Test obiektywu

Nikon Nikkor AF 50 mm f/1.8D - test obiektywu

8. Winietowanie

Małe rozmiary obiektywu dały się jednak trochę we znaki Nikkorowi. Chociaż był on projektowany pod pełną klatkę, nawet na niewielkiej matrycy DX, przy maksymalnym otworze względnym, notuje on spadek jasności w rogach sięgający aż 35% (-1.25 wartości przysłony). Przymknięcie obiektywu do f/2.0 pomaga lecz poziom tej wady pozostaje spory i wynosi 29%. Dopiero przy f/2.8 zaczynamy notować zadowalające nas wyniki (12%), a przy f/4.0 wada ta schodzi do niezauważalnego poziomu nieznacznie poniżej 10%.

W tej kategorii Nikkor wyraźnie przegrywa z Canonem, który przy f/1.8 notował winietowanie 26%, by dla f/2.8 dawać marginalną wartość 6%. Na pocieszenie dla Nikkora pozostaje fakt, że zaprojektowany na małą matrycę Sony DT 1.8/50 radzi sobie w tej kategorii jeszcze odrobinę gorzej.

Ponieważ Nikkor zaprojektowany został na pełną klatkę, trzeba sprawdzić jak na niej poczyna sobie w tym teście. Nikogo nie zdziwi fakt, że skoro na matrycy DX wynik był średni, to na FX nie może być dobrze. Choć na szczęście pogorszenie osiągów wcale nie jest tak duże, jak na pierwszy rzut oka można było oczekiwać. Na maksymalnym otworze Nikkor traci 41% światła w rogach kadru (-1.54 EV), a więc tylko 6% więcej niż na matrycy DX. Przymknięcie do f/2.0 delikatnie poprawia sytuację, bo winietowanie spada do 38%. Znaczną poprawę obserwujemy jednak dopiero przy f/2.8, gdzie poziom tej wady wynosi 20%. Winietowanie znika praktycznie zupełnie dla wartości przysłony f/4.0 i f/5.6, gdzie odnotowaliśmy wyniki, odpowiednio 11% i 9%.