Rozdzielczość

Testy rozdzielczości przeprowadzamy na podstawie zdjęć tablicy ISO1223, które są robione dla różnych długości ogniskowych i różnych wartości przysłony. Następnie dokonujemy obliczeń zarówno dla centrum, jak i brzegu kadru. Wyniki prezentujemy w postaci wartości funkcji MTF50. Tradycyjnie pomiarom podlegały zarówno pliki JPEG, jak i surowe pliki RAW.

Zacznijmy od wyników otrzymanych dla plików RAW z centrum kadru.

Dla każdej ogniskowej testowany aparat osiąga swoje maksimum dla f/4. Warto pamiętać, że od okolic f/5 dyfrakcja ogranicza rozdzielczość, dlatego zbyt mocne przymykanie przysłony niestety pogarsza jakość zdjęć. Cieszy fakt, że nawet dla maksymalnie otwartej przysłony, obraz pozostaje na całkiem dobrym poziomie dla każdej pozycji zoomu, choć najlepiej wypada tutaj środkowa ogniskowa.

Spójrzmy teraz na zachowanie się obiektywu na brzegu kadru.

Powyższe przebiegi są nieco spłaszczone względem tych dla centrum kadru i pomiędzy poszczególnymi ogniskowymi nie widać zbyt dużych różnic. Istnieje też zauważalny rozrzut pomiędzy centrum a brzegiem kadru, niemniej trudno go uniknąć w obiektywie aparatu kompaktowego. Tym razem maksimum przypada dla najdłuższej ogniskowej i przysłony f/5.6.

Wygląd wykresów z Imatestu nie wskazuje, by pliki RAW były wyostrzane. Wartości odpowiedzi w częstości Nyquista stanowią potwierdzenie deklaracji producenta nt. braku filtra antyaliasingowego.

Poniżej zamieszczamy wyniki pomiaru rozdzielczości przeprowadzonego na plikach JPEG, które wykonaliśmy z wyostrzaniem ustawionym na minimalną wartość (-5). Wykresy prezentują wyniki dla centrum i brzegu kadru.

Zasadniczo osiągi zmierzone na podstawie JPEG-ów stoją na wyższym poziomie niż w wypadku RAW-ów. To oznacza, że pliki skompresowane muszą być wyostrzane, co zresztą potwierdza wygląd poniższych wykresów z Imatestu. Zarówno w profilach na granicy czerni i bieli widać lokalne ekstrema, jak i funkcja MTF przekracza wartość 1 dla obu składowych. Te oznaki nie pozostawiają wątpliwości – JPEG-i są uwydatniane, i to wyraźnie.

Na zakończenie tej części rozdziału prezentujemy wycinki zdjęć tablicy testowej (w formacie JPEG) w skali 1:1 z okolic centrum kadru dla maksymalnej i minimalnej rozdzielczości.

34 mm f/4

22.7 mm f/16

Aberracja chromatyczna

Przypomnijmy, że w naszej ocenie przyjmujemy, że wynik poniżej 0.04% oznacza aberrację niezauważalną, 0.04 - 0.08% małą, 0.09 - 0.14% średnią, 0.15 - 0.20% dużą, a od 0.21% w górę bardzo dużą.

Najwyższy poziom poprzecznej aberracji chromatycznej występuje dla najszerszego kąta widzenia oraz ekwiwalentu ogniskowej 50 mm. Zmierzone tam wartości podchodzą pod poziom niski, lecz go nie przekraczają. Przy pozycji tele obiektywu wada ta okazuje się znikoma.

Spójrzmy zatem, jak prezentują się wyniki analizy plików RAW.

Dopiero w plikach RAW widać, że obiektyw Lumiksa L10 ma problemy z poprzeczną aberracją chromatyczną. Najgorzej w tej kategorii wypada szeroki kąt, gdzie notowane wartości leżą w połowie drogi między poziomem wysokim a średnim. W efekcie wada ta będzie niestety widoczna na zdjęciach i niezbędne okaże się jej usuwanie. Dla ekwiwalentu 50 mm sytuacja się poprawia i aberracja chromatyczna oscyluje wokół poziomu średniego. Podobnie jak dla szerokiego kąta, wada ta niespecjalnie zależy od użytej przysłony. Taką zależność widać dopiero dla najdłuższej ogniskowej, która to jest jednocześnie najmniej dotknięta wpływem omawianego problemu. Wprawdzie dla f/2.8 aberracja chromatyczna podchodzi pod poziom średni, ale dla pozostałych przysłon średnio utrzymuje się na niskim poziomie.

W tabelce poniżej prezentujemy w skali 1:1 wycinki zdjęć tablicy testowej przedstawiające krawędzie czerni i bieli z najwyższym i najniższym poziomem aberracji chromatycznej według wyników otrzymanych dla surowych plików wywołanych programem dcraw.

10.9 mm f/5.6	34 mm f/8

Dystorsja

Wyniki testów w tej kategorii podsumowuje poniższa tabelka.

W przypadku RAW-ów widać wyraźnie, że prawdziwy wymiar tej wady jest naprawdę duży i dla szerokiego kąta dochodzi do wysokiego poziomu 9.48%. Przy ekwiwalencie 50 mm spada do zdecydowanie bardziej rozsądnego poziomu -1.62%, który może przeszkadzać tylko w niewielkim stopniu. Dystorsja spada praktycznie do zera dla maksymalnej ogniskowej i formalnie zmienia znak, wykazując znikomy charakter poduszkowaty.

JPEG	RAW
10.9 mm
22.7 mm
34 mm

Z ciekawości sprawdziliśmy, jak z manualną korektą dystorsji na najszerszym kącie widzenia obiektywu poradzi sobie Lightroom. Po zaaplikowaniu nastawy +62 obraz nadal pozostaje zniekształcony, a co gorsza, widać ślady bardziej problematycznej dystorsji falistej. Zatem bez użycia odpowiedniego profilu powrót do prostego obrazu nie będzie łatwy.

Koma i astygmatyzm

Z najwyższym poziomem aberracji komatycznej mamy do czynienia dla najkrótszej ogniskowej. Tu widać pewne zwiększenie i rozciągnięcie punktowego źródła światła w narożniku kadru, ulegające niewielkiej redukcji po przymknięciu przysłony. Dla pozostałych ogniskowych efekty te mają nieco mniejsze natężenie. Generalnie w tej kategorii Lumix L10 sprawuje się całkiem przyzwoicie.

Centrum	RĂłg
10.9 mm, f/1.7
10.9 mm, f/2.5
22.7 mm, f/2.8
22.7 mm, f/4
34 mm, f/2.8
34 mm, f/4

Najwyższy poziom astygmatyzmu odnotowaliśmy dla szerokiego kąta widzenia w zakresie przysłon f/1.7-2.8 (średnio ok. 25%) oraz dla pozycji tele i otwartej przysłony (ok. 22%). To są wysokie wyniki, które mają realny wpływ na pogorszenie jakości obrazu. W pozostałych przypadkach astygmatyzm nie przeszkadza już zanadto, a jego poziom można określić jako umiarkowany (średnio ok. 6%).

Winietowanie

Wyniki pomiarów winietowania prezentujemy najpierw dla plików JPEG.

Z najwyższym poziomem winietowania mamy do czynienia dla najdłuższej i najkrótszej ogniskowej i w pełni otwartej przysłony. Jednak nawet w tych „najtrudniejszych” przypadkach wadę tę można określić mianem umiarkowanej, a dla pozostałych – małej, bądź znikomej.

Spójrzmy teraz na wyniki pomiarów, które wykonaliśmy na surowych plikach.

Największy ubytek światła mamy na szerokim kącie obiektywu. Warto też przy okazji zaznaczyć, że zdjęcia pomiarowe były analizowane bez aplikowanej w aparacie korekty dystorsji, która przy okazji „wypycha” ciemne rogi poza kadr. Pomijając najtrudniejszy przypadek, czyli ekwiwalent ogniskowej 24 mm i f/1.7, wyniki stoją na akceptowalnym poziomie jak na kompaktowy aparat z całkiem sporym sensorem. Dla pozostałych ogniskowych winietowanie nie będzie stanowić problemu. Widać natomiast, że rozkład winiety nie jest do końca symetryczny, co może świadczyć o niestabilnej bądź niedbałej konstrukcji obiektywu.

JPEG	RAW
10.9 mm
f/1.7	f/1.7
f/2	f/2
f/2.8	f/2.8
f/4	f/4
f/5.6	f/5.6
f/8	f/8
f/11	f/11
f/16	f/16
22.7 mm
f/2.8	f/2.8
f/4	f/4
f/5.6	f/5.6
f/8	f/8
f/11	f/11
f/16	f/16
34 mm
f/2.8	f/2.8
f/4	f/4
f/5.6	f/5.6
f/8	f/8
f/11	f/11
f/16	f/16

Odblaski

Podatność na odblaski w Lumiksie L10 jest niestety dość duża. Łatwo zobaczyć rozmaite flary oraz – szczególnie na wyższych przysłonach — kolorowe promieniste wzory. Dla szerokiego kąta te ostatnie są również widoczne, gdy źródło światła znajdzie się poza kadrem. Widać, że producent nie poprawił powłok w zastosowanym obiektywie i jego zachowanie w tej kategorii nie różni się od tego, co prezentowały Lumiksy LX100 i LX100 II.