Lumix L10 całkiem wyraźnie urósł względem swojego poprzednika LX100 II – mierzy bowiem 127.1×73.9×66.9 mm, czyli jest od niego ok. 12 mm szerszy, 3 mm głębszy oraz 8 mm wyższy. Wzrosła także masa – z 392 do 508 g z akumulatorem i kartą pamięci. Naszym zdaniem nowy model wizualnie prezentuje się atrakcyjnie, wpisując się nieco w panującą na rynku modę retro. Producent zadbał o wysoką jakość materiałów wykorzystanych do budowy Lumiksa. Przedni panel wykonano ze stopów magnezu, natomiast górny (i leżące na nim pokrętła) z aluminium, przynajmniej w wersji czarno-srebrnej. Zasadniczo aparat robi wrażenie sprzętu dobrze spasowanego i solidnego. Niestety, podobnie jak w LX100 II, także w L10 zabrakło uszczelnień.

Na poniższych zdjęciach testowany Lumix stoi obok Canona V1:

----- R E K L A M A -----

Główne cechy aparatu Panasonic Lumix L10:

• matryca multiaspect formatu 4/3 o efektywnej rozdzielczości 20.3 Mpix,
• obiektyw o ekwiwalencie ogniskowych 24–75 mm i jasności f/1.7–2.8,
• pierścień przysłony oraz funkcyjny na obiektywie,
• wizjer elektroniczny o rozdzielczości 2.36 Mpix i powiększeniu 0.74x,
• obrotowy i dotykowy 3-calowy ekran LCD,
• tryb seryjny 11 kl/s z migawką mechaniczną i 30 kl/s z elektroniczną
• nagrywanie filmów 5.2K 30p Open Gate, 4K 120p, 10-bit,
• komunikacja WiFi oraz Bluetooth.

Obiektyw

L10 wyposażony został w ten sam co w LX100 i LX100 II stabilizowany obiektyw LEICA DC VARIO-SUMMILUX, który oferuje zakres ogniskowych 10.9–34 mm (ekwiwalent dla „małego obrazka”: 24–75 mm), czyli 3.1-krotny zoom. Światłosiła tego obiektywu wynosi f/1.7–2.8, a liczba listków przysłony – 9.

W zestawie dostajemy klasyczny dekielek ochronny. Konstrukcja tubusu umożliwia montowanie na obiektywie filtrów w rozmiarze 43 mm. Co więcej, zdjęcie ostatniego, srebrnego pierścienia obudowy obiektywu pozwala zamontować nasadkę z dekielkiem, który zamyka i otwiera się automatycznie w zależności od pozycji tubusu.

Spójrzmy, jak zmienia się wielkość otworu względnego w zależności od użytej ogniskowej (w ekwiwalencie dla 35 mm).

Zależność światłosiły od długości ogniskowej obiektywu
24 mm	25 mm	27 mm	28 mm	30 mm	32 mm	34 mm	37 mm	40 mm	44 mm	47 mm	51 mm
f/1.7	f/1.8	f/1.9	f/2	f/2.1	f/2.2	f/2.3	f/2.4	f/2.5	f/2.6	f/2.7	f/2.8

Obiektyw stosunkowo powoli ciemnieje wraz ze zwiększaniem ogniskowej do okolic ekwiwalentu 50 mm. Dalsze zwiększanie ogniskowej nie powoduje już zmiany – możemy cieszyć się tą samą wielkością otworu przysłony.

W pozycji szerokiego kąta tubus obiektywu wyraźnie odstaje od korpusu aparatu. Maksymalne wysunięcie występuje oczywiście dla najdłuższej ogniskowej. Na poniższej animacji można zobaczyć, jak wygląda to w praktyce.

Poniżej prezentujemy przykładowe zdjęcia wykonane na skrajnych nastawach obiektywu, czyli dla ekwiwalentu 24 i 75 mm.

Dla osób, które chciałyby osiągać większe przybliżenia, producent przewidział opcję dodatkowego cyfrowego powiększania obrazu. Maksymalne przybliżenie odpowiada ogniskowej 203 mm. Dla tej nastawy rozdzielczość zdjęcia jest ograniczona do 1920×1440 pix (rozmiar XS). Zachowujemy możliwość zapisu RAW, ale przycięcie nie jest uwzględniane.

Aparat L10 posiada tryb makro aktywowany przełącznikiem na obiektywie. Po jego wybraniu możliwe staje się ustawianie ostrości dla obiektów umieszczonych blisko przedniej soczewki obiektywu. Zakres minimalnej odległości ogniskowania wynosi od 3 cm dla 24 mm i 30 cm dla 75 mm. Skala odwzorowania wynosi 1:3.8, co w przeliczeniu na format małoobrazkowy równa się 1:1.72. Poniżej prezentujemy przykładowe zdjęcie wykonane w trybie makro dla największego możliwego przybliżenia.

