Pomimo powiększenia korpusu względem poprzednika, naszym zdaniem nowy aparat nie zyskał pod względem wygody trzymania. Uchwyt L10 okazuje się słabo wyprofilowany, a do tego zbyt płytki i za niski. Nie pomaga także pokrywające go twarde tworzywo sztuczne, niezapewniające odpowiedniej przyczepności, nawet pomimo chropowatej powierzchni. Do tego dochodzi większa niż u poprzednika masa – o ponad 100 gramów.

Lumix L10 znacznie lepiej prezentuje się natomiast w kategorii ergonomii użytkowania. Do dyspozycji mamy dwa pokrętła nastawcze (w tym jedno zintegrowane z wybierakiem), do których możemy przyporządkować regulację np. czasu naświetlania i czułości ISO. Pierścień na obiektywie pozwala łatwo sterować przysłoną, a drugi, karbowany (domyślnie zmieniający ogniskową), możemy zaprogramować np. do zmiany balansu bieli, a zoomem sterować za pomocą dźwigni okalającej przycisk migawki.

----- R E K L A M A -----

Na pochwałę zasługuje także możliwość przemapowania 12 fizycznych guzików (w tym 4 kierunkowych wybieraka) oraz 5 dotykowych, wyświetlanych na ekranie. W tej kategorii należy jeszcze wspomnieć o programowalnym menu podręcznym Q, trybach użytkownika na kole nastaw: C1, C2, C3, C4 i C5, a także trzech zakładkach Mojego menu. Kolejnym użytecznym dodatkiem, dostępnym zresztą już w LX100 II, jest bez wątpienia interfejs dotykowy o wysokiej funkcjonalności.

Oprócz migawki mechanicznej (centralnej, pracującej do 1/2000 s), do dyspozycji mamy również elektroniczną. Ta druga pozwala stosować krótsze czasy naświetlania (do 1/32000 s), co może się przydać przy fotografowaniu z otwartą przysłoną w słoneczny dzień. Jeśli chodzi o czas odczytu danych z sensora, wg naszych pomiarów wynosi on ok. 15.6 ms, czyli dłużej niż np. w GH7, z którym L10 dzieli matrycę. Mamy w związku z tym większą podatność na zniekształcenia obrazu będące pochodną sekwencyjnego sczytywania sensora (rolling shutter).

Lumix L10 ma niestety ograniczone możliwości w kategorii długich czasów ekspozycji. Przy ISO 50 i 100 możemy naświetlać maksymalnie przez 64 sekundy, a zwiększenie czułości o 1 EV, skutkuje dwukrotnym skróceniem czasu ekspozycji. W efekcie dla ISO 25600 aparat nie pozwala naświetlać dłużej niż przez 1/4 sekundy.

Menu

L10 ma ten sam układ menu, co ostatnie aparaty producenta – G9 II czy GH7, a więc nieco odświeżony względem poprzednika. Mamy dwa poziomy zakładek: pierwszy (6 zakładek) oraz drugi (do 7 zakładek, niekiedy podwójnych, a nawet potrójnych). Każda podzakładka może zawierać maksymalnie 8 opcji. W ten sposób poszczególne ustawienia zostały rozsądnie uporządkowane i całkiem łatwo je znaleźć. Po menu możemy się poruszać za pomocą krzyżaka, pokręteł nastawczych, jak również dotykowo.

Menu fotografowania I i II

Menu ustawień własnych

Menu konfiguracji

Menu odtwarzania

Moje Menu

Moje Menu pozostawia do dyspozycji użytkownika trzy zakładki, w których możemy umieścić w sumie 24 ustawienia. Dodatkowa opcja pozwala wyświetlić Moje Menu jako pierwsze po wciśnięciu guzika MENU / SET.

Live view

Korzystając z przycisku DISP. możemy w trybie fotografowania przełączać tryby wyświetlanych informacji, co opisuje poniższa lista i pokazuje film:

• aktualny kadr + dodatkowe informacje (parametry ekspozycji oraz wybrane ustawienia),
• aktualny kadr + parametry ekspozycji,
• aktywna tablica kontrolna z ustawieniami aparatu,
• wyświetlacz wyłączony.

Dodatkowo możemy także ustawić widoczność wskaźnika poziomu, histogramu, linii siatki (trzy wzory), zebry, użytego punktu AF, czy wyświetlić powidok wybranego zdjęcia.

Tak jak w innych Lumiksach, w testowanym aparacie poza głównym menu mamy także dostęp do tzw. szybkiego menu, uruchamianego przyciskiem Q. Może ono pracować w dwóch trybach: z podglądem obrazu (w mniejszym oknie) lub bez. Do dyspozycji użytkownika pozostaje 12 slotów w obu wersjach (w układzie odpowiednio 3x4 lub 6x2). Zawartość możemy ustalać oczywiście samodzielnie.

Również w trybie przeglądania mamy do wyboru kilka wariantów przeglądania zdjęć, a są to:

• samo zdjęcie,
• zdjęcie + podstawowe informacje,
• miniaturka zdjęcia + informacje o parametrach ekspozycji, WB, właściwości obrazu, obiektywu, histogramy RGBY (razem 5 ekranów),
• zdjęcie ze wskaźnikami przepaleń (o ile w menu ustawień włączona jest odpowiednia opcja).

Zdjęcia można również powiększać oraz przeglądać w postaci miniaturek (12 lub 30 zdjęć) oraz z poziomu kalendarza.

L10 umożliwia też wywoływanie plików RAW. Uruchomienie odpowiedniej opcji w menu odtwarzania spowoduje, że dostępne będą następujące nastawy:

• balans bieli,
• kompensacja ekspozycji,
• styl zdjęcia,
• i.Dynamika,
• kontrast,
• jasne,
• zaciemnione,
• nasycenie,
• odcień,
• efekt ziarnistości,
• ostrość,
• redukowanie szumów,
• LUT1 i LUT2,
• własny styl obrazu,
• ustawienia (resetowanie nastaw, wybór przestrzeni koloru i wielkości pliku JPEG/HEIF).

Możemy również, używając menu odtwarzania, zmienić rozmiar zdjęcia, czy obrócić o 90 stopni.

Szybkość

Aparat uruchamia się około 1 sekundę, łącznie z czasem koniecznym na wysunięcie obiektywu na szerokim kącie. Jeśli przed wyłączeniem ustawiona była pozycja tele, włączenie zajmie prawie dwukrotnie dłużej. W codziennym użytkowaniu działanie aparatu jest szybkie i nie widać irytujących zacięć. Pewne zastrzeżenia można mieć do tempa pracy mechanizmu zoom. Przejazd od najkrótszej do najdłuższej ogniskowej zajmuje niespełna 3 sekundy, i to w trybie szybkim.

Zdjęcia seryjne

Producent oferuje następujące tryby zdjęć seryjnych:

• migawka mechaniczna:
  • H – seria szybka, 11 kl/s (AFS) oraz 9 kl/s (AFC, live view),
  • M – seria średnia, 7 kl/s (AFS) oraz 5 kl/s (AFC, live view),
  • L – seria wolna, 2 kl/s.
• migawka elektroniczna:
  • SH30, SH20, SH10 – o odpowiadającej oznaczeniu szybkości,
  • SH30 PRE, SH20 PRE, SH10 PRE – jw,
  • plus to samo, co dla migawki mechanicznej.

W trybach SH aparat wykonuje serię do 45 zdjęć z wybraną szybkością. Na zapis plików na karcie pamięci trzeba czekać ok. 3.5 s dla JPEG-ów lub ok. 8.5 s przy wyborze formatu RAW i po tym można ponowić fotografowanie.

Test szybkości wykonaliśmy z kartą Angelbird AV PRO 64 GB SDXC UHS-II V90. Zdjęcia robiliśmy przy czułości ISO 1600 i czasie ekspozycji 1/1000 sekundy. Objętość pliku zapisywanego w formacie JPEG wynosiła średnio 11.1 MB, a pliku zapisywanego w surowym formacie RAW – 42.2 MB. Wyniki testów zaprezentowane są w formie poniższych wykresów.

W trakcie 30-sekundowego testu trybu szybkiego (11 kl/s) aparat zarejestrował następującą liczbę zdjęć:

• 327 JPEG-ów (10.9 kl/s),
• 153 RAW-ów (5.1 kl/s).

Lumix L10 nie ma żadnego problemu z osiągnięciem deklarowanej szybkości fotografowania, a miejscami nawet lekko ją przekracza. Wydajność w JPEG-ach okazuje się bardzo dobra, gdyż średnie tempo w całej 30-sekundowej serii wynosi praktycznie 11 kl/s. Przy RAW-ach natomiast bufor zapycha się po 50 klatkach, co naszym zdaniem jest i tak naprawdę dobrym wynikiem.

Jeśli chodzi o konkurencję, w tej kategorii lepiej poradził sobie Canon V1. Oferuje on 15 kl/s i zapisał więcej zdjęć w testowanej serii. 40-megapikselowy Fujifilm X100VI ma trochę niższy klatkaż 8 kl/s i zarejestrował znacznie mniej obrazów niż Lumix.

Autofokus

Lumix L10 jest kolejnym aparatem Panasonika wyposażonym w autofokus fazowy. System oferuje 779 punktów w układzie 41×19. Nadal mamy też kontrastowy układ DFD (ang. Depth From Defocus), który wspiera PDAF w swojej pracy, oferując 315 pól. Autofokus w testowanym aparacie charakteryzuje się zakresem detekcji wynoszącym od −5 EV do 18 EV (ISO 100, f/1.7). W trudnych warunkach oświetleniowych może on być wspomagany przez wbudowaną diodę świecącą. Ostrzenie w testowanym aparacie może odbywać się w jednym z następujących trybów:

• AFS – autofokus pojedynczy dla obiektów nieruchomych, także w makro,
• AFC – autofokus ciągły – dla obiektów ruchomych,
• MF – manualne ustawianie ostrości.

Aparat wyposażono w funkcję detekcji rozmaitych obiektów, co jest możliwe dzięki wsparciu technologii głębokiego uczenia (deep learning). Do wyboru mamy następujące opcje:

• ludzie,
  • ciało, twarz, oczy,
  • twarz, oczy,
  • sporty miejskie (np. breakdance, deskorolka, parkour).
• zwierzęta,
  • ciało, oczy,
  • oczy,
• samochody,
• motocykle i rowery,
• pociągi,
• samoloty i helikoptery.

Tak samo, jak w innych Lumiksach, także w L10 znajdziemy regulacje działania autofokusa ciągłego w zależności od rodzaju fotografowanej sceny. Są to podobne ustawienia, jakie spotykamy w zaawansowanych aparatach i dotyczą głównie fotografowania dynamicznych scen. W Lumiksie znajdziemy 3 parametry:

• czułość AF – w skali od −2 do +2,
• czułość przełączania obszaru AF – jw.,
• przewidywanie ruchu obiektu (0, 1, 2).

Można je regulować niezależnie, ale dostępne są również 4 zdefiniowane zestawy ustawień dedykowane konkretnym sytuacjom:

1. uniwersalne,
2. dla obiektów poruszających się ze stałą prędkością w jednym kierunku,
3. śledzenie obiektu z ignorowaniem przeszkód,
4. dla obiektów o zmiennej prędkości i nieprzewidywalnym kierunku ruchu.

Wybór pól autofokusa może działać w następujących wariantach:

• Śledzenie obiektu w obrębie ramki o stałym rozmiarze,
• Pełny obszar (779 punktów),
• Strefa pion/poziom – wybieramy linię pionową lub poziomą o szerokości kilkunastu procent kadru,
• Strefa owal – strefa w kształcie owalu, do wyboru mamy 3 wielkości,
• 1-obszarowy - pozwala na wybór dowolnego obszaru, wraz z jego rozmiarem,
• 1-obszarowy+ – jw. dodatkowo oprócz wybranego punktu używana jest także niewielka strefa otaczająca go,
• Precyzyjny. Pozwala na dokładniejszy wybór punktu ostrości niż wariant 1-obszarowy.

W trybach, w których sami ustalamy kształt obszaru, jego wielkość można regulować za pomocą pokręteł, a położenie (również w pozostałych trybach) - dotykowo. Ostatnia metoda jest możliwa, nawet gdy oko przyłożone jest do wizjera.

Przydatna może się okazać także funkcja programowego ogranicznika ostrości.

Tryb manualnej ostrości jest obsługiwany za pomocą odpowiedniego pierścienia na obiektywie. Możemy wybrać, czy ma on pracować liniowo, czy nieliniowo. W pierwszym przypadku ustalamy kąt pełnego obrotu, od 120 do 360 stopni z krokiem 30 stopni oraz 720 i 1080 stopni.

