Podstawowa regulacja wyglądu zdjęć JPEG dokonywana jest za pomocą opcji „Styl zdjęcia”, którą odnajdziemy w menu fotografowania. Pozwala ona na wybranie jednej z niżej podanych nastaw:

• Standardowy,
• Żywe barwy,
• Naturalne,
• L. Classic,
• L. Classic Neo,
• L. Classic Gold,
• Płaski,
• Krajobraz,
• Portret,
• Monochromatyczne (czarno-białe),
• L. Monochromatyczne (czarno-białe),
• L. Monochromatyczne D (czarno-białe),
• L. Monochromatyczne S (czarno-białe),
• Monochromatyczne (czarno-białe) Leica,
• Tryb kinowy A2,
• Tryb kinowy D2,
• Tryb kinowy V2,
• Jak 709,
• V-Log,
• LUT,
• Własne (1–4).

Funkcja Styl zdjęcia pozwala również na ręczną kontrolę parametrów obrazu, takich jak kontrast, jasne tony, ciemne tony, wyostrzanie, nasycenie, odcień i poziom odszumiania. Wszystkie te parametry można zmieniać w przedziale od −5 do +5 ze skokiem 0.5. Ponadto w stylach monochromatycznych mamy jeszcze opcję „efekt filtra”, która naśladuje działanie kolorowych filtrów w fotografii czarno-białej. W opcji tej mamy następujące ustawienia: żółty, pomarańczowy, czerwony, zielony, wyłączony.

Standardowo sprawdziliśmy działanie opcji wyostrzania i odszumiania zdjęć. W tabeli poniżej prezentujemy wycinki w skali 1:1 zdjęć scenki w formacie JPEG zrobionych w pełnej rozdzielczości i zapisywanych przy zastosowaniu wszystkich stopni odszumiania dla wysokich wartości ISO.

ISO 1600
Odszumianie -5
Odszumianie 0
Odszumianie +5
ISO 3200
Odszumianie -5
Odszumianie 0
Odszumianie +5

Skala odszumiania została dobrana całkiem rozsądnie, przy czym już przy minimalnej nastawie redukcja zakłóceń z pewnością zachodzi. Naszym zdaniem nie warto przekraczać stopnia „0”, by uzyskać rozsądny kompromis pomiędzy usuwaniem szumu a zachowaniem detali na zdjęciu.

Poniżej znajdują się przykłady zasięgu funkcji wyostrzania. Tak samo, jak wyżej, prezentujemy wycinki zdjęć scenki w formacie JPEG zrobionych w pełnej rozdzielczości.

Panasonic L10, ISO 100
wyostrzenie -5
wyostrzenie 0
wyostrzenie +5

Przy ustawieniu „0” wyostrzanie jest już na tyle wyraźne, że wyższe nastawy nie prezentują się zbyt korzystnie. Naszym zdaniem parametr ten warto ustawić pomiędzy wartościami „–5” a „0”.

Balans bieli

• AWB – automatyczny balans bieli,
• AWBc – automatyczny balans bieli z zachowaniem zimnej kolorystyki,
• AWBw – automatyczny balans bieli z zachowaniem ciepłej kolorystyki,
• Dzień słoneczny,
• Dzień pochmurny,
• Cień,
• Światło żarówki,
• Lampa błyskowa,
• Ustawienie według wzorca bieli (4 ustawienia),
• Temperatura barwowa (4 ustawienia).

Temperaturę barwową możemy zmieniać w zakresie od 2500K do 10000K z krokiem 100K. Przy każdej nastawie istnieje również możliwość dodatkowej regulacji balansu bieli poprzez tablicę kolorów G-M (zielony–magenta), B-A (niebieski–bursztynowy), a w każdym z kierunków mamy do dyspozycji 9-stopniową skalę. W tym samym oknie (tylko przy zapisie JPEG) możemy również aktywować bracketing balansu bieli. Dostępne są ustawienia od ±1do ±9 jednostek we wspomnianej wyżej skali (w obu osiach) od pozycji wyjściowej.

