W najbliższy wtorek, 31-go sierpnia, we Wrocławiu odbędzie się wernisaż fotograficznych kolaży "The Ocean Spirits" autorstwa Katarzyny Kalumiere.

INFORMACJA PRASOWA

Domowy recykling prac Kasi Kalumiere w czasach zarazy

Fotograficzne kolaże The Ocean Spirits powstały w czasie pandemii, gdy podróże oraz działalność branży modowej, jak i muzyków: główne obszary aktywności artystki zostały tymczasowo wstrzymane. Na wystawie zobaczymy portrety wtopione w pejzaże ukochanej przez Kasię wyspy Fuerteventura. Podczas wernisażu zagra eksperymentalny kolektyw audiowizualny Żółć. Ich główną strategią jest improwizacja. Głównym nastrojem – trans. Planowany jest także pokaz przedpremierowy najnowszego teledysku artystki Joga – Tego Typa Mesa z udziałem znanej polskiej blogerki modowej – Maffashion, o muzyczną oprawę po koncercie zadba Spisek Jednego!

• Tytuł: The Ocean Spirits
• Wernisaż: 31 sierpnia o godz. 20.00
• Czas trwania wystawy: 31.08 -19.09.2021
• Adres: Sztuka na Miejscu, Łaciarska 4, 50-104 Wrocław
• Zapraszamy

Katarzyna Kalumiere

jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Największą inspiracją są dla niej dzisiaj mistyczne prace Evelyn Bencicovej i surrealistyczne obrazy Elizavety Porodiny. Od 2012 pracuje jako fotografka, producentka i dyrektorka artystyczna. Współpracowała z Maciejem Zieniem, marką Tubądzin i Bittersweet Paris. Jej zdjęcia zostały opublikowane w takich międzynarodowych magazynach jak: Vogue, niemiecki Kaltblut oraz amerykański Obvious Magazine. Zdobyła prestiżowe wyróżnienie w konkursie Monovisions Photography Awards. Kasia jest również producentką wielu teledysków, m.in. dla Skubasa, Bovskiej oraz zespołów: Clock Machine, Linia Nocna i Bitamina.

Życie jest podróżą, która prowadzi do domu.
Hermann Melville

Jedną z wielu pasji Kasi Kalumiere są podróże, podczas których realizuje cykl fotografii reportażowej, różniący się stylistycznie od zdjęć związanych z modą. Skupia się na tym co dla niej jest najważniejsze – na drugim człowieku. Potrafi szybko nawiązać relację, zagląda przygodnie napotkanym ludziom głęboko w oczy, szuka w nich pasji i nieodgadnionych doświadczeń. Cykl The Ocean Spirits powstał w czasie pandemii, gdy podróże i pokazy mody nie były możliwe. Artystka wykorzystała w nim wizerunki portretowanych przez siebie osób, które wykonała na przestrzeni ostatnich siedmiu lat i połączyła je z pejzażami ukochanej wyspy Fuerteventura.

To jest miejsce, gdzie mogłabym umrzeć. Bliskość wulkanów, piękno plaż, szum Atlantyku i radośni ludzie, sprawia, że chce mi się tworzyć i żyć pełnią życia. Obcowanie z Natura daje mi siłę. Jestem podróżniczką, która z szacunkiem i ciekawością odkrywa różnice kulturowe. Nie mam monopolu na prawdę. To, że zostaliśmy ukształtowani w określonym środowisku nie oznacza, że musimy w nim pozostać. Obserwując i słuchając tych, którzy patrzą na świat w odmienny, iż ja sposób, mogę się wiele nauczyć o sobie. Podróże są jak wyzwania, umożliwiają mi rozwój osobisty i podążanie swoją ścieżką życiową. Fuerteventura jest moim miejscem na ziemi – mówi Kasia Kalumiere.

Artystce bliska jest postać Césara Manrique, który na pobliskiej wyspie Lanzarote od 1968 roku realizował swój projekt zachowania oryginalnego charakteru wyspy i wkomponowania sztuki w krajobraz. Manrique zbudował swój dom w korycie wyschniętego potoku, który został wbudowany w powulkaniczne jamy. To właśnie temu artyście zawdzięczamy ogród kaktusów w nieczynnym kraterze i salę koncertową wewnątrz skalnej groty. Dzięki niemu ani na Feurteventura i ani na Lanzarote, nie zobaczymy wysokich budynków.

César Manrique traktował naturę w sposób mistyczny. Głęboko wierzył w zależność polegającą na tym, że im człowiek silniej uwzględnia swoją podległość wobec natury, tym pełniej żyje zarówno w sensie duchowym jak i materialnym. I ja odczuwam podobnie – konstatuje Kasia. Czy doczekamy się momentu, w którym natura jak i ludzie przestaną być ofiarami starych systemów? Mam nadzieję, że w obliczu zbliżającej się katastrofy klimatycznej, będziemy w sposób zdeterminowany dążyć w tym kierunku.