Jeśli chodzi o ułatwienia manualnego ostrzenia, Lumix oferuje następujące funkcje:

• powiększenie fragmentu obrazu – okienko zajmujące część ekranu lub tryb pełnoekranowy, okno przybliżenia możemy regulować w sposób ciągły od 3x do 20x, z krokiem 1x,
• focus peaking – podkreślenie konturów obiektu znajdującego się w płaszczyźnie ostrości, o regulowanej sile w skali od −2 do +2 oraz 10 kolorach do wyboru;
• przewodnik MF wyświetlający u dołu skalę odległości wraz z zaznaczonym na niej miejscem aktualnie znajdującej się płaszczyzny ostrości.

W dobrych warunkach oświetleniowych szybkość i celność autofokusa stoją na bardzo dobrym poziomie. Warto też pochwalić skuteczność pracy algorytmów wykrywania twarzy i oczu u ludzi, które bez trudu odnajdują człowieka nawet w samym rogu kadru. Zdarzają się jednak sytuacje, gdy aparat ma trudności z ostrzeniem na niewielkie obiekty, które w rzeczywistości cechują się całkiem dobrym kontrastem. Pomaga zwiększenie rozmiaru pola AF, choć nie mamy wówczas pewności, czy ostrość zostanie precyzyjnie ustawiona. Wraz ze spadkiem ilości dostępnego światła ten problem trochę się nasila, co powoduje wydłużenie czasu ostrzenia. Niemniej, w codziennym fotografowaniu autofokus robi zasadniczo dobre wrażenie i nie powoduje frustracji u użytkownika.

Postanowiliśmy również przeprowadzić standardowy test celności autofokusa w studio. Wykonujemy wówczas serię 40 zdjęć. Ogniskową obiektywu ustawiliśmy na 50 mm i zastosowaliśmy przysłonę f/2.8. Tablicę rozdzielczości najpierw fotografowaliśmy w świetle lamp LED (5400 K), a potem żarowym (3000 K), każdorazowo przeogniskowując obiektyw. Wyniki przedstawiamy w postaci histogramu, który prezentuje procentowe wartości odchyłek od najlepszego pomiaru MTF50 w serii.

Celność Lumiksa L10 jest bardzo dobra. Wszystkie trafienia zmieściły się w dwóch pierwszych przedziałach odchyłek, a najliczniejszy jest pierwszy. Do osiągów konkurentów trudno mieć większe zastrzeżenia, aczkolwiek Panasonic góruje nad nimi.

Sprawdźmy jeszcze, jak Lumix wypadł w świetle żarowym.

Tym razem L10 zanotował zdecydowaną większość trafień w punkt i znów poradził sobie najlepiej w naszym zestawieniu. Pozostaje faktem, że konkurenci także poprawili swoje osiągi w świetle żarowym, szczególnie Ricoh GR IV.

Sprawdziliśmy jeszcze skuteczność śledzącego AF na przykładzie biegnącego psa. Ustawiliśmy najdłuższą ogniskową przy f/2.8, zapis 11 kl/s, tryb automatycznego wyboru pola (w całym kadrze) z wykrywaniem zwierząt i uniwersalną nastawę śledzenia U1. Spójrzmy na animację złożoną ze zdjęć:

System AF bez najmniejszego trudu wykrywa i śledzi obiekt w kadrze, zaznaczając go odpowiednią ramką. Jednak patrząc po wykonanych zdjęciach, aparat nie zawsze nadąża za śledzonym obiektem, co widać szczególnie przy bliskim dystansie od psa. Być może słabym ogniwem jest tutaj nieco już leciwy obiektyw, który może nie wyrabiać przy nowocześniejszej matrycy.

Pomiar ekspozycji

Aparat L10 ustawia ekspozycję, korzystając z następujących trybów pracy światłomierza:

• wielopunktowy,
• centralny,
• punktowy (środek kadru).

Dostępna korekcja jego wskazań, korzystając z koła sterującego, umożliwia ustawienie wartości z zakresu ±5 EV z krokiem 1/3 EV.

Nie mamy zastrzeżeń do pracy automatyki ekspozycji (tryb wielopunktowy). Aparat w większości sytuacji prawidłowo nastawiał parametry, poprawki nie przekraczały zwykle wartości 2/3 EV.

