Podsumowanie

Pod względem wspomnianej przed chwilą jakości obrazu testowana kamera w zasadzie nie ma słabych punktów. Szybka matryca o świetnej dynamice i niskim zaszumieniu, duży wybór klatkaży nagrywania, zapis w skompresowanym formacie RAW z wewnętrznym zapisem, bardzo dobra szczegółowość obrazu w większości trybów nagrywania, bezbłędnie działający autofokus i wydajna aktywna stabilizacja matrycy.

Poza jakością obrazu docenić musimy też dużą baterię, dwa gniazda kart typu combo przyjmujące nośniki różnych typów, obsługę kodów czasowych z zewnętrznych źródeł, świetny wizjer i ekran oraz obecność akcesoriów jeszcze rozszerzających funkcjonalność kamery. Jeśli zebrać to wszystko razem, to FX5 naprawdę jest blisko ideału.

Mimo tego używanie testowanej kamery, przynajmniej w warunkach testowych, kiedy często zmienia się różne nastawy, było zwyczajnie męczące. Wynika to wprost z połączenia, o którym już pisaliśmy. Z jednej strony FX5 ma relatywnie niedużo elementów sterujących, a z drugiej pracuje pod kontrolą systemu operacyjnego, który stworzono z myślą o kamerach posiadających tych elementów znacznie więcej, a przy tym oferujących mniej funkcji, które użytkownik może chcieć przestawiać. Efektem są wszystkie ergonomiczno-użytkowe koszmarki, których niestety nazbierało się w toku przeprowadzania testu sporo.

Powoduje to, że, paradoksalnie, w nieprzewidywalnych sytuacjach nagraniowych wymagających szybkiej reakcji operatora i zmiany parametrów pracy FX5 sprawdzi się gorzej niż FX3. Lepiej natomiast, choćby ze względu na filmowanie w RAW-ach, tryb open gate, funkcję DGO oraz obsługę obiektywów anamorficznych, testowana kamera wypadnie w pracy w kontrolowanych warunkach (projekty fabularne, teledyski, reklamy).

Firma Sony przy okazji przejścia z FX3 na FX5 przesunęła zatem nieco docelowy obszar zastosowań omawianego urządzenia – mniej tak zwanego „run and gun”, a więcej kontrolowanej pracy, gdzie trwające pół minuty przekopywanie się przez menu nie będzie aż takim problemem. Pozostaje pytanie, czy zabieg ten był celowy, czy też stał się przypadkowym efektem zmiany systemu operacyjnego? Na nie niestety nie mamy odpowiedzi.

Porównajmy teraz ceny Sony FX5 z poprzednikiem oraz konkurencją (stan na dzień 31.10.2026):

• Canon EOS C50 – ok. 15000 zł,
• Canon EOS C80 – ok. 22000 zł,
• Canon EOS R6 V – ok. 11000 zł,
• Nikon ZR – ok. 9740 zł,
• Panasonic Lumix S1 II – ok. 10440 zł,
• Sony A7S III – ok. 17500 zł,
• Sony FX3A – ok. 19000 zł,
• Sony FX5 – ok. 23000 zł,
• Sony FX6 – ok. 24150 zł.

Zbierzmy teraz zalety i wady testowanego urządzenia w jednym miejscu:

Zalety:

• pancerna i uszczelniona obudowa,
• podwójne gniazdo kart pamięci,
• gniazda kart pamięci typu combo przyjmujące różne rodzaje kart,
• możliwość programowania funkcji wybranych elementów sterujących,
• wejście na zewnętrzny mikrofon,
• wyjście słuchawkowe,
• pełnowymiarowe wyjście HDMI,
• możliwość wygenerowania w kamerze kodu czasowego,
• możliwość wprowadzenia do urządzenia kodu czasowego wygenerowanego na zewnątrz,
• pojemna bateria,
• spory dotykowy ekran o wysokiej rozdzielczości i proporcjach obrazu dostosowanych do filmowania,
• wbudowany ekran nie wyłącza się, gdy wyświetlimy parametry pracy urządzenia lub menu na ekranie podłączonym przez HDMI,
• duże możliwości regulacji położenia ekranu i odchylenia go od korpusu,
• akcesoryjna rączka dodająca wejścia audio w standardzie XLR,
• możliwość zapisu dźwięku w formacie 32-bitowym zmiennoprzecinkowym,
• aktywne chłodzenie,
• rewelacyjny akcesoryjny wizjer elektroniczny,
• rozbudowane funkcje związane ze streamingiem,
• nagrywanie w 4:2:2/10-bit,
• możliwość filmowania w formacie RAW (X-OCN) z wewnętrznym zapisem,
• nagrywanie w 4K w 50/60 oraz w 100/120 kl/s,
• duży zakres przepływności strumienia danych kodeka do wyboru,
• brak ograniczeń czasu nagrywania,
• profile obrazu S-Cinetone, HLG oraz S-Log3,
• możliwość tworzenia własnych profili obrazu w oparciu o pliki LUT,
• bardzo dobry zakres tonalny w większości profili obrazu,
• świetny zakres tonalny po włączeniu funkcji DGO (jednoczesnego odczytu z kilku obwodów analogowych matrycy),
• szybki i celny autofokus o wysokiej kulturze pracy,
• autofokus z wykrywaniem twarzy i oka oraz różnego rodzaju obiektów,
• rozbudowane narzędzia ułatwiające manualne ustawienie ostrości,
• bardzo rozbudowane narzędzia ułatwiające kontrolę ekspozycji,
• rozsądnie działająca stabilizacja, zwłaszcza w trybie aktywnym,
• dobra szczegółowość obrazu w większości trybów nagrywania,
• świetny zakres użytecznych czułości,
• rozsądnie działające wyostrzanie,
• rozsądnie działające odszumianie,
• szybki odczyt matrycy (mały rolling shutter) w niemal wszystkich trybach nagrywania.

