Rozdzielczości i klatkaże

Panasonic Lumix L10 oferuje podobną listę trybów nagrywania jak modele GH7 czy G9 II, choć są też między nimi pewne różnice wynikające z faktu, że matryca w testowanym aparacie pracuje jako sensor „multi aspect”, ponieważ wbudowany obiektyw nie jest w stanie pokryć jej w 100%. Powoduje to też, że określenia takie jak „cała szerokość matrycy” nabierają pewnej umowności, bo ta będzie się zmieniać zależnie od wybranego trybu nagrywania.

Pełna lista oferowanych rozdzielczości i klatkaży prezentuje się następująco:

• w rozdzielczości 5.6K (5632×2976, proporcje 17:9), z wykorzystaniem całej szerokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 5.2K (5184×3888, proporcje 4:3), z wykorzystaniem całej wysokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
• w rozdzielczości 4.4K (4352×3264, proporcje 4:3), z cropem 1.19x względem trybu 5.2K, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 4K DCI (4096×2160, proporcje 17:9), z wykorzystaniem całej szerokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 119.88 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 4K DCI (4096×2160, proporcje 17:9), w trybie Pixel:Pixel (crop 1.47x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 119.88 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 4K UHD (3840×2160, proporcje 16:9), z wykorzystaniem całej szerokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 119.88 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 4K UHD (3840×2160, proporcje 16:9), w trybie Pixel:Pixel (crop 1.47x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 119.88 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 3.8K (3840×2880, proporcje 4:3), z wykorzystaniem całej wysokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
• w rozdzielczości Full HD (1920×1080, proporcje 16:9), z wykorzystaniem całej szerokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 119.88 kl/s,
  • 120 kl/s,
  • 200 kl/s,
  • 239.76 kl/s,
  • 300 kl/s (tylko i wyłącznie bez dźwięku i już spowolnione - zapis jako slow motion),
• w rozdzielczości Full HD (1920×1080, proporcje 16:9), w trybie Pixel:Pixel (crop 2.96x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 47,952 kl/s,
  • 48 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 119.88 kl/s,
  • 120 kl/s.

Lumixa L10 należy również pochwalić za obecność trybów filmowania w proporcjach innych niż 16:9, czyli 17:9 oraz 4:3. Zwiększa to kreatywne możliwości aparatu, choć oczywiście obiektywów anamorficznych do kompaktu nie podłączymy. A szkoda – gdyby producent zdecydował się na odświeżenie zastosowanej w L10 a odziedziczonej po serii LX100 optyki, to mógłby rozważyć dodanie do niej opcjonalnej nasadki anamorficznej.

Kodeki

Na pokładzie Panasonika L10 znajdziemy kodeki H.264 oraz H.265. Przy wewnętrznym zapisie dostępne są zarówno ich warianty bazujące jedynie na kompresji wewąntrzklatkowej ("All-Intra" lub "All-I") jak i takie, które korzystają też z kompresji międzyklatkowej ("Long GOP", określane też jako "IPB"), a warianty próbkowania koloru sięgają od 4:2:0/8-bit, przez 4:2:0/10-bit aż do 4:2:2/10-bit.

Oczywiście nie każda kombinacja kodeka, typu kompresji i próbkowania jest dostępna, ale nawet bez tego jest ich tak dużo, że coś dla siebie znajdą zarówno miłośnicy bezkompromisowej jakości obrazu, jak i osoby chcące nagrać kilka godzin materiału, który nie będzie potem zajmował setek gigabajtów miejsca.

Oczywiście na liście zabrakło elementów takich jak filmowanie w formacie RAW czy zapis na podłączone po USB dyski SSD, ale tego typu funkcje oferuje pokrewny Lumix GH7, więc osoby o wyższych wymaganiach mogą (i zazwyczaj powinny) sięgnąć po sprzęty z wymienną optyką, a nie kieszonkowy aparat kompaktowy.

Jeśli chodzi o przepływność strumienia danych, to wynosi ona:

• dla filmów w 5.6K 17:9 - 200-300 Mbit/s,
• dla filmów w 5.2K 4:3 - 200 Mbit/s,
• dla filmów w 4.4K 4:3 - 300 Mbit/s,
• dla filmów w 4K - 50-600 Mbit/s,
• dla filmów w Full HD - 16-400 Mbit/s.

Profile obrazu

Lista oferowanych przez testowany aparat profili obrazu oraz innych funkcji wpływających na jego charakter prezentuje się następująco:

• logarytmiczny profil obrazu V-Log,
• profil obrazu Hybrid Log Gamma,
• nieco wypłaszczone profile obrazu jak flat, Cinelike A2, Cinelike D2 czy Cinelike V2,
• możliwość regulacji zakresu luminancji oraz poziomu czerni,
• możliwość regulacji jasności ciemnych i jasnych partii obrazu za pomocą krzywych,
• szereg standardowych profili obrazu,
• możliwość wgrywania własnych plików LUT w charakterze profili obrazu.

