Najpierw jednak spójrzmy, jak testowany kompakt premium prezentuje się na tle konkurentów w kategorii ceny. Dane pozyskaliśmy z serwisu ceneo.pl (aktualne na początek listopada 2026 r.):

• Panasonic Lumix L10 – 6270 zł,
• Canon PowerShot V1 – 3200 zł,
• Fujifilm X100VI – 8900 zł,
• Ricoh GR IV – 6200 zł.

Budowa i funkcjonalność

Obudowę Lumiksa L10 wykonano z dobrej klasy materiałów (elementy magnezowe i aluminiowe) i z dbałością o spasowanie i detale. Również wizualnie kompakt prezentuje się atrakcyjnie, a oprócz wersji czarno-srebrnej na rynku dostępna jest również opcja całkowicie czarna. Szkoda, że, podobnie jak u poprzednika, zabrakło uszczelnień przed kurzem i wilgocią. Łatwo natomiast zauważyć powiększenie korpusu, a w ręce poczuć ponad 100 g wyższą masę. Niestety naszym zdaniem uchwyt aparatu został słabo wyprofilowany, a poza tym okazuje się zbyt niski i płytki, by zapewnić wygodny chwyt.

Pod względem ergonomii obsługi L10 wypada bardzo korzystnie. Wprawdzie chętnie widzielibyśmy trzy pokrętła sterujące zamiast dwóch, ale mamy za to pierścień przysłony na obiektywie, drugi funkcyjny oraz 12 fizycznych guzików (plus 5 dotykowych) z opcją przeprogramowania. Do tego dochodzą trzy zakładki Mojego menu, tryby użytkownika, czy samodzielnie ustalane menu podręczne Q. Obsługę znakomicie uzupełnia dotykowy, funkcjonalny interfejs ekranu. Ten ostatni ma 1.84 miliona punktów rozdzielczości i 3-calową przekątną. Świetnie, że producent umieścił go na obrotowym przegubie, podczas gdy w obu wersjach LX100 był on zamontowany na stałe. Wizjer okazuje się raczej przeciętny ze względu na niezbyt wygórowaną rozdzielczość (2.36 miliona punktów, zatem nieco mniej, jak u poprzednika), a także umiarkowaną płynność wyświetlania.

Wydajność akumulatora oceniamy jako dobrą (360-390 zdjęć na jednym ładowaniu), nawet pomimo faktu, że jest niższa od deklarowanej (410-420 zdjęć). Zapis danych odbywa się standardowo na kartach SD (także z pełną obsługą UHS-II), a slot umieszczono osobno od komory baterii. Niestety, dokręcenie złączki statywowej blokuje zarówno klapkę od kart, jak i akumulatora.

Szybkość działania aparatu pozostaje na bardzo dobrym poziomie. Za to mechanizm zoomu nie należy do szybkich, co widać także podczas uruchamiania aparatu. Do wydajności trybu seryjnego 11 kl/s nie mamy żadnych zastrzeżeń, a wraz z migawką elektroniczną możemy uzyskać nawet do 30 kl/s. Warto natomiast pamiętać, że ze względu na umiarkowanie szybki czas odczytu sensora L10, występuje pewna podatność na zniekształcenia obrazu na skutek sekwencyjnego sczytywania sensora (rolling shutter).

W L10 postawiono na optyczną, a nie matrycową stabilizację obrazu, przez co działa ona w dwóch, zamiast pięciu kierunkach. Niemniej charakteryzuje się dobrą skutecznością, którą szacujemy na 3 EV. Producent zastosował dość wyraźne ograniczenie czasów ekspozycji, które nie pozwala naświetlać dłużej niż przez 64 sekundy dla bazowej czułości.

Autofokus spisuje się zadowalająco, szczególnie gdy fotografujemy w dobrym świetle. Ocena dotyczy również algorytmów AI, które z łatwością wykrywają twarze i oczy. W ciemniejszym otoczeniu sprawność AF nieco spada, co oznacza zwykle spowolnienie ostrzenia.

Lumix L10 oferuje całkiem imponujące możliwości w zakresie nagrywania wideo, które przetestowaliśmy już w tym materiale.

