Wady: Plastikowy mostek i obudowy okularów, małe pole.

Zalety: Bardzo lekka jak na porro w 10x50, bardzo jasny i kontrastowy obraz, świetnie leżąca w dłoni, ładnie korygowane pole, piekielnie ostra w samym centrum pola, bardzo plastyczny, klasyczny trójwymiarowy obraz. Bardzo wiernie oddana kolorystyka, bez zażółcenia czy ocieplenia. Wysokiej jakości powłoki, te 35/40 lat temu musiały robić niesamowite wrażenie, dziś też dają radę, nie odstają od współczesnego budżetu c/a w okolicy 1k. Duży odstęp źrenicy, lornetka w pełni używalna przez okularników nawet z grubymi oprawkami, spokojnie koło 19/20mm realnego ER po zdjeciu muszli.

Podsumowanie: Sprzęt zabytkowy i specyficzny, vintage ale optycznie absolutnie nie traci myszką, nie ma charakterystycznego dla niemieckiej/rosyjskiej optyki z tamtych farb zafarbu czy kremowości obrazu. Obrazek jest ostry, rześki, jasny, podbija lekko niebieski sprawiając wrażenie jaśniejszego niż jest w rzeczywistości. Świetny rankiem czy o zmierzchu. Lornetka jest lekka, świetnie wyważona, rewelacyjna na długie wyjścia w teren, nie jest uszczelniona ale nigdy nie mialem problemów z wilgocią, mimo uplywu lat ilość pyłków w srodku minimalna, więc jest dobrze. Ogumowanie trzyma się również dzielnie mimo 3/4 dekad na karku, nic nie pęka i nie parcieje, trzyma się również mokrych dłoni. Z wad, jak to w Optolythach, małe pole, małe pryzmaty i plastikowy mostek/okulary, czyli po latach pewny bridge rocking...ale wyczyszczenie mechanizmów i posmarowanie odpowiednim smarem sprawia że focuser działa lekko jak piórko i mozna znów cieszyć się płynną pracą mechanizmów. Moje ulubione 10x50, mimo malego pola, niedoskonałości mechanicznej magia obrazu i wygody użytkowania, ciagle powstrzymuje mnie przed zakupem poważnej współczesnej lornetki o tych parametrach. Gdyby wsadzić tą optykę w obudowę jakości starych Nikonów serii E ;)