Rozdzielczości i klatkaże

Liczba trybów nagrywania, jaką oferuje Canon EOS C50, jest całkiem spora. Na szczęście producent rozdzielił wybór rozdzielczości, klatkażu i kodeka na kilka sekcji w menu, więc znalezienie potrzebnej kombinacji nastaw nie nastręcza większego problemu.

By dodatkowo to uprościć, my z kolei zdecydowaliśmy się podzielić zestawienie trybów nagrywania na format RAW oraz pozostałe kodeki. Dostępne rozdzielczości i klatkaże nagrywania w pierwszym z tych trybów prezentują się następująco:

• w rozdzielczości 7K (6960×4640, proporcje 3:2), korzystając z całej powierzchni matrycy (tryb Open Gate) bez dodatkowego cropowania, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
• w rozdzielczości 7K (6960×3672, proporcje 17:9), korzystając z całej szerokości matrycy bez dodatkowego cropowania, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 5K (5036×2656, proporcje 17:9), w trybie Super 35 (crop 1.38x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 2.5K (2524×1332, proporcje 17:9), w trybie Super 16 (crop 2.76x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
  • 125 kl/s,
  • 150 kl/s.

Tak natomiast prezentują się tryby nagrywania w „klasycznych” kodekach:

• w rozdzielczości 6.9K (6912×4608, proporcje 3:2), korzystając z całej powierzchni matrycy (tryb Open Gate) bez dodatkowego cropowania, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
• w rozdzielczości 4K DCI (4096×2160, proporcje 17:9), korzystając z całej szerokości matryc, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 4K UHD (3840×2160, proporcje 16:9), korzystając z prawie całej szerokości matrycy (crop 1.07x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 4K DCI (4096×2160, proporcje 17:9), w trybie Super35 (crop 1.37x) możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 4K UHD (3840×2160, proporcje 16:9), w trybie Super35 (crop 1.48x) możemy nagrywać w klatkażu:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 2K DCI (2048×1080, proporcje 17:9), korzystając z całej szerokości matrycy, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości 2K DCI (2048×1080, proporcje 17:9), z wymuszonym cropem 1.13x, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 125 kl/s,
  • 150 kl/s,
  • 175 kl/s,
  • 180 kl/s.
• w rozdzielczości Full HD (1920×1080, proporcje 16:9), korzystając z prawie całej szerokości matrycy (crop 1.07x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
• w rozdzielczości Full HD (1920×1080, proporcje 16:9), z wymuszonym cropem 1.21x, możemy nagrywać w klatkażach:
  • 125 kl/s,
  • 150 kl/s,
  • 175 kl/s,
  • 180 kl/s.
• w rozdzielczości 2K DCI (2048×1080, proporcje 17:9), w trybie Super35 (crop 1.38x) możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości Full HD (1920×1080, proporcje 16:9), w trybie Super35 (crop 1.48x) możemy nagrywać w klatkażu:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
• w rozdzielczości 2K DCI (2048×1080, proporcje 17:9), w trybie Super 16 (crop 2.76x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
  • 125 kl/s,
  • 150 kl/s,
• w rozdzielczości Full HD (1920×1080, proporcje 16:9), w trybie Super 16 (crop 2.95x), możemy nagrywać w klatkażach:
  • 23.976 kl/s,
  • 24 kl/s,
  • 25 kl/s,
  • 29.97 kl/s,
  • 50 kl/s,
  • 59.94 kl/s,
  • 100 kl/s,
  • 120 kl/s,
  • 125 kl/s,
  • 150 kl/s,

Na powyższej liście można zauważyć kilka ciekawostek. Po pierwsze, o ile w trybie pełnoklatkowym i najbardziej przyciętym trybie Super 16 możemy w Full HD i 2K filmować z prędkościami do 150-180 kl/s, o tyle w znajdującym się pomiędzy nimi trybie Super 35 maksymalny klatkaż to jedynie 60 kl/s, podobnie jak przy filmach w 4K i w RAW.

Po drugie nieco zaskakuje potraktowanie po macoszemu filmowania w zdecydowanie najpopularniejszych proporcjach 16:9, w których z jakiegoś powodu nie da się korzystać z całej szerokości matrycy. Ta ostatnia jest zarezerwowana dla znacznie rzadziej używanych trybów 17:9.

