Venus Optics LAOWA FFII 90 mm f/2.8 CA-Dreamer Macro 2X - test obiektywu
5. Aberracja chromatyczna i sferyczna
Aberracja chromatyczna
Zastosowanie aż trzech soczewek wykonanych z niskodyspersyjnego szkła ED było, w zasadzie, gwarancją, że testowany obiektyw będzie prawidłowo korygował podłużną aberrację chromatyczną. Poniższe zdjęcia bardzo wyraźnie pokazują, że faktycznie nie ma on z nią praktycznie żadnych problemów.
 |
Zobaczmy jeszcze jak wygląda sprawa korygowania poprzecznej aberracji chromatycznej. Odpowiedni wykres znajduje się poniżej.
Tutaj problemy też są znikome, bo dla brzegu matrycy pełnoklatkowej trzymamy się poziomów ciut poniżej 0.04%, a dla brzegu matrycy APS-C/DX ocieramy się o 0.06%. Obie te wielkości leżą na granicy wartości, które uznajemy za bardzo małe i małe.
Warto dodać, że są to wyniki bardzo podobne do tego, co pokazywał Tamron, a jednocześnie minimalnie lepsze od osiągów Sony. Natomiast wszystkich godzi tutaj Sigma, która praktycznie dla każdej wartości przysłony, niezależnie od tego o którym brzegu kadru mówimy, pokazywała rezultaty w bardzo bliskich okolicach 0.02%.
| Nikon Z7, 90 mm, RAW, f/2.8 | Nikon Z7, 90 mm, RAW, f/16.0 |
|
|
Aberracja sferyczna
Pierwsze zdjęcia z niniejszego rozdziału nie pokazują żadnego efektu pływania ogniska. Co więcej, rozogniskowane krążki światła uzyskane przez i za ogniskiem wyglądają dość podobnie do siebie. Oba te fakty pozwalają nam stwierdzić, że testowany obiektyw nie ma istotnych problemów z korygowaniem aberracji sferycznej.
| Nikon Z7, 90 mm, f/2.8, przed | Nikon Z7, 90 mm, f/2.8, za |
|
|
Optyczne.pl jest serwisem utrzymującym się dzięki wyświetlaniu reklam. Przychody z reklam pozwalają nam na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem serwerów, opłaceniem osób pracujących w redakcji, a także na zakup sprzętu komputerowego i wyposażenie studio, w którym prowadzimy testy.