Przetwarzanie danych osobowych

Nasza witryna korzysta z plików cookies

Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie, a także do prawidłowego działania i wygodniejszej obsługi. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Partnerzy mogą połączyć te informacje z innymi danymi otrzymanymi od Ciebie lub uzyskanymi podczas korzystania z ich usług i innych witryn.

Masz możliwość zmiany preferencji dotyczących ciasteczek w swojej przeglądarce internetowej. Jeśli więc nie wyrażasz zgody na zapisywanie przez nas plików cookies w twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki, lub opuść naszą witrynę.

Jeżeli nie zmienisz tych ustawień i będziesz nadal korzystał z naszej witryny, będziemy przetwarzać Twoje dane zgodnie z naszą Polityką Prywatności. W dokumencie tym znajdziesz też więcej informacji na temat ustawień przeglądarki i sposobu przetwarzania twoich danych przez naszych partnerów społecznościowych, reklamowych i analitycznych.

Zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies możesz cofnąć w dowolnym momencie.

Optyczne.pl

Słowniczek

Teleskop Schmidta

Teleskop Schmidta, nazywany również kamerą Schmidta, został zaprojektowany i skonstruowany w roku 1930 przez mechanika hamburskiego obserwatorium Bernarda Schmidta. W przypadku tego instrumentu, zwierciadło główne ma prosty kształt sferyczny, a aberracje sferyczne są niwelowane poprzez umieszczenie płytki korekcyjnej w środku krzywizny zwierciadła. Płytka korekcyjna jest cienką warstwą szkła o dość skomplikowanym kształcie, która powoduje, że zewnętrzne części padającej wiązki światła rozchodzą się na tyle, iż niwelują późniejszy efekt zbieżoności, wywołany aberracją sferyczną. Średnica płytki jest mniejsza od średnicy zwierciadła, aby cała wiązka światła (nawet jej odchylone części) po przejściu przez płytkę padała na zwierciadło.


W teleskopach Schmidta otrzymujemy pole widzenia dość dużych rozmiarów pozbawione komy i aberracji sferycznej. Pole to nie jest jednak płaskie lecz zakrzywione, co obchodzi się stosując zakrzywione płyty szklane lub błony fotograficzne. Instrumenty takie potrafią dawać użyteczne pole widzenia sięgające nawet 25 stopni. Wadą kamer Schmidta jest fakt, że długość tubusu teleskopu, ze względu na umieszczenie płytki korekcyjnej w środku krzywizny zwierciadła głównego, jest dwa razy dłuższa niż wielkość ogniskowej.