Niezmiennie nie rozumiemy takiego podejścia, tym bardziej, że matryca w testowanym urządzeniu jest na tyle szybka, że odczyt tych paru linii więcej w pionie w żaden sposób by jej nie zaszkodził. Dodajmy też, że ów bezsensowny crop działa też w trybach Super 35 i Super 16, gdzie sumuje się z domyślnymi cropami dla tych trybów. Chętnie dowiedzielibyśmy się, kto w kierownictwie Canona ma aż tak silną obsesję na punkcie filmowania w 17:9, że funduje użytkownikom takie dziwne i nielogiczne rozwiązania.

Dodajmy też dla porządku, że Canon EOS C50, jak na kamerę przystało, nie ma żadnych ograniczeń czasu nagrywania, co niezmiennie pochwalamy. Doceniamy także obecność wielu trybów nagrywania, od ciągłego zapisu z płynnym przełączaniem między kartami, przez tryby z interwałometrem, slow motion z dźwiękiem (choć z ograniczeniami dotyczącymi klatkaży), czy też tryb pozwalający zapisywać na drugą kartę osobno dźwięk albo pionową wersję nagrywanego kadru.

Co ciekawe, jest w tym wszystkim jedna rzecz, na którą EOS C50 nie pozwala. A jest nią... wyświetlenie ile czasu upłynęło od momentu rozpoczęcia nagrywania. By uzyskać taką informację, należałoby po każdym ujęciu resetować kod czasowy w menu. W przeciwnym wypadku startuje on w punkcie, gdzie poprzednio zatrzymaliśmy nagrywanie lub leci w sposób ciągły w trybie Free Run. Dziwne, że tej najprostszej, znanej z aparatów opcji wyświetlania długości nagrań testowana kamera akurat nie ma.

Kodeki

Canon EOS C50 oferuje następujące kodeki:

• zapisywane w kontenerze CRM filmy w formacie RAW dostępne w jakościach LT, ST oraz HQ,
• zapisywany w kontenerze MXF, bazujący na H.264 i znany z innych kamer Cinema EOS kodek XF-AVC, korzystający z próbkowania 4:2:2 / 10-bit i dostępny w wariancie z kompresją tylko wewnątrzklatkową oraz wewnątrzklatkową i międzyklatkową,
• zapisywany w kontenerze MP4, bazujący na H.264 kodek XF-AVC S, korzystający z próbkowania 4:2:0 / 8-bit lub 4:2:2 / 10-bit i dostępny w wariancie z kompresją tylko wewnątrzklatkową oraz wewnątrzklatkową i międzyklatkową,
• zapisywany w kontenerze MP4, bazujący na H.265 kodek XF-HEVC S, korzystający z próbkowania 4:2:0 / 10-bit lub 4:2:2 / 10-bit i dostępny tylko w wariancie z kompresją jednocześnie wewnątrzklatkową i międzyklatkową.

Jeśli chodzi o zakres przepływności strumienia danych, to ten przedstawia się następująco:

• w formacie RAW w 7K – od 742 do 2900 Mbit/s,
• w formacie RAW w 5K (tryb Super 35) – od 390 do 1520 Mbit/s,
• w formacie RAW w 2.5K (tryb Super 16) – od 99 do 769 Mbit/s,
• w kodeku XF-AVC w 4K – od 150 do 1200 Mbit/s,
• w kodeku XF-AVC w Full HD i 2K – od 25 do 300 Mbit/s,
• w kodeku XF-AVC S w 4K – od 100 do 1200 Mbit/s,
• w kodeku XF-AVC S w Full HD i 2K – od 35 do 300 Mbit/s,
• w kodeku XF-HEVC S w 7K – od 360 do 1730 Mbit/s,
• w kodeku XF-HEVC S w 4K – od 100 do 225 Mbit/s,
• w kodeku XF-HEVC S w Full HD i 2K – od 35 do 50 Mbit/s,

Profile obrazu

Canon EOS C50 oferuje normalne profile obrazu bazujące na standardzie Rec.709 (Canon 709 oraz BT. 709 Standard), wariant jednego z nich z rozszerzonym zakresem tonalnym BT.709 WDR (Wide Dynamic Range), a także logarytmiczne Canon Log 2 i Canon Log 3 oraz profile kompatybilne ze standardami telewizji HDR (PQ oraz Hybrid Log Gamma). W połączeniu z opcją filmowania w formacie RAW jest to zestaw w zupełności wystarczający zarówno do hobbystycznych, jak i profesjonalnych zastosowań.

Taka liczba profili wraz z dwoma bazowymi czułościami oferowanymi przez matrycę daje dużo różnych kombinacji, jeśli chodzi o bazowe czułości na poszczególnych profilach obrazu. Ilustruje to poniższa tabela.

Spójrzmy teraz, jak zachowują się poszczególne profile obrazu i tryby nagrywania w testowanej kamerze przy prześwietleniu oraz niedoświetleniu.

Co dość nietypowe, standardowy profil Canon 709 zachowuje całkiem sporo odporności na prześwietlenia. Wypada pod tym względem podobnie jak kompatybilne z telewizją HDR profile PQ i HLG, pozwalając odzyskać większość informacji przy prześwietleniu o 2 EV. Cała trójka bez problemu pozwala także na niedoświetlenie o 2 EV, choć przy odzyskiwaniu informacji widać już nieco szumu w cieniach.

Bardziej typowo zachowują się profile logarytmiczne, które źle znoszą niedoświetlenie jeśli chodzi o ilość szumu w cieniach. Choć trzeba odnotować, że Canon Log 3 radzi sobie z tym lepiej niż Canon Log 2. Oba natomiast podobnie wypadają przy prześwietleniu - przy przeeksponowaniu o 2 EV wypadają świetnie, a przy prześwietleniu o 4 EV pozwalają odzyskać część informacji, ale nie możemy tu mówić o pełnym sukcesie.

Jeśli natomiast chodzi o RAW-y, to jeśli wywołamy je jak profil standardowy, to zachowują się jak profil standardowy, choć dzięki większej głębi bitowej znoszą bez problemu nawet niedoświetlenie o 4 EV. Gdy z kolei narzucimy RAW-om profil logarytmiczny, to będą się w kwestii odporności na prześwietlenie i niedoświetlenie zachowywać jak pliki nagrane z takim właśnie profilem.

Zakres tonalny

Spójrzmy teraz na liczbowe wartości opisujące zakres tonalny, otrzymane po nagraniu tablicy Stouffer T4110 na poszczególnych profilach obrazu i kombinacjach nastaw. Stopklatki z tak nagranych ujęć zostały przeanalizowane z użyciem programu Imatest, co pozwoliło uzyskać wspomniane liczbowe wartości. Ponieważ Imatest nie zawsze generuje wyniki dla wszystkich możliwych stosunków sygnału do szumu, przedstawiamy wartość dla najostrzejszego kryterium (stosunek sygnału do szumu 10:1 opisany jako „WYSOKA JAKOŚĆ”) oraz dla najniższego (wartość „Total” podawana przez Imatest, zazwyczaj nieco przekraczająca tę dla stosunku sygnału do szumu 1:1, w tabeli wartość ta została podpisana „NAJNIŻSZA JAKOŚĆ”).

Oprócz tego, w prezentującej te wyniki poniższej tabeli, załączamy także wykresy waveform monitor z programu DaVinci Resolve, prezentujące, jakie wartości przyjmują poszczególne pola tablicy zależnie od użytego profilu obrazu. Tablica była nagrywana tak, by prześwietlić pierwsze jedno lub dwa pola.