Ten sposób pojmowania świata doskonale wpisuje się w jeszcze mało rozpowszechniony w Polsce nurt ekofeminizmu. Samo pojęcie zawdzięczamy francuskiej pisarce i eseistce Françoise d’Eaubonne, która w 1974 roku opublikowała Le féminisme ou la mort, zwracając uwagę na podobieństwa między seksizmem, rasizmem, nierównościami społecznymi oraz wyzyskiwaniem środowiska naturalnego. Ekofeminizm zawiera różne podejścia do natury i relacji międzyludzkich. Nie jest też łatwy do zgryzienia – odwołuje się do duchowości, neguje antropocentryzm, wszelkie podziały na klasy, rasy, grupy wiekowe oraz formy ucisku. Nie jest on jednak częścią feminizmu lub ekologii, lecz rodzajem meta-feminizmu. Prowadź swój pług przez kości umarłych Olgi Tokarczuk jest jednym z przykładów literatury tego nurtu. Kasi Kalumiere odpowiada funkcjonowanie w niewielkich wspólnotach, funkcjonujących w modelu eko-wiosek ze sprawiedliwym podziałem ról społecznych i poszanowaniem środowiska naturalnego. Szczególnie kobiety, w dużej mierze pomijane dotychczas w religiach zakorzenionych w patriarchacie, zwracają się obecnie w kierunku ruchów dostrzegających ich duchowy potencjał. Jakie przesłanie ma Kasia Kalumiere?

Na wystawie „The Ocean Spirits” chcę pokazać ulotne chwile, które udało mi się uchwycić w spojrzeniu modeli, gdy na moment utracili samokontrolę. To zapis ich niepewności, delikatności i wyjścia poza ograniczenia czasoprzestrzeni. Większość z nas ma potrzebę pozostawienia swojego śladu na ziemi. Ja chciałam ich wpisać dodatkowo w pejzaże mojej ukochanej wyspy. Wyciszenie gamy kolorystycznej i wydobycie faktury pejzażu pozwoliło mi na ukazaniu harmonii i piękna wynikających z życia zgodnego z naturą.

Piękno jest jedną z transcendentalnych właściwości bytu w metafizyce. Obrazuje jego spójność, proporcję oraz doskonałość. Cechą piękna jest umiarkowanie rozumiane jako stonowana i właściwa proporcja. Według piramidy potrzeb Abrahama Maslowa – przeżycia estetyczne, które są zaliczane do potrzeb związanych z samorealizacją, znajdują się na samym jej szczycie.

Tak bliski Kasi Kalumiere świat mody, znalazł się już jakiś czas temu w obszarze zainteresowań socjologów. Najbliższa klasycznemu rozumieniu piękna jako harmonii jest koncepcja mody Georga Simmla. To, co w niej istotne, to zwrócenie uwagi na samą formę społecznych oddziaływań. Moda, czyli socjologicznie ujmowane piękno, nie jest jedynie obiektem, ale przede wszystkim współoddziaływaniem opartym na harmonii przeciwieństw, jakimi są odróżnianie i unifikowanie. Współczesną modę charakteryzuje ambiwalentność, introspekcja, złożona semantyka, unikanie odniesień do pozycji społecznej, bricolage, zacieranie granic i fascynację ludzkim ciałem. Wszystkie te elementy dostrzegalne są również w kolażach fotograficznych Kasi Kalumiere. Pitagorejczycy łączyli piękno z harmonią dźwięków, następnie odkryli piękno natury, by dostrzec w końcu piękno wszechświata. Natomiast Simmel wraz z kategorią towarzyskości, czyli zabawowej formy uspołecznienia, dodał nowy socjologiczny wymiar piękna: piękno życia społecznego. Kasia doświadcza na swojej drodze piękna życia towarzyskiego. Wielość doświadczeń i kontaktów międzyludzkich oraz wytężona praca umożliwia jej rozwój i poczucie sprawczości w życiu.

Autorka tekstu: Jola Bielańska – niezależna kuratorka i managerka kultury. Współpracowała z muzeum MAK w Wiedniu, Motorenhalle w Niemczech i MWW we Wrocławiu. Wprowadziła Fundację Czerwone Noski Klaun w Szpitalu do Polski. Jest aktywistka miejską i autorką tekstów.

Partnerami wydarzenia są: Sztuka na Miejscu, KASSAI Production, Vertigo Jazz Club, Radio RAM, Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta, Empik Foto, Wydział Kultury Miasta Wrocław.