Ustawianie ostrości

Voigtlander Septon 2/40 to obiektyw manualny, więc ostrość ustawia się specjalnym pierścieniem, który ma szerokość 22 mm. Jego środkową część zajmuje spore karbowanie z drobną teksturą i dodatkowymi zagłębieniami na place. Pod nim znajdziemy skalę odległości wyrażoną w stopach i w metrach. Pierścień pracuje równo i z należytym oporem. Przebieg całej skali wymaga obrotu nim o kąt około 160 stopni. To spora wartość pozwalająca na komfortową pracę, którą dodatkowo ma ułatwić skala głębi ostrości ze znacznikami dla f/22, f/16, f/11, f/8 i f/4.0.

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 27%. Jest zatem absolutnie ogromne, zwłaszcza jak na prosty stałoogniskowy instrument, który nie jest obiektywem makro.

Tak duża zmiana pola widzenia oznacza, że dla minimalnej odległości ogniskowania Voigtlander „wydłuża się” z 40 mm do niemal 51 mm, a jego światłosiła spada do efektywnej wartości f/2.54. Jest to spora zmiana w stosunku do deklarowanych parametrów i związanych z nimi oczekiwań użytkownika.