• L – 9984×6656 pix (66 M),
• M – 6528×4352 pix (28 M),
• S – 4992×3328 pix (17 M).

Wygląd zdjęć zapisywanych jako JPEG można regulować pod względem kontrastu, świateł, cieni, wygaszania, nasycenia i wyostrzenia (siła, zakres ostrości, przejrzystość). W testowanej Alfie opcje te odnajdziemy np. w menu Fn pod pozycją „Kreatywny wygląd”. Można za jej pomocą wybrać jeden z dziesięciu zdefiniowanych trybów obrazu (Standard, Portret, Neutralny itd.) W każdym z trybów natomiast mamy dodatkowo możliwość regulacji wspomnianych wcześniej parametrów w dość szerokim zakresie. Ponadto do wyboru jest 6 pozycji, pod które można przypisać wybrane ustawienie (spośród wymienionych przed chwilą), które można niezależnie modyfikować.

W przeciwieństwie do wielu starszych aparatów Sony Alfa, w A7R VI nie znajdziemy funkcji efektów wizualnych, czyli filtrów cyfrowych.

Standardowe porównanie jakości JPEG-ów

Poniżej przedstawiamy fragmenty zdjęć scenki w formacie JPEG przy ustawieniach neutralnych i minimalnym wyostrzeniu. Dla porównania prezentujemy zdjęcia wykonane za pomocą Canona EOS-a R5 Mark II oraz Fujifilm GFX100 II. Na rozwijanej liście znajdują się także inne modele dostępne aktualnie w naszej bazie.

Na wyższych nastawach ISO szumy na wycinkach z aparatu Sony trochę mocniej rzucają się w oczy niż u konkurentów. Zasadniczo, do nastawy ISO 3200 obraz prezentuje się korzystnie, ale jeszcze przy ISO 6400 zachowuje użyteczność. W tym zakresie czułości A7R VI wypada w gruncie rzeczy podobnie jak poprzednik.

Wyostrzanie

Poniżej prezentujemy wynik działania funkcji wyostrzania zastosowanej w testowanym aparacie. Poza najniższym poziomem wyostrzania ustawionym na 0 pokazujemy również wycinki zdjęć zrobionych na wyostrzaniu neutralnym 5 oraz maksymalnie wyostrzone na +9.

Sony A7R VI, ISO 100
wyostrzenie 0
wyostrzenie 5
wyostrzenie 9

Przy środkowym stopniu wyostrzania („5”) obraz wydaje się już nieco zbyt mocno uwydatniony, dlatego naszym zdaniem warto korzystać z ustawień z zakresu pomiędzy 0 do 5.

Format HEIF

Podobnie jak u poprzednika, A7R VI także wspiera format HEIF (High Efficiency Image Format). Po jego wybraniu zastępuje on JPEG-i, nadal można natomiast zapisywać RAW-y. Pliki HIF mają 10-bitową głębię kolorów (a zatem lepsze przejścia tonalne niż dla JPEG-ów), a aparat pozwala rejestrować je w dwóch opcjach próbkowania: 4:2:0 lub 4:2:2. Oprócz tego możemy wybrać jakość: bardzo wysoką, wysoką, standard oraz mały rozmiar. W najwyższej jakości objętość HIF-ów jest ok. dwukrotnie mniejsza niż JPEG-ów (X.FINE).

Dodatkowo, po wybraniu formatu HEIF, możemy jeszcze włączyć zdjęcia HLG, a więc takie o poszerzonej rozpiętości tonalnej. Należy jednak pamiętać, że da nam to wymierne korzyści wyłącznie wtedy, gdy korzystamy z kompatybilnego ekranu (monitora, telewizora) HDR. Warto zatem pamiętać, że wizjer testowanego aparatu spełnia ten warunek.

Optymalizator D-Range

Podobnie jak w innych aparatach systemowych tego producenta, Sony zaimplementowało w A7R VI funkcję D-Range Optimizer, która bazuje ona na modyfikacji krzywej tonalnej. Do tej pory oferowała ona 5 stopni intensywności (plus ustawienie automatyczne), natomiast w testowanym aparacie skalę rozszerzono do 8.

Zdjęcia przykładowe z zastosowaniem funkcji DRO można zobaczyć poniżej:

DRO OFF

DRO Auto

DRO 2

DRO 4

DRO 6

DRO 8