W roku 1994 firma Swarovski przeprowadziła kolejne modyfikacje wyglądu zewnętrznego i parametrów. Habicht 8x30 W zaczął przypominać model, który znamy obecnie. Faktura sztucznej skóry na obudowie zrobiła się delikatniejsza i bardziej gustowna. Na lewym tubusie pojawiło się logo firmy w postaci jastrzębia z rozpostartymi skrzydłami, natomiast nazwa SWAROVSKI zawędrowała na mostek centralny. Uproszczeniu uległy napisy na pokrywach pryzmatów. Po lewej mieliśmy teraz już tylko nazwę HABICHT, a po prawej same parametry. Numer seryjny widniał na ramieniu mostka, a napis Made in Austria zaczął być pisany po łuku, a nie prosto jak poprzednio.

Jakby tego było mało, producent ponownie zmienił pole widzenia. W katalogach z drugiej połowy lat 1990-tych widniała bowiem wartość 7.8 stopnia, która jest podawana do dzisiaj. Odstęp źrenicy wciąż wynosił 12 mm, a minimalny dystans ustawiania ostrości to 3 metry.

Wydaje się, że w omawianym okresie całkowicie zaprzestano produkcji wersji obitej skórą i wyposażonej w indywidualny system ustawiania ostrości. Jeśli chodzi o warianty gumowane, to model z centralnym ustawianiem ostrości widniał jeszcze w ofercie firmy w katalogu z 2003 roku, ale później już nie. Gumowany model z indywidualnym ustawianiem ostrości pojawiał się sporadycznie, w małych seriach, ostatnio w okolicach roku 2024.

----- R E K L A M A -----

Swarovski Habicht 8x30 W M GA produkowany w latach 1994-2003.

Ciągłej ewolucji podlegały natomiast wielowarstwowe powłoki antyodbiciowe. Wciąż rozwijane i unowocześniane były powłoki Swarotop, które nakładano na wszystkie granice powietrze-szkło wewnątrz lornetki. Jednocześnie, pod koniec lat 1990-tych, pojawiły się nowe powłoki Swarodur, które stosowano tylko na zewnętrznych elementach optycznych.

W tej tak trudnej dziedzinie firma Swarovski Optik stała się liderem. Powłoki jej autorstwa potrafią mieć nawet 120 warstw, z których każda ma grubość kilku nanometrów (czyli jest 250 razy cieńsza od ludzkiego włosa), a to prowadzi do spadku ubytku światła na jednej granicy powietrze-szkło do tylko 0.2%. Warto tutaj przypomnieć, że ów ubytek na granicy niepokrytej żadną powłoką wynosi aż 5%, a zastosowanie prostych powłok jednowarstwowych zmniejsza tę stratę do około 1.5%.

Schemat optyczny lornetki z serii EL pokazujący położenie poszczególnych typów powłok.

Opisane postępy doprowadziły do jasnej deklaracji producenta odnośnie transmisji, która w przypadku lornetek Habicht ma wynosić obecnie aż 96%. To świetny wynik, absolutnie nieosiągalny dla współczesnej konkurencji wyposażonej w pryzmaty dachowe. Jest to jednocześnie wartość jak najbardziej realna. Przecież w modelu 8x30 W mamy do czynienia z 10 granicami powietrze szkło (achromat w obiektywie, klejone pryzmaty Porro oraz okular z 6 soczewkami w 3 grupach). Jeśli założymy, że najwyższej klasy powłoki antyodbiciowe, a z takich jest przecież znana firma Swarovski Optik, tracą na jednej granicy około 0.2% światła, to przy dziesięciu granicach transmisja wyniesie 0.998 do potęgi dziesiątej, czyli 98%. Mamy więc około 2% zapasu na pochłanianie w szkle i inne efekty związane np. z różną wydajnością powłok na różnych typach szkła i ich spadającą efektywnością wraz z rosnącymi kątami padania światła.

Warto dodać, że na zaprezentowanym powyżej schemacie pokazane są jeszcze dwa inne typy powłok, czyli Swarobright i Swaroclean, które nie mają zastosowania w serii Habicht. Z tymi pierwszymi sprawa jest prosta - to powłoki odbijające konieczne do zastosowania w układzie Schmidta-Pechana, a więc zupełnie zbędne w układzie Porro. Natomiast Swaroclean to powłoki nakładane na zewnętrzne soczewki, których zadaniem jest utrudnianie przylegania brudu i wilgoci oraz ułatwianie czyszczenia optyki. To niewątpliwe zalety, ale mamy tutaj też wady. Zastosowanie tych powłok obniża odrobinę transmisję i być może właśnie to było powodem rezygnacji z ich zastosowania w Habichtach, gdzie wysoka transmisja jest czynnikiem kluczowym, który ma wyróżnić tę serię na rynku.

Strona katalogu firmy Swarovski Optik ze stycznia 2003 prezentująca modele z serii Habicht.

W omawianym okresie zmiany dotknęły także wyposażenia standardowego. Pozostał w nim plastikowy deszczochron na okulary oraz gustowny skórzany pasek na szyję. Sztywny, skórzany futerał został jednak zastąpiony miękką, materiałową torbą - wciąż wygodną i schludną. Skóra zdecydowanie bardziej pasowała do tej klasycznej serii, ale widocznie przeważyły względy ekologiczne i ekonomiczne.