Profil obrazu	Wykres	Zakres tonalny
EOS Standard ISO 100		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 10.3 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.56 EV
Canon 709 ISO 400		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 11 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.33 EV
PQ ISO 400		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12.6 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.83 EV
Hybrid Log Gamma ISO 400		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.42 EV
Canon Log 3 ISO 800		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 10.3 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.73 EV
Canon Log 2 SO 800		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12.3 EV WYSOKA JAKOŚĆ 8.95 EV
RAW + EOS Neutral ISO 100		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12.3 EV WYSOKA JAKOŚĆ 6.4 EV
RAW + Canon Log 2 ISO 800		NAJNIŻSZA JAKOŚĆ 12.3 EV WYSOKA JAKOŚĆ 6.96 EV

Uzyskane wartości są odrobinę gorsze niż w przypadku korzystającego z matrycy 6K modelu C400. Ale różnice nie są duże, największe widzimy dla RAW-ów (ok. 2/3-1 EV) i dla Canon Loga 2 (ok. 2/3 EV). Podobne różnice, ale już na korzyść C50-ki, obserwujemy porównując powyższe wyniki do tego, co zmierzyliśmy dla Canona R5 C. Widać zatem bezpośrednie przełożenie upakowania matrycy na zakres tonalny, którego się spodziewaliśmy.

Abstrahując jednak od porównań, uzyskane wyniki są przyzwoite i nie dają powodów do niepokoju, nawet jeśli do rekordów ustanowionych przez EOS-a R1 trochę zabrakło.

Autofokus

Spójrzmy teraz, jak autofokus testowanego urządzenia wypadnie w naszym standardowym studyjnym teście:

Autofokus działa szybko i sprawnie. Przy średnich nastawach szybkości i czułości zdarzało mu się momentami nie nadążać, ale już przy maksymalnych wartościach tych parametrów nie miał problemu z nadążeniem za celem, choć zdarzyło mu się kilka zwahań, gdy ten wyszedł z kadru. Trudno jednak uznać te problemy za poważne i ogólnie pracę autofokusa w Canonie C50 oceniamy bardzo pozytywnie – dobrze sobie radzi z wykrywaniem i śledzeniem celu, a kompromis między szybkością a gładkością jego pracy możemy sami wybrać w menu.

Stabilizacja

Zacznijmy od stwierdzenia faktu, że Canon EOS C50 nie oferuje stabilizacji matrycy, więc jeśli chodzi o sprzętową redukcję drgań, jedyna możliwa opcja, to stabilizacja optyczna, którą na szczęście oferuje większość obiektywów systemu RF.

Jeśli natomiast chodzi o stabilizację cyfrową, to na pierwszy rzut oka wygląda ona identycznie jak w innych Canonach, czyli oferuje tryb standardowy oraz wysoki wiążące się z przycięciem kadru odpowiednio o czynnik 1.11x i 1.43x. W menu znajdziemy natomiast nową opcję opisaną jako „wektor ruchu – cyfrowa stabilizacja obrazu”. Włączenie tej funkcji powoduje, że kamera przy stabilizacji ujęć korzysta, jak się wydaje, z danych czujnika żyroskopowego, co poprawia działanie stabilizacji cyfrowej.

Oto jak poszczególne tryby działania stabilizacji prezentują się w praktyce:

Jak widać, stabilizacja cyfrowa radzi sobie bardzo dobrze i faktycznie wygładza ruch kamery, choć na poziomie standardowym zdarzały się jej jeszcze okazjonalne szarpnięcia. Przy wysokim poziomie stabilizacji obraz był już naprawdę bardzo płynny, ale i bardzo mocno przykadrowany. Pojawiały się też rozmycia pojedynczych klatek wynikające z zastosowania czasu migawki 1/50 s, których oczywiście żadna stabilizacja cyfrowa nie jest w stanie zlikwidować. Są to jednak powszechnie znane ograniczenia tej technologii i jeśli je pominąć, to możemy uznać, że to, co oferuje C50, to jedna z lepiej działających stabilizacji cyfrowych, z jakimi mieliśmy do czynienia. W praktycznej sytuacji, już poza ramami tego testu, pozwoliła ona nagrywać „z ręki” użyteczne ujęcia na ogniskowej 85 mm (obiektywem bez stabilizacji).

Jeśli natomiast chodzi o wpływ stabilizacji cyfrowej na szczegółowość obrazu, to jest on zauważalny, ale nie na tyle duży, by poważnie degenerować obraz. Jedyne zastrzeżenie, jakie zatem finalnie mamy, dotyczy po prostu sporego cropa przy korzystaniu z wysokiego poziomu stabilizacji.