Optyka

Obiektyw w L10 to sama konstrukcja, która zadebiutowała w modelu LX100 w 2014 roku. W centrum kadru ostrość stoi na dobrym poziomie i nawet dla maksymalnych otworów względnych pozostaje przyzwoita. Widać natomiast problemy z poprzeczną aberracją chromatyczną, szczególnie dla szerokiego kąta. W tym ustawieniu zooma optyka wykazuje również bardzo duże zniekształcenie beczkowate. Winietowanie przeszkadza tylko dla najkrótszej ogniskowej i niskich wartości przysłony, w pozostałych przypadkach stoi na akceptowalnym poziomie. Obiektyw pozostaje niestety podatny na występowanie odblasków, niepokoi także wysoki astygmatyzm.

Obrazowanie

Generalnie pliki JPEG cechują się dobrą jakością, choć w oczy rzuca się trochę wyostrzanie, które jest wyższe niż w V1 i GR IV. Konkurenci trochę lepiej radzą sobie na wyższych czułościach, podczas gdy w L10 zakres używalnych czułości ISO praktycznie kończy się na nastawie ISO 1600.

W aparacie znajdziemy kilka cyfrowych filtrów efektowych oraz spory zestaw profili obrazu pozwalających urozmaicić wygląd JPEG-ów. Zabrakło natomiast trybu automatycznej panoramy.

Matryca Lumiksa L10 rejestruje sporo detali w plikach RAW, podobnie zresztą jak PowerShot V1. Na wyższych ISO Panasonic pokazuje trochę więcej kolorowych zakłóceń niż Canon, przez co naszym zdaniem wypada trochę mniej korzystnie. Należy pamiętać, że powyżej ISO 1600 surowe pliki są lekko odszumiane, co zawsze stanowi powód do krytyki z naszej strony.

Dynamika tonalna stoi na trochę niższym poziomie niż u konkurentów. Patrząc na wyniki dla SNR=1 (niskiej jakości), można się zastanawiać, czy na pewno uzasadnione jest stosowanie 14-bitowego przetwarzania danych.

Ocena końcowa

Po przeprowadzeniu testu odnosimy jednak wrażenie, że zaprojektowany kilkanaście lat temu obiektyw potrzebuje poprawek. Wykazuje on bowiem sporo wad optycznych, które mają niewątpliwie wpływ na jakość uzyskiwanego obrazu. Mamy rzecz jasna świadomość, że kompaktowa konstrukcja zawsze będzie się wiązała z kompromisami. Mamy nadzieję, że w przyszłości producent pochyli się nad tym instrumentem optycznym i wprowadzi stosowne udoskonalenia do następcy L10 – nawet kosztem rozmiarów całości.

Zalety:

• solidny, metalowy korpus,
• spora liczba elementów sterujących,
• rozbudowane możliwości konfiguracyjne,
• wygodna obsługa (dwa kółka nastawcze, pierścień przysłony itd.),
• dobra wydajność akumulatora,
• skuteczny autofokus pojedynczy,
• stabilizacja optyki (o skuteczności ok. 3 EV),
• jasny obiektyw dający użyteczne obrazy nawet przy otwartej przysłonie,
• dobra wydajność trybu seryjnego 11 kl/s,
• dobrej jakości odchylany ekran z dotykowym interfejsem,
• centralna migawka,
• format HEIF i zdjęcia HLG,
• synchronizacja z błyskiem nawet przy 1/2000 s,
• elektroniczna migawka do 1/32000 s,
• sensowny tryb makro,
• ciekawe profile obrazu JPEG oraz filtry cyfrowe,
• komunikacja bezprzewodowa Wi-Fi i Bluetooth,
• obecność wizjera,
• obecność gorącej stopki,
• balans bieli wg skali Kelvina,
• rozbudowany i funkcjonalny tryb filmowania.

Wady:

• odszumianie RAW-ów od ISO 3200,
• poziom dynamiki tonalnej niższy od konkurentów,
• ograniczenie dla długich ekspozycji,
• bardzo duża dystorsja beczkowa na szerokim kącie,
• wysoki poziom poprzecznej aberracji chromatycznej na szerokim kącie,
• spore winietowanie na szerokim kącie (w surowych plikach),
• wysoki astygmatyzm,
• spora podatność na odblaski,
• przeciętna rozdzielczość wizjera,
• brak wbudowanej lampy błyskowej,
• brak uszczelnień,
• niezbyt szybka praca zoomu,
• brak trybu panoramy,
• problemy z automatycznym balansem bieli w cieniu i przy żarówkach.

W testach wykorzystujemy studyjne lampy błyskowe i światła stałego firm Godox oraz Quadralite dostarczone przez sklep Foto-Tip.pl