W teorii niczego zatem nie brakuje. Zobaczmy więc, jak część opisanych powyżej profili i funkcji wypadnie w starciu z naszą scenką testową.

Standardowy profil obrazu oferuje dość wysoki kontrast, przez co przy niedoświetleniu trudno nawet ocenić, na ile szczegóły w cieniu zostały odzyskane, bo nawet przy prawidłowej ekspozycji było ich niewiele. Na szczęście poziom szumów w cieniach nawet po korekcji jest pomijalnie mały. Przy prześwietleniu utrata informacji następuje niemal od razu, co jest typowe dla tego rodzaju profili obrazu.

Sytuację nieco poprawia włączenie funkcji iDynamika, która co prawda nieco zwiększa zaszumienie w cieniu, ale odrobinę też poprawia odporność na prześwietlenie. Jeśli chodzi o kolejne profile obrazu, to Cinelike A2 wypada w zasadzie identycznie jak profil standardowy, a Hybrid Log Gamma jak profil standardowy z funkcją iDynamika.

V-Log zachowuje się z kolei jak typowy profil tego typu. Przy niedoświetleniu ilość szumu w cieniu jest ogromna, ale za to prześwietlenie o 2 EV znosi on bez problemu. Dopiero przy prześwietleniu o 4 EV obserwujemy częściową utratę informacji w jasnych partiach obrazu.

Zakres tonalny

Spójrzmy teraz na liczbowe wartości opisujące zakres tonalny, otrzymane po nagraniu tablicy Stouffer T4110 na poszczególnych profilach obrazu i kombinacjach nastaw. Stopklatki z tak nagranych ujęć zostały przeanalizowane z użyciem programu Imatest, co pozwoliło uzyskać wspomniane liczbowe wartości. Ponieważ Imatest nie zawsze generuje wyniki dla wszystkich możliwych stosunków sygnału do szumu, przedstawiamy wartość dla najostrzejszego kryterium (stosunek sygnału do szumu 10:1 opisany jako „WYSOKA JAKOŚĆ”) oraz dla najniższego (wartość „Total” podawana przez Imatest, zazwyczaj nieco przekraczająca tę dla stosunku sygnału do szumu 1:1, w tabeli wartość ta została podpisana „NAJNIŻSZA JAKOŚĆ”).

Oprócz tego, w prezentującej te wyniki poniższej tabeli, załączamy także wykresy waveform monitor z programu DaVinci Resolve, prezentujące, jakie wartości przyjmują poszczególne pola tablicy zależnie od użytego profilu obrazu. Tablica była nagrywana tak, by prześwietlić pierwsze jedno lub dwa pola.

Profil obrazu	Wykres	Zakres tonalny
Standard (ISO 100)		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 9.63 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.34 EV
Standard + iDynamika (ISO 100)		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 11.6 EV WYSOKA JAKOŚĆ 6.79 EV
Cinelike A2 (ISO 100)		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 10.8 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.3 EV
Hybrid Log Gamma (ISO 250)		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12.4 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.2 EV
V-Log (ISO 500)		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12.6 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.42 EV

Wyniki uzyskane przez testowany aparat są bardzo dobre jak na urządzenie wyposażone w sensor rozmiary 4/3'', którego nawet nie wykorzystuje w 100%. Wydaje się, że producent zaimplementował tu jakieś programowe poprawki, bo zmierzone wartości są też zauważalnie lepsze niż w korzystającym najprawdopodobniej z tego samego sensora modelu Lumix G9 II.

Autofokus

Oto jak układ ustawiania ostrości radzi sobie w naszym standardowym studyjnym teście:

Jak widać, nowy układ nie ma problemu z wykrywaniem twarzy ani jej śledzeniem. Przy tym nie zdarza mu się mijanie celu ani pulsowanie („pompowanie”), co bywało zmorą starszych korpusów korzystających jedynie z detekcji kontrastu. Odnotujmy natomiast, że przy średniej szybkości i czułości układ faktycznie odczekuje chwilę przed zmianą celu i czasami minimalnie nie nadąża za szybko poruszającym się człowiekiem. Przy maksymalnych wartościach autofokus działa natomiast bez opóźnień, choć zdarzały mu się drobne zawahania i skoki, gdy celu nie było w kadrze. Sumarycznie jednak pracę układu ustawiania ostrości w testowanym aparacie oceniamy pozytywnie.

Stabilizacja

Tak prezentuje się działanie poszczególnych trybów stabilizacji w praktyce:

Z utrzymaniem nieruchomego kadru radzi sobie już stabilizacja optyczna, choć dodanie cyfrowej redukcji drgań pomaga jeszcze trochę wygładzić ruchy. Natomiast z ujęciem w ruchu nie radzi sobie żaden tryb stabilizacji i jeśli zależy nam na tego rodzaju kadrach, to musimy zaopatrzyć się w steadicam lub gimbal.

Przy okazji odnotujmy też, że włączenie cyfrowej stabilizacji nie powoduje zauważalnego spadku szczegółowości obrazu, co należy pochwalić.