Stabilizacja

W Panasoniku L10 zastosowano system 2-osiowej stabilizacji optyki Power Optical Image Stabilization, lecz producent nie podaje jej deklarowanej skuteczności. W menu możemy wybrać, czy redukcja drgań ma się odbywać w obu kierunkach, czy tylko w pionie lub poziomie, wspomagając panoramowanie (panning) odpowiednio w poziomie i w pionie. Warto w tym miejscu przypomnieć, że stabilizacja sensora w Lumiksie GH7, podobnie jak w większości bezlusterkowców, działa w 5 kierunkach, co zasadzniczo daje lepsze efekty.

Testując stabilizację obrazu, dla różnych wartości czasu ekspozycji wykonujemy serię minimum 20 zdjęć, przy czym robimy to zarówno z włączoną, jak i wyłączoną stabilizacją. Następnie sprawdzamy, ile zdjęć w danej serii jest poruszonych. Otrzymane wyniki prezentujemy na poniższym wykresie, w formie procentów liczby zdjęć poruszonych do całkowitej liczby zdjęć w serii.

Do przetestowania stabilizacji matrycy wykorzystaliśmy maksymalną ogniskową, a zero na osi poziomej odpowiada czasowi 1/200 s. Wyniki prezentujemy poniżej:

Maksymalne przesunięcie pomiędzy krzywymi wynosi ok. 3 EV i na tyle oceniamy skuteczność układu redukcji drgań. To dobry wynik, który nie daje powodów do narzekań. Należy jednak przypomnieć, że konkurenci wypadli nieco lepiej: Canon V1 i Fujifilm X100VI uzyskały po 3.5 EV, a Ricoh GR IV – 3 i 1/3 EV.

Zdjęcia z przedziałem czasu

Lumiksa L10 wyposażono w funkcję interwałometru, a odnajdziemy ją w menu fotografowania. Aby wykonać zdjęcia z wykorzystaniem tej funkcji, należy najpierw określić czas pomiędzy kolejnymi wyzwoleniami migawki (od 1 s do 99 min 59 s) oraz liczbę zdjęć (od 1 do 9999). Mamy możliwość rozpoczęcia wykonywania serii zdjęć od razu, z 1-sekundową zwłoką lub o zadanej godzinie. Po wykonaniu określonej liczby zdjęć aparat wysyła zapytanie, czy z zarejestrowanego materiału od razu stworzyć film poklatkowy. Do wyboru mamy formaty filmu 4K dla 8 i 10 bit oraz FullHD dla 8 bit. Klatkaże wynoszą 25p lub 50p, istnieje także możliwość odwrócenia kolejności klatek.

Druga wersja funkcji umożliwiającej wykonanie serii zdjęć z zadanym przedziałem czasu to „Animacja poklatkowa”. Różnica pomiędzy nią a wspomnianą wyżej polega na możliwości ustalenia sposobu wyzwalania migawki (automatycznego lub ręcznego) oraz braku opcji wyboru liczby wykonanych zdjęć. Wykonywaną serię przerywamy ręcznie i możemy utworzyć plik wideo od razu lub później, z poziomu menu przeglądania (pozycja „Wideo poklatkowe”). Co więcej, mamy możliwość wykonania kilku serii zdjęć i utworzenia z nich jednego filmu. Opcje dotyczące jakości oraz liczby klatek na sekundę są takie same jak dla funkcji „Zdjęcia poklatkowe”. Warto również dodać, że podczas rejestracji zdjęć wyświetlany jest powidok poprzedniego ujęcia, co jest bardzo przydatne w zastosowaniach animacyjnych. Ponadto, podczas odtwarzania mamy możliwość przeglądania pojedynczych zdjęć z danej serii.

Lampa błyskowa

Podobnie jak poprzednik, testowany Lumix nie został wyposażony we wbudowaną lampę błyskową. W przypadku obu wersji LX100 w pudełku z aparatem dołączony był niewielki zewnętrzny flesz – tego jednak niestety zabrakło w L10.

Zewnętrzna lampa — montowana na gorącej stopce — może pracować w następujących trybach:

• lampa wyłączona,
• błysk wymuszony,
• błysk + redukcja efektu czerwonych oczu,
• synchronizacja z długimi czasami,
• synchronizacja z długimi czasami + redukcja efektu czerwonych oczu,
• tryb sterownika.

Dzięki obecności migawki centralnej najkrótszy czas synchronizacji może wynieść nawet 1/2000 s. Kompensację mocy błysku możemy regulować w zakresie od −3 do 3 EV, z krokiem 1/3 EV i zsynchronizować ją z nastawą kompensacji ekspozycji. Lampa może pracować w trybie TTL lub manualnym (od 1/128 do pełnej mocy błysku) i działać zarówno wraz z pierwszą, jak i drugą kurtyną migawki. Bezprzewodowa komunikacja jest możliwa z lampami: DMW-FL200, DMW-FL360L i DMW-FL580L.

Focus stacking

L10 umożliwia wykonywanie serii zdjęć z automatycznie zmienianą płaszczyzną ostrości. Zakres przesunięcia ustawionej ostrości regulować możemy w 10-stopniowej, bezjednostkowej skali, przy czym aparat ostrzy zarówno przed, jak i za zogniskowanym obiektem. Liczbę zdjęć natomiast ustalamy od 3 do 30. Dodatkowo wybrać możemy opóźnienie migawki, od 1/8 do 30 s, z krokiem 1 EV czy w określonych interwałach. Wykorzystywana jest migawka elektroniczna. Aparat automatycznie składa poszczególne ujęcia w ostateczną fotografię i zapisuje wszystkie obrazy na kartę pamięci. Niestety, zdjęcie wynikowe jest przycinane, aczkolwiek podczas kadrowania wyświetlana jest odpowiednia ramka.

Tryb kreatywnego sterowania – filtry efektowe

L10, podobnie jak inne Lumiksy, posiada również filtry efektowe. Ich liczba została jednak mocno okrojona względem poprzednika. Do dyspozycji mamy następujące ustawienia:

• Ekspresyjny,
• Retro,
• Dawne czasy,
• Wysoka tonacja,
• Niska tonacja,
• Sepia,
• Efekt krosowania,
• Bleach bypass.

Ponadto w każdym z filtrów mamy dostępne dodatkowe ustawienia związane z nim. Korygować możemy (w zależności od wybranego filtra) intensywność danego filtra, kontrastu, nasycenia itp.

Przykładowe zdjęcia z użyciem każdego z filtrów można zobaczyć np. w teście Lumiksa GX9.

Filmowanie

Tryb filmowania został przetestowany w tym materiale.

Wi-Fi i Bluetooth

Panasonic L10 wyposażony został oczywiście w moduły Wi-Fi (bez NFC) oraz Bluetooth. Pozwalają one na bezprzewodową komunikację Lumiksa z urządzeniami takimi jak smartfon czy tablet za pomocą aplikacji mobilnej Lumix Lab dostępnej na platformę Android oraz iOS. Aplikacja pozwala na geotagowanie zdjęć (przy obecności w urządzeniu mobilnym modułu GPS), przesyłanie obrazów do pamięci urządzenia, wyzwalanie migawki przez Bluetooth oraz, przede wszystkim, zdalną obsługę aparatu. Mamy możliwość wykonywania zdjęć, a także nagrywania filmów. Możliwe jest sterowanie z poziomu aplikacji zoomem, wszystkimi parametrami ekspozycji (ale przysłoną tylko w priorytecie sterowania smartfonem), balansem bieli, samowyzwalaczem i trybami seryjnymi, regulowanie jakości i formatu zdjęć i filmów, czy wybieranie trybu i punktu ostrości.

Istnieje także opcja przeglądania zdjęć i filmów na ekranie urządzenia mobilnego, choć nie możemy sprawdzić parametrów ekspozycji. Kopiowanie JPEG-ów może odbywać się w pełnej rozdzielczości albo zredukowanej do rozmiaru M, S lub XS.

Nawiązanie połączenia zaczynamy od sparowania urządzenia mobilnego z aparatem przez Bluetooth, które zapewnia stałą łączność. Przełączenie z Bluetooth do Wi-Fi zajmowało najczęściej małych kilkanaście sekund, ale czasami trwało i 25 sekund. Łączność Wi-Fi działała stabilnie, nawiązywanie połączenia przez Bluetooth także odbywało się sprawnie. Reakcja aparatu na dotknięcie ekranowego przycisku migawki jest dość szybka, podobnie gdy użyjemy smartfona jako pilota zdalnego sterowania przez Bluetooth.

Całkiem szybko odbywa się kopiowanie zdjęć – transfer jednego JPEG-a w pełnej rozdzielczości zabiera ok. 2 sekundy, a RAW-a ok. 6 sekund. Można też kopiować filmy, nawet w 5K.