W A7R VI przewidziano możliwość wyłączenia odszumiania dla plików JPEG, choć jak widać wyżej, tylko teoretycznie. W menu dostępne są trzy opcje intensywności tego procesu: wyłączona, niska i normalna. Na poniższych wycinkach prezentujemy wyniki działania wszystkich trzech ustawień odszumiania dostępnych w A7R VI dla ISO 6400 i 12800.

ISO 6400
Odszumianie wyłączone
Odszumianie niskie
Odszumianie normalne
ISO 12800
Odszumianie wyłączone
Odszumianie niskie
Odszumianie normalne

Różnica pomiędzy kolejnymi stopniami odszumiania jest całkiem wyraźna. Najlepiej naszym zdaniem wypada ustawienie „niskie”, zapewniając korzystny kompromis między poziomem szumu i szczegółowością.

Przyjrzyjmy się teraz zdjęciom zapisanym w surowym formacie. RAW-y z A7R VI wywołaliśmy programem dcraw i zapisaliśmy jako 24-bitowe TIFF-y. Podobnie jak w poprzednim rozdziale, dla porównania prezentujemy również wycinki zdjęć z Canona R5 Mark II oraz Fujifilm GFX100 II. Na rozwijanej liście znajdują się także inne modele dostępne aktualnie w naszej bazie.

A7R VI oferuje trochę lepszą szczegółowość niż EOS, co oczywiście nie dziwi z uwagi na przewagę w rozdzielczości sensora Alfy. Natomiast względem poprzednika różnica okazuje się minimalna. W tej kategorii dominacja GFX-a jest niezaprzeczalna.

Na wyższych nastawach ISO Canon wygrywa dzięki mniejszej ilości generowanych zakłóceń. O ile zakres użytecznych czułości w A7R VI kończy się na ISO 6400 (a i tu szumu jest sporo), tak w R5 Mark II można wejść jeszcze o 1 EV wyżej. Mniejszą różnicę widać między aparatami Sony i Fujifilm.

Sprawdźmy teraz wyniki pomiarów poziomu szumu, jakie przeprowadziliśmy na surowych plikach. Dzięki nim będziemy mogli zweryfikować poczynione przed chwilą obserwacje.

Szum narasta wykładniczo aż do czułości ISO 12800. Przy kolejnej wartości widzimy załamanie, zatem z pewnością zachodzi pewna redukcja sygnału.

Dla uproszczenia porównań poziomu szumu pomiędzy omawianymi aparatami, pokazujemy także wykres z wartościami składowej luminancji.

Dla ISO 6400 A7R VI generuje najwyższy poziom szumu w naszym zestawieniu, aczkolwiek jedynie względem Canona różnica przekracza 1 EV, i to lekko. Przewaga Panasonika to blisko 1 EV, ciut mniejszą zanotował Fujifilm. Najbliżej Sony znajduje się Nikon Z8, który ma tylko o nieco ponad 1/3 EV niższy poziom szumu od Sony.

Tradycyjnie prezentujemy również wykres przedstawiający pomiary przeprowadzone na RAW-ach przekonwertowanych do 48-bitowych TIFF-ów.

Darki

Standardowo zdjęcia w tym teście wykonujemy w formacie RAW. Wywołujemy je programem dcraw do postaci czarno-białej bez interpolacji. Uzyskane w ten sposób pliki TIFF konwertujemy do formatu GIF, dobierając zakres w taki sposób, aby najlepiej zobrazować generujący się na matrycy szum. W A7R VI średni poziom sygnału utrzymuje się zwykle na poziomie ok. 512. W poniższych przykładach ograniczyliśmy sygnał do przedziału 0–1023. Identyczny zakres został również odłożony na poziomej osi histogramów. Maksymalne wartości na osi pionowej wynoszą 500 000 zliczeń.

RAW
ISO	Dark Frame	Crop	Histogram
50
100
200
400
800
1600
3200
6400
12800
25600
51200
102400

Histogramy dla nastaw ISO 50–6400 nie budzą większych zastrzeżeń, swoim kształtem przypominają bowiem rozkład Poissona. Dla wyższych nastaw rozkłady mocno się wypłaszczają i pojawia się pik w zerze. Po przejściu z ISO 12800 do 25600 wartość odchylenia standardowego spadła, co wyraźnie sugeruje redukcję sygnału. Przy maksymalnej, rozszerzonej nastawie widzimy zupełnie inną charakterystykę, spowodowaną najprawdopodobniej ok. dwukrotnym zwiększeniem biasu.

Darki prezentują się bardzo dobrze. Rozkład szumu jest równomierny, a ewentualne niejednorodności są minimalne.

Dla porządku prezentujemy również darki w formacie JPEG.

JPEG
ISO	Dark Frame	Crop
50
100
200
400
800
1600
3200
6400
12800
25600
51200
102400