Rozdzielczość

Testy rozdzielczości przeprowadzamy na podstawie zdjęć tablicy ISO12223 robionych dla różnych długości ogniskowych i różnych wartości przysłony. Następnie dokonujemy obliczeń dla centrum i brzegu kadru. Wyniki prezentujemy w postaci wartości funkcji MTF50. Tradycyjnie pomiarom podlegały zarówno pliki JPEG, jak i surowe pliki RAW.

Zacznijmy od wyników otrzymanych dla plików RAW.

Mimo lekkiego zwiększenia liczby pikseli na matrycy nowego modelu maksymalny uzyskany wynik w centrum okazuje się odrobinę niższy niż u poprzednika (2600 kontra 2650 LW/PH). Nowa, zmodyfikowana konstrukcja obiektywu ma też odmienną charakterystykę MTF-ów. GR III uzyskał maksimum dla f/2.8, a następca dla f/4. Poza tym w GR IV wyniki dla f/5.6 i f/8 stoją na trochę wyższym poziomie.

Warto zauważyć, że nieco poprawiły się również osiągi na brzegu kadru w najczęściej wykorzystywanym zakresie przysłon f/2.8-f/8. Nie są to duże wzrosty, niemniej da się tutaj dostrzec pewien progres. Co więcej, różnice pomiędzy centrum a brzegiem kadru są stosunkowo nieduże, a to również zasługuje na pochwałę.

Spójrzmy na przebiegi funkcji MTF dla składowych poziomej i pionowej dla przykładowego pliku RAW.

Dla obu składowych odpowiedź w częstości Nyquista jest na tyle wysoka, że potwierdza się brak filtra antyaliasingowego. Kształt obu krzywych (funkcji MTF i profili na granicy czerni i bieli) pokazuje też, że nie mamy do czynienia z wyostrzaniem plików RAW.

Poniżej zamieszczamy wyniki pomiaru rozdzielczości przeprowadzonego na plikach JPEG z wyostrzaniem ustawionym na minimalną wartość.

Ogólnie wyniki prezentują się dość podobnie, jak przy analizie RAW-ów, choć rozdzielczość w centrum kadru nieco się poprawiła. Fakt ten wskazuje na niewielkie wyostrzanie JPEG-ów. Niżej zamieszczone wykresy z Imatestu raczej nie wskazują na uwydatnianie obrazu, dlatego musi być ono bardzo delikatne.

Poniżej prezentujemy wycinki zdjęć tablicy testowej (w formacie JPEG) w skali 1:1 z okolic centrum kadru dla maksymalnej i minimalnej rozdzielczości.

18.3 mm f/4

18.3 mm f/16

Aberracja chromatyczna

Przypomnijmy, że w naszej ocenie wartości aberracji wykraczające ponad 0.15% są uznawane za bardzo silne i widoczne na zdjęciach. Wyniki w przedziale 0.08–0.14% uznajemy za umiarkowane, a te z zakresu 0.04–0.07% za nieznaczące. Poniżej 0.04% możemy potraktować aberrację jako niezauważalną.

Wyniki prezentujemy w postaci wykresów, odpowiednio dla JPEG-ów i RAW-ów.

W obu przypadkach poprzeczna aberracja chromatyczna pozostaje na tyle znikoma, że nawet nie zbliża się do poziomu niskiego. W GR III wada ta nie była tak dobrze kontrolowana. Krótko mówiąc: brawo!

W tabelce poniżej prezentujemy w skali 1:1 wycinki zdjęć tablicy testowej przestawiające krawędzie czerni i bieli z najwyższym i najniższym poziomem aberracji chromatycznej według wyników otrzymanych dla surowych plików wywołanych programem dcraw.

18.3 mm f/2.8	18.3 mm f/16

Dystorsja

Pomiary dla plików JPEG i RAW dały praktycznie takie same wyniki wynoszące odpowiednio −1.18% oraz −1.2%, niewiele różniące się od poprzednika. Oznacza to małe zniekształcenie beczkowate, które w codziennym użytkowaniu nie będzie widoczne na zdjęciach.

18.3 mm, JPEG

18.3 mm, RAW

Koma i astygmatyzm

Zniekształcenie punktowego obrazu diody w rogu kadru jest nieznaczne dla obu wartości przysłon. Za to również należy się pochwała.

Centrum	Róg
18.3 mm, f/2.8
18.3 mm, f/4

Astygmatyzmu można się doszukać jedynie dla maksymalnie otwartej przysłony, gdzie wynosi ok. 12% (poziom średni). W pozostałych przypadkach nie dochodzi on do 5%, co jest wartością bardzo małą.

Winietowanie

Spójrzmy na wyniki pomiarów winietowania.

Maksymalna poziom winietowania dla RAW-ów to 2 EV, notowany dla maksymalnego otworu względnego. Przymykanie przysłony daje nieznaczną poprawę, ale tylko dla f/4. Dla kolejnych wartości praktycznie nie zmienia osiągów w tej kategorii, podobnie zresztą jak w GR III.

Dla plików JPEG winietowanie jest o ok. 0.4 EV niższe niż dla RAW-ów. To znak, że przeprowadzana jest lekka korekcja.

JPEG	RAW
18.3 mm
f/2.8	f/2.8
f/4	f/4
f/5.6	f/5.6
f/8	f/8
f/11	f/11
f/16	f/16

Odblaski

Przypomnijmy, że obiektyw aparatu składa się z 7 soczewek ułożonych w 5 grupach, czyli posiada 10 powierzchni odbijających światło. W praktyce trudno uzyskać jakiekolwiek odblaski, a te, które pokazujemy poniżej, są nieliczne i nieznaczne. Łatwiej zauważyć promieniste rozbłyski wokół źródła światła przy mocniejszym przymknięciu przysłony.