Pomiary skuteczności balansu bieli wykonujemy na 24-polowej tablicy kolorów X-Rite. Następnie wyliczamy parametry dC (średnie odchylenie od właściwej barwy w przestrzeni L*a*b*, czyli wartość błędu, z jakim aparat ocenił barwę) oraz S (nasycenie barwy wyrażone w procentach). Poniżej w tabeli przedstawiamy wyniki dla wszystkich przetestowanych ustawień balansu bieli.

Najniższe błędy kolorów zanotowaliśmy w słoneczny dzień oraz przy pochmurnym niebie dla odpowiedniego wzorca. Dobrze wpisała się również automatyka przy lampach LED (5400K). Za to obraz w cieniu jest zaniebieszczony, niezależnie od wybranej nastawy. Z kolei dla automatyki w świetle żarowym mocno rzuca się w oczy ciepły zafarb. Jak widać, każdy z trybów automatyki dał zbliżone wyniki, tj wysokie błędy dC. Tym razem to wzorzec „żarówki” lepiej się spisał niż samodzielne podanie temperatury barwowej na wartość 3000K.

We wszystkich testowanych sytuacjach nasycenie przekracza wartość wzorcową. Średnia odchyłka od idealnego nasycenia wyniosła sporo, bo 19%.

Szczegółowe wyniki naszych pomiarów prezentujemy poniżej.

Światło Balans bieli	Tablica kolorów	Przestrzeń kolorów Lab
Światło: Słońce Balans bieli: auto
Światło: Słońce Balans bieli: słoneczny dzień
Światło: pochmurny dzień Balans bieli: Auto
Światło: pochmurny dzień Balans bieli: chmury
Światło: Cień Balans bieli: Auto
Światło: Cień Balans bieli: Cień
Światło: żarówki (3000K) Balans bieli: Auto (AWB)
Światło: żarówki (3000K) Balans bieli: Auto (AWB chłodne)
Światło: żarówki (3000K) Balans bieli: Auto (AWB ciepłe)
Światło: żarówki (3000K) Balans bieli: żarówka
Światło: żarówki (3000K) Balans bieli: Temp. 3000K
Światło: 5400K Balans bieli: auto
Światło: 5400K Balans bieli: Temp. 5400K

Szum

Pomiar szumów wykonujemy na zdjęciach tablicy Kodak Q-14, korzystając z programu Imatest. Poniżej przedstawiamy wyniki dla plików JPEG:

Wzrost poziomu szumu od ISO 50 do 800 bardziej przypomina liniowy niż wykładniczy, co już budzi wątpliwości. Powyżej ISO 800 widać jeszcze większe załamania w postaci bardzo zbliżonych wyników dla nastaw 800-3200. Wszystko wskazuje zatem na odszumianie JPEG-ów, i to całkiem wyraźne.

Poniżej przedstawiamy wycinki sceny testowej zarejestrowanej w formacie JPEG na najmniejszym możliwym do ustawienia wyostrzaniu.

By porównać uzyskane próbki z innymi aparatami, należy wybrać z rozwijanych list odpowiednie modele oraz zaznaczyć czułość, dla której mają być podane wyniki. W efekcie zostanie zaktualizowana poniższa tabelka nowymi wycinkami testowej scenki.

Na tle konkurencji wycinki z Lumiksa L10 wydają się ostrzejsze i wyrazistsze. Jak przekonaliśmy się w poprzednim rozdziale, wynika to z dość mocnego uwydatniania obrazu, którego zabrakło w modelach V1 i GR IV. Jednak nawet pomimo tego odwzorowanie szczegółów wydaje się całkiem dobre i nie odbiega szczególnie od tego, co oferuje PowerShot V1.

Na wyższych nastawach ISO jakość obrazu w Lumiksie spada nieco szybciej niż u konkurencji. Już przy ISO 1600 widać, że zdjęcia z Canona i Ricoha prezentują się nieco lepiej niż z Panasonika. Nastawę ISO 3200 w L10 należy traktować raczej jako ostateczność, podczas gdy rywale wypadają tu trochę korzystniej.