Aberracja chromatyczna

Jak przekonaliśmy się dwa rozdziały temu, testowany Nikkor został wręcz naszpikowany specjalnymi elementami optycznymi. Trudno się temu dziwić, bo parametry 1.8/135 są bardzo wymagające w kwestii skorygowania podłużnej aberracji chromatycznej.

Poniższe zdjęcia wyraźnie pokazują, że optycy firmy Nikon świetnie wykonali swoją pracę, bo Nikkor Z 135 mm f/1.8 S Plena nie ma żadnych problemów z omawianą wadą. Najmniejszego zabarwienia obrazów znajdujących się poza ogniskiem nie widać nawet na maksymalnym otworze względnym. Brawo!

Widać wyraźnie, że wszystkie wyniki, niezależnie od użytej przysłony i matrycy, trzymają się wartości z przedziału od 0.01-0.02%. Są to rezultaty znikome, które ponownie pozwalają nam wypowiadać się o testowanym obiektywie w samych superlatywach.

W tej kategorii konkurencja też prezentowała się świetnie, ale formalnie to wyniki Nikkkora są tutaj najniższe.

Nikon Z7, 135 mm, RAW, f/1.8	Nikon Z7, 135 mm, RAW, f/11.0

Aberracja sferyczna

Pierwsze zdjęcia z niniejszego rozdziału nie pokazują nawet najmniejszego efektu pływania ogniska. Co więcej, rozogniskowane krążki światła uzyskane przed i za ogniskiem wyglądają praktycznie identycznie. Oba te fakty oraz świetna ostrość obrazu już od przysłony f/1.8 pozwalają nam stwierdzić, że testowany Nikkor nie ma praktycznie żadnych problemów z korygowaniem aberracji sferycznej.

Jest to podejście o tyle ciekawe, że w jasnych obiektywach producenci często decydują się na pozostawienie pewnego poziomu aberracji sferycznej, aby zagwarantować lepszy wygląd obrazów pozaogniskowych. Jak przekonamy się w następnych rozdziałach, Nikkor Z 135 mm f/1.8 S Plena udowadnia, że można jednocześnie bardzo dobrze skorygować aberrację sferyczną oraz dać miękkie i ładne nieostrości.

Nikon Z7, 135 mm, f/1.8, przed	Nikon Z7, 135 mm, f/1.8, za