Zapraszamy do lektury dość nietypowego listu, jaki na redakcyjnego maila przysłała żona jednego z pracowników portalu Optyczne.pl

Mój mąż jest redaktorem w Optyczne.pl. Pół mieszkania zawalone obiektywami, lornetkami, teleskopami, filtrami, statywami, aparatami... Średnio raz w miesiącu ktoś wdepnie w leżący na ziemi filtr ND i potem trzeba w szpitalu szkło ze stopy wyciągnąć. W samym marcu zaliczyłam 3 takie zabiegi. Jak ostatnio poszłam do przychodni na jakieś inne rutynowe badanie, to lekarz już z przyzwyczajenia mi kazał buty zdejmować.

Druga połowa mieszkania zawalona z kolei tablicami testowymi, scenkami, wzornikami. ISO takie, ISO śmakie, Stouffer, Kodak, USAF 1951, EIA, CIE, TE224 HDTV, liter im w alfabecie niedługo na te skrótowce zabraknie. I nie ma dnia żeby kurier czegoś nowego nie przywiózł. Statyw, uchwyt, wzornik, moduł termowizyjny z transportera opancerzonego do artykułu sponsorowanego. Oczywiście razem z resztą transportera, bo nikomu się odkręcać nie chciało w agencji PR-owej. Z samych kartonów i folii bąbelkowej możemy raz w tygodniu zrobić dzieciom fort wielkości Pałacu Kultury.

Do tego co sobotę budzi ze swoim znajomym Mirkiem* całą rodzinę o 2 w nocy, bo hałasują pakując montaże paralaktyczne, obiektywy, teleskopy, kanapki, termosy, laptopy i wydruki wojskowych prognoz pogody. Oczywiście drukowane na półwiecznej głośnej jak diabli drukarce 24-igłowej, bo te nowsze to tylko do zdjęć przykładowych i wzorników. Raz mnie wzięli ze sobą w ramach „prezentu na urodziny” na te testowo-astrofotograficzne wyprawy. Dojeżdżamy na jakiś wygwizdów, ciemno tak, że o własne nogi zabić się można, a im się już oczy świecą, bo pogoda dobra i zanieczyszczenia świetlnego nie ma. Dwie godziny to rozkładali i kalibrowali, słowa po polsku w tym czasie nie powiedzieli, same skróty i cyferki. Nasza lodówka lepiej gada po polsku. Grudzień. Zimno oczywiście tak, że zamarznąć można, a oni nawet nie zaczęli jeszcze. Chciałam sobie muzykę na telefonie włączyć to mało w łeb nie dostałam szukaczem – bo drgania się przenoszą i interferencje elektromagnetyczne zaburzają pomiary. Sześć godzin siedziałam jak słup, bo robili jakieś flaty, bajasy, darki i inne fujarki. Nigdy więcej.

Wspomniałam o tym koledze Mirku. Kiedyś towarzyszem wypraw foto-optycznych był Zbyszek. Człowiek o kształcie piłki z wąsem i 365 dni w roku w kamizelce obwieszonej futerałami na obiektywy. Byli z mężem prawie jak bracia, przychodził z żoną Bożeną na Wigilię do nas itd. Raz mąż miał imieniny i ciut ze Zbysiem popili. I zaczęli się żreć, czy lepiej publikować niewyostrzone i nieodszumione pliki JPEG prosto z aparatu czy RAW-y:

- RAW-y najlepsze, każdy sobie zobaczy co tam w surowym pliku wyszło, ile z tego wyciągnie na obróbce.
- Zbysiu, nikomu się RAW-ów nie chce otwierać. Połowa czytelników nawet programu do tego nie ma, albo mają jakieś stare, a u nas puszki nówka-sztuka, często nieobsługiwane jeszcze.
- To sobie DCRAW-em przerobią, albo DNG Converterem, tak jak Wy!
- Komu się chce klepać w jakichś programach obsługiwanych z linii komend?! A tak masz gotowego JPEG-a, widzisz co jest i już!
- Co widzisz?! Co widzisz?! Chyba jak jedna puszka wyostrza i odszumia, a druga nie! Że już o filtrach dolnoprzepustowych na sensorach nie wspomnę!
- Toż oni nie puszkę i sensory mają oceniać, tylko obiektyw! Nazywamy się Optyczne, a nie Sensoryczne! I mogą sobie takie JPEG-i wygodnie porównać. Komfort, Zbysiu, komfort czytelnika!
- Ja ci dam komfort, JPEG-owa zarazo!!

No i się pobili. Pół godziny zapasów na dywanie, całą wieżę z pudeł po obiektywach na siebie przewrócili, musiałyśmy ich z Bożenką szukać pod pudłami jak GOPR-owcy turystów pod lawiną. Od tego czasu zupełnie zerwali kontakt. Nawet z forum się Zbysio wypisał. Podobno teraz drukuje sobie wykresy z DXO i wkleja do specjalnego segregatora.

A zdjęć porządnych rodzinnych od 10 lat jak nie mamy, tak nie mamy.

*) wszelkie imiona postaci są przypadkowe, luźno inspirowane pastą, na bazie której stworzyliśmy powyższy tekst. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób jest przypadkowe i niezamierzone.