Pole widzenia

Obiektyw rektalinearny o zakresie ogniskowych 24-70 mm powinien na matrycy pełnoklatkowej dawać kąty widzenia zmieniające się od 84.1 do 34.3 stopnia. Producent w swojej specyfikacji podaje bardzo podobny zakres 84-34.3 stopnia, a my zdecydowaliśmy się sprawdzić, ile owo pole wynosi w rzeczywistości. W tym celu wykonaliśmy zdjęcia gwiaździstego nieba, fotografując je używając plików JPEG nieskorygowanych o dystorsję. Następnie dokonaliśmy transformacji układu pikseli (X,Y) do układu równikowego (rektascencja i deklinacja) opisującego położenia gwiazd na niebie. Dzięki temu mogliśmy bardzo dokładnie wyznaczyć pole widzenia obiektywu, i to tak jak należy, czyli dla promieni padających z nieskończoności.

Dla ogniskowej 24 mm transformacja została oparta o położenia 167 gwiazd równomiernie rozłożonych na całym obrazku. Średni błąd dopasowania siatki współrzędnych wyniósł 1 minutę i 34 sekundy łuku. Uzyskany przez nas wynik to 85.45 stopnia z błędem, który nie przekraczał 0.03 stopnia. Jest to rezultat trochę wyższy, niż podaje specyfikacja obiektywu, co sugeruje, że producent zostawił tutaj zapas na skorygowanie dystorsji.

W przypadku ogniskowej 70 mm użyliśmy nieskorygowanego pliku JPEG i położeń 149 gwiazd, a średni błąd dopasowania siatki zmniejszył się do tylko 10 sekund łuku. Zmierzony przez nas kąt widzenia wyniósł 33.89 stopnia z błędem, który nie przekracza 0.04 stopnia. Tutaj pole jest mniejsze niż podane w specyfikacji, ale to raczej zaleta niż wada, bo oznacza, że oferowany efektywny zakres ogniskowych jest o ponad 1 mm większy niż deklarowany.

Mówiąc inaczej, pola widzenia oferowane przez pliki pozbawione korekty dystorsji odpowiadają rektalinearnemu obiektywowi o zakresie ogniskowych od 23.4 do 71.3 mm.

Dystorsja

Sprawdźmy najpierw, jak Nikkor Z 24-70 mm f/2.8 S II radzi sobie z korygowaniem dystorsji na mniejszej matrycy APS-C/DX. Na ogniskowej 24 mm mamy do czynienia z umiarkowanymi zniekształceniami beczkowymi o wartości -2.08%. Po przejściu do ogniskowej 28 mm wartość ta zmniejsza się do -1.32%, natomiast na 35 mm do -0.21%. Następnie omawiana wada zmienia znak i na 50 mm mamy już do czynienia z niewielką "poduszką" o wartości +0.79%, która zwiększa się do poziomu +0.93% po zastosowaniu maksymalnej ogniskowej.

Nikon Z8, APS-C/DX, JPEG, 24 mm

Nikon Z8, APS-C/DX, JPEG, 28 mm

Nikon Z8, APS-C/DX, JPEG, 35 mm

Nikon Z8, APS-C/DX, JPEG, 50 mm

Nikon Z8, APS-C/DX, JPEG, 70 mm

Na pełnej klatce problemów jest więcej, bo na najszerszym kącie widzenia mamy do czynienia z zauważalną "beczką" o wartości -3.91%. Formalnie jest to wynik trochę groszy niż u poprzednika, ale on wspomagał się wprowadzeniem wyraźnej dystorsji falistej. W nowej wersji "wąsy" są znacznie mniejsze, więc zachowanie nowego modelu można ocenić tutaj trochę wyżej.

Zwiększenie ogniskowej do 28 mm zmniejsza zniekształcenia do -2.18%, na 35 mm są one praktycznie zerowe (formalny wynik to +0.09%), by na 50 mm pokazać dość wyraźnie zaakcentowaną "poduszkę" o wartości +2.38%, która praktycznie nie zmienia się po przejściu do 70 mm, gdzie mamy poziom +2.36%. Ten ostatni wynik jest trochę mniejszy od poprzednika, ale, dla odmiany, na 50 mm to starszy model wypadał lepiej.

Podsumowując, w stosunku do starszego modelu nie widzimy tutaj istotnej poprawy i jedyną rzeczą wartą uwagi jest tutaj wyeliminowanie dotkliwej dystorsji falistej, z którą na szerokim kącie widzenia borykał się poprzednik.

Nikon Z8, FF, JPEG, 24 mm

Nikon Z8, FF, JPEG, 28 mm

Nikon Z8, FF, JPEG, 35 mm

Nikon Z8, FF, JPEG, 50 mm

Nikon Z8, FF, JPEG, 70 mm