Test obiektywu

Sigma 70-200 mm f/2.8 II EX APO DG MACRO HSM - Test obiektywu.

3. Budowa i jakość wykonania

W zasadzie znaczną część tego rozdziału możemy przepisać z testu poprzedniej wersji Sigmy. W wyglądzie zewnętrznym i w jakości obudowy nie zaszły bowiem żadne zmiany. Mamy więc do czynienia z bardzo solidną, czarną i metalową obudową, charakterystyczną dla najwyższej serii Sigmy oznaczonej symbolem EX. Sigma z jednej strony kończy się metalowym bagnetem, z drugiej strony nierotującym mocowaniem filtrów o średnicy 77 mm. Jak przystało na reporterski klasyk, jest to szczelna konstrukcja z wewnętrznym ogniskowaniem i zoomowaniem, przez co, podczas ustawiania ostrości i zmiany ogniskowej zewnętrzne wymiary obiektywu pozostają niezmienne.

W górnej części obiektywu znajdziemy ogromny pierścień do manualnego ustawiania ostrości. Trzyma się go bardzo wygodnie, działa z należytym oporem, a jednocześnie umożliwia bardzo precyzyjną pracę. Pozwala on także na korygowanie ostrości zarówno w trybie MF jak i AF.

Pod nim znajdziemy czytelną skalę ostrości wyrażoną w metrach i stopach oraz umieszczoną za szybką. Jeszcze niżej mamy pierścień do zmiany ogniskowej. On także pracuje tak jak powinien. Idąc dalej znajdujemy solidny łącznik statywowy, który Sigma dostarcza nam w standardzie.

Sigma 70-200 mm f/2.8 II ma wymiary i wagę typowe dla swojej klasy. Tabela pokazuje porównanie testowanej Sigmy do poprzednika i niestabilizowanych konkurentów ze stajni Tamrona i Canona.

Jak wspomnieliśmy, ilość elementów optycznych nie uległa zmianie w stosunku do poprzednika. Sigma składa się więc z 18 soczewek ustawionych w 15 grupach. Podobne ilości elementów znajdziemy zarówno w Canonie jak i w Tamronie. Więcej ma ich tylko Sony, mniej Nikkor AF 80-200mm f/2.8D ED. Dokładne przyjrzenie się diagramom pozwala zauważyć różnice w stosunku do poprzednika. U niego elementy nr 2 i 16 były wykonane ze szkła SLD, a soczewki nr 12 i 13 ze szkła ELD. W wersji II soczewki nr 12, 13 i 16 pozostały niezmienione. Element nr 2 przestał być robiony ze szkła SLD a zaczął być wykonywany z ELD. Szkło SLD pojawiło się za to w soczewce nr 4, która wcześniej była zwykłym elementem. W obiektywie znajdziemy jeszcze kołową przysłonę o dziewięciu listkach, którą można przymknąć do wartości f/22.

Co ciekawe, obiektyw będący na mocowaniu Nikona, testowany na Nikonie D200, źle komunikuje się z korpusem w sensie przekazywania informacji o ogniskowej. Obiektyw ten zgłasza się jako instrument o parametrach 50-150 mm. Warto o tym pamiętać przeglądając zdjęcia przykładowe i zaglądając do ich EXIF-ów. Podane tam ogniskowe trzeba przemnożyć przez czynnik 1.4.

Standardowo już w przypadku serii EX dostajemy bogate wyposażenie i dobre warunki gwarancji. Oprócz obiektywu, w pudełku znajdziemy komplet dekielków, solidny łącznik statywowy, osłonę przeciwsłoneczną oraz sztywny futerał. Standardowo otrzymujemy też trzy lata gwarancji, lecz za dodatkową opłatą możemy ją przedłużyć o kolejne dwa.