Matryca

L10 został wyposażony w ten sam sensor BSI CMOS co Lumiksy G9 II i GH7: 26.5-megapikselowy układ Mikro 4/3 (o wymiarach 17.3×13 mm) pozbawiony filtra dolnoprzepustowego. Ze względu na przycięcie obrazu (ok. 2.2x względem pełnej klatki) efektywna rozdzielczość wynosi 20.3 Mpix.

Matryca multiaspect pozwala korzystać z różnych proporcji obrazu bez zmiany kąta widzenia po przekątnej (oprócz 1:1).

Poszczególne wielkości kadru zostały zaznaczone kolorami:

• żółtym – 4:3 – 5200×3904 pix,
• zielonym – 16:9 - 5664×3192 pix,
• niebieskim – 3:2 - 5408×3608 pix,
• pomarańczowym – 1:1 - 3904×3904 pix

Czynna powierzchnia sensora Mikro 4/3 to 225 mm², natomiast w L10 została ograniczona do 182.3 mm² (15.6×11.7 mm). Na podstawie poniższego rysunku widać, że Canon V1 ma większą matrycę – 226.3 mm² (18.4×12.3 mm). Nie ma oczywiście wątpliwości, że w tej kategorii górują Fujifilm X100VI oraz Ricoh GR IV wyposażone w układy APS-C.

Warto dodać, że w L10 zastosowano ten sam procesor obrazowy Venus Engine, co w ostatnio prezentowanych Lumiksach (S1 II, S1R II).

Elementy sterowania

W tej kategorii zaszło kilka zmian względem poprzednika, a opis poszczególnych elementów zaczniemy od tubusu obiektywu.

Gros miejsca na przednim panelu zajmuje oczywiście obiektyw. Na górze widzimy pierścień przysłony, pracujący z przyjemnym klikiem co 1/3 EV. Oprócz konkretnych wartości ma on nastawę A pozwalającą na automatyczny dobór tego parametru. Kolejne pokrętło umożliwia sterowanie zoomem, ale można je przeprogramować, by zmieniać np. ISO, WB itd. Na tubusie obiektywu znajdziemy jeszcze dwa przełączniki. Pierwszy, z cyframi 1, 2, 3, pozwala domyślnie ustawić proporcje zdjęcia (4:3, 3:2, 16:9, 1:1) lub jedną z czterech innych funkcji:

• zoom krokowy,
• styl zdjęcia,
• LUT,
• wykrywanie obiektu.

Drugim suwakiem wybieramy tryb ustawiania ostrości: autofokus, makro lub tryb ręczny.

Patrząc na górny panel aparatu, z prawej strony gorącej stopki mamy pokrętło trybów pracy, które zastąpiło kółko czasów naświetlania. Zawiera ono następujące pozycje:

• M – tryb w pełni manualny,
• S – preselekcji czasu otwarcia migawki,
• A – preselekcji przysłony,
• P – preselekcji czasu,
• iA – inteligentna automatyka,
• C1, C2, C3, C4, C5 – tryby własne.

Tuż przy powyższym kole znajduje się włącznik aparatu i guzik korekty ekspozycji. Na górze mamy przycisk migawki otoczony dźwignią sterowania zoomem. Obok umieszczono czerwony guzik uruchamiania nagrywania wideo, a przy prawej krawędzi – pokrętło nastawcze z przyciskiem wewnątrz niego.

Przejdźmy teraz do tylnej ścianki Lumiksa L10.

Patrząc od lewej, tuż przy wizjerze mamy pokrętło regulacji dioptrii, a obok niego przycisk LVF, pozwalający przełączać wyświetlanie obrazu pomiędzy ekranem a wizjerem. Dalej na prawo mamy przełącznik wyboru pomiędzy trybem fotografowania, filmowania oraz nagrywania w szybkim i zwolnionym tempie (S&Q). Obok niego umieszczono dwa guziki: dostępu do tabel LUT oraz AF ON.

Niżej mamy kolejne manipulatory:

• przycisk menu podręcznego Q,
• przycisk wejścia do trybu odtwarzania,
• wybierak czterokierunkowy (zintegrowany z tarczą nastawczą) o następujących funkcjach:
  • górny – zmiana czułości ISO,
  • prawy – zmiana balansu bieli WB,
  • lewy – zmiana trybu pola AF,
  • dolny – tryby wyzwalania migawki (samowyzwalacz, tryby seryjne),
• guzik cofania Fn3, pozwalający na kasowanie zdjęć i filmów w trybie odtwarzania,
• guzik zmiany wyświetlanych informacji DISP.

Środkowy przycisk wybieraka służy do uruchamiania menu oraz zatwierdzania wybranych ustawień.

