Aberracja chromatyczna

Z jednej strony mamy tutaj do czynienia z unikalnymi parametrami, z drugiej konstrukcja optyczna Sony FE 28-70 mm f/2 GM została wręcz naszpikowana elementami wykonanymi z różnych gatunków szkła o niskiej dyspersji. Byliśmy więc bardzo ciekawi jak testowany obiektyw poradził sobie z korygowaniem podłużnej aberracji chromatycznej.

Poniższe zdjęcia pokazują wyraźnie, że poradził sobie naprawdę dobrze. W zasadzie tylko na maksymalnym otworze względnym, w dalekich nieostrościach, jesteśmy w stanie dojrzeć minimalne zabarwienia - za ogniskiem zielono-niebieskie, przed ogniskiem lekko czerwone. Nie są to jednak efekty, które mogą utrudniać fotografowanie w rzeczywistych warunkach.

Podobnie jak w przypadku rozdzielczości, ideałem znów okazuje się ogniskowa 50 mm, gdzie uzyskane rezultaty trzymają się okolic znikomego poziomu 0.02%. Na drugim miejscu jest maksymalna ogniskowa, gdzie aberracja rośnie wraz z przymykaniem przysłony i rozciąga się od wartości leżących na granicy poziomu bardzo małego i małego, by po mocniejszym przymknięciu przysłony zacząć podchodzić pod rezultaty średnie.

Najwięcej problemów mamy na najszerszym kącie widzenia. Co ciekawe, są one większe na brzegu matrycy APS-C niż na brzegu pełnej klatki. Wciąż jednak nie ma tutaj powodów do niepokoju, bo na brzegu pełnej klaki mówimy o wartościach leżących na granicy poziomu małego i średniego, a w przypadku detektora APS-C zaliczającymi się do średnich.

A7R IIIa, RAW, 28 mm, f/4.0	A7R IIIa, RAW, 70 mm, f/5.6

Aberracja sferyczna

Pierwsze zdjęcia z niniejszego rozdziału, na obu przedstawionych tam ogniskowych, nie pokazują zauważalnego efektu pływania ogniska. Poważniejszych problemów z aberracją sferyczną nie widać też w wyglądzie rozogniskowanych krążków światła uzyskanych przed i za ogniskiem. Nie pokazują one istotnych różnic między sobą, a to oznacza, że aberracja sferyczna jest trzymana na wodzy.

A7R IIIa, 50 mm, f/2.0, przed	A7R IIIa, 50 mm, f/2.0, za
A7R IIIa, 70 mm, f/2.0, przed	A7R IIIa, 70 mm, f/2.0, za