Aberracja chromatyczna

Testowany obiektyw nie ma problemów z podłużną aberracją chromatyczną. Zabarwienie obrazów pozaogniskowych, zarówno dla ogniskowej 50 jak i 70 mm, jest niewielkie i nie jest powodem do zmartwień.

Znacznie gorzej wygląda sytuacja z poprzeczną aberracją chromatyczną, co jasno pokazują poniższe wykresy, prezentujące przebieg tej wady odpowiednio dla brzegu matrycy APS-C/DX i brzegu pełnej klatki.

Najwięcej problemów mamy w środku zakresu ogniskowych, gdzie, po przymknięciu przysłony, wada ta jest w stanie dochodzić do wysokich wartości 0.22–0.23%. Nie jest to poziom, jakiego byśmy oczekiwali od drogiego obiektywu przeznaczonego dla profesjonalistów. Przecież u poprzednika najwyższe wartości nie przekraczały 0.13%, a u Canona EF 24–70 mm f/2.8L II USM najgorszy odnotowany wynik to niespełna 0.17%. Co więcej, zauważalne problemy mamy też na najkrótszej ogniskowej, gdzie aberracja potrafi minimalnie przekraczać poziom 0.15%. Zastrzeżeń nie ma tylko do ogniskowej 70 mm, gdzie opisywana wada jest niewielka.

Nikon D3x, 45 mm, f/16	Nikon D3x, 70 mm, f/4.0

Aberracja sferyczna

Testowany obiektyw nie pokazywał wyraźnego efektu „pływania” ogniska. Gdy jednak przyjrzymy się dokładniej pierwszym zdjęciom z niniejszego rozdziału, możemy dojrzeć minimalne przesunięcie głębi ostrości w kierunku dalszych odległości po przymknięciu przysłony od f/2.8 do f/4.0. Efekt jest naprawdę niewielki, ale wydaje się realny.

Efekty związane z wpływem aberracji sferycznej dają o sobie trochę znać także w przypadku rozogniskowanych krążków światła. Ten uzyskany przed ogniskiem ma wyraźnie jaśniejszą obwódkę. Zaraz za nią, idąc w kierunku środka znajduje się obszar ciemniejszy, podczas gdy w krążku za ogniskiem jest on jaśniejszy.

Wszystkie opisane efekty zdają się sugerować, że aberracja sferyczna nie jest korygowana idealnie. Nie ma z nią co prawda dużych problemów, ale powody do pochwał także trudno znaleźć.

Nikon D3x, 70 mm, f/2.8, przed	Nikon D3x, 70 mm, f/2.8, za