Dolna ścianka została wykorzystana na umiejscowienie gwintu statywowego, komory akumulatora oraz karty pamięci. Położenie gwintu statywowego powoduje, że po przymocowaniu aparatu do statywu nie mamy dostępu ani do baterii, ani do karty.

Zasilanie i złącza

Aparat korzysta litowo-jonowego akumulatora DMW-BLK22 stosowanego m.in. w modelach S1 II czy S1R II. Jego parametry to 7.2 V i 2200 mAh, co według zapewnień producenta powinno wystarczyć na wykonanie około 420 i 410 zdjęć, odpowiednio dla kadrowania na ekranie i w wizjerze. Nam akumulator wystarczał na ok. 360-390 zdjęć.

Slot kart SD umieszczono w osobnej komorze, leżącej po drugiej stronie mocowania statywowego, niż miejsce na baterię. Aparat wykorzystuje potencjał kart standardu UHS-II.

L10 wyposażono w złącze USB-C 3.2, pozwalające na transfer danych (10 Gbps) oraz ładowanie akumulatora. Oprócz tego znajdziemy jeszcze wejście mikrofonowe (minijack 3.5 mm). Sporą bolączką jest brak portu HDMI, a także, dla osób filmujących — wyjścia słuchawkowego.

Ze względu na czytelność usunęliśmy klapki zasłaniające złącza w programie graficznym.

Wyświetlacz

Lumiksa L10 wyposażono w 3-calowy ekran LCD o większej niż u poprzednika rozdzielczości 1.84 miliona punktów. Najważniejszą zmianą, i to zdecydowania na plus, jest dołożenie mechanizmu zmiany położenia. Takie rozwiązanie daje sporą swobodę kadrowania. Siłę podświetlania ustawiamy w zakresie ±3, ale dobór możemy też pozostawić automatyce.

Jakość wyświetlania pozostaje na bardzo dobrym poziomie. Zarówno kolorystyka, jak i szczegółowość obrazu nie dają żadnych powodów do narzekań. W bardzo jasnym otoczeniu, np. w słoneczny dzień, trzeba wyraźnie zwiększyć jasność LCD, gdyż widoczność kadru spada, przeszkadzają też odblaski.

Ekran w L10 wyposażono naturalnie w funkcję dotykowej obsługi. Dzięki temu sporą część ustawień możemy dokonywać praktycznie bez użycia przycisków. W menu głównym oraz podręcznym Q możemy zmieniać parametry oraz nawigować po nich. W trybie przeglądania zdjęć możemy nie tylko przewijać je palcem, ale również powiększać i pomniejszać. W trybie robienia zdjęć za pomocą dotykowego ekranu możemy wybrać obszar ostrości lub wyzwolić migawkę. Warto także dodać, że poza fizycznymi przyciskami konfigurowalnymi, opisanymi wcześniej, w ramach dotykowego interfejsu mamy dostęp do kolejnych pięciu. Oczywiście można je programować tak samo, jak ma to miejsce przy zwykłych przyciskach. Alternatywnie do krzyżaka, z ekranu możemy korzystać jako płytki dotykowej do zmiany punktów AF. Dysponujemy wówczas dwoma trybami działania – dokładnym (miejsce dotknięcia wyświetlacza odpowiada położeniu w obrębie kadru) oraz względnym. Do działania dotykowego ekranu nie mamy zastrzeżeń, obsługa za jego pomocą przebiega bowiem sprawnie.

Wizjer

Model L10 posiada wbudowany wizjer elektroniczny typu OLED, o trochę niższej rozdzielczości, niż u poprzednika (2.36 mln punktów), ale nieco większym powiększeniu 0.74x (w ekwiwalencie dla pełnej klatki). Wyposażony jest także w czujnik zbliżeniowy oraz regulację dioptrażu.

Jakość wyświetlanego obrazu można określić jako przyzwoitą. Szczegółowość nie rozpieszcza, dobrze chociaż, że powiększenie stoi na dobrym poziomie. W tej klasie aparatów można naszym zdaniem oczekiwać celownika o rozdzielczości 3.69 punktów (jak w Fujifilm X100VI), który zapewniłby wyraźnie lepszą jakość podglądu. Również płynność wyświetlania pozostawia pewien niedosyt, przynajmniej w dynamiczniejszych sytuacjach. Na szczęście nie występuje tu niekorzystny efekt „tęczy”, na który narzekaliśmy u poprzednika, co wynika z zastosowania układu typu OLED w nowym modelu.

Poza tym brakowało nam muszli ocznej z prawdziwego zdarzenia. Ramka, która ją udaje, wystaje ledwie ok. 2 mm poza wierzchnie szkło wizjera i praktycznie nie tłumi światła wpadającego z boku.