Wady:

• elementów sterujących mogłoby być więcej,
• za duże przycięcie obrazu i spadek jego szczegółowości w dynamicznym aktywnym trybie stabilizacji,
• brak trybu fotograficznego (regres w porównaniu z poprzednikiem),
• brak możliwości zapisu filmów na dysk SSD podłączony do portu USB-C,
• niezbyt wygodny sposób wchodzenia do głównego menu,
• brak możliwości przypisania czasu migawki do kółka sterującego,
• niewygodnie umieszczony joystick,
• chaotyczne menu główne, które bardzo wymaga przeprojektowania i dopasowania do możliwości współczesnego sprzętu filmowego,
• konieczność restartu kamery przy zmianie kodeka z RAW na standardowe i na odwrót,
• kamera potrafi bez ostrzeżenia zmienić rozdzielczość lub kodek nagrań przy okazji zmiany innego parametru, np. klatkażu,
• brak miernika ekspozycji,
• funkcja automatycznej ekspozycji potrafi prześwietlić obraz i z jakiegoś powodu do odblokowania większości nastaw wymaga włączenia korekty aberracji chromatycznej obiektywu,
• brak możliwości automatycznego przełączania bazowych czułości ISO, użytkownik musi to za każdym razem robić manualnie,
• filmowanie w formacie X-OCN jest możliwe tylko w trybie Cine EI, gdzie dostępne są jedynie trzy bazowe czułości matrycy (ISO 800, 4000 i 12800),
• kiepska szczegółowość obrazu Full HD powyżej 60 kl/s w trybie pełnoklatkowym i powyżej 120 kl/s w trybie Super 35,
• brak możliwości filmowania w Full HD z prędkościami 100/120 kl/s z dźwiękiem z próbkowaniem innym niż 4:2:0 / 8-bit,
• brak możliwości filmowania w 4K w 25 lub 30 kl/s w kodeku H.265,
• funkcja DGO dostępna tylko do ISO 2500.

Filmy Przykładowe

Na zakończenie testu prezentujemy kilka przykładowych plików do pobrania. Materiały zostały nagrane z wykorzystaniem obiektywu Sony FE 24-70 mm f/2.8 GM.

• film 1 – 873 MB, RAW X-OCN RGB 16-bit, 4992×3328, 25 kl/s, ujęcie w formacie RAW, włączony Dual Gain, ISO 800,
• film 2 – 414 MB, RAW X-OCN RGB 16-bit, 3840×2160, 25 kl/s, ujęcie w formacie RAW (najbardziej skompresowanym X-OCN C2), tryb 3.8K (crop 1.3x),
• film 3 – 394 MB, H.265, 4:2:2, 10-bit, 3840×2160, 50 kl/s, profil obrazu: S-Log 3, włączony Dual Gain,
• film 4 – 132 MB, H.264, 4:2:2, 10-bit, 1920×1080, 25 kl/s, profil obrazu: S-Cinetone, tryb APS-C / Super 35,
• film 5 – 525 MB, H.265, 4:2:2, 10-bit, 3840×2160, 100 kl/s, profil obrazu Hybrid Log Gamma, tryb 4.5K FFc (crop 1.1x),
• film 6 – 586 MB, RAW X-OCN RGB 16-bit, 4992×3328, 25 kl/s, ujęcie w formacie RAW (najbardziej skompresowanym X-OCN C2), ISO 12800,
• film 7 – 394 MB, H.264, 4:2:2, 10-bit, 3840×2160, 50 kl/s, profil obrazu: ITU.709, ISO 25600,
• film 8 – 263 MB, H.264, 4:2:2, 10-bit, 3840×2160, 25 kl/s, profil obrazu: S-Log 3, ISO 12800,
• film 9 – 132 MB, H.264, 4:2:2, 10-bit, 1920×1080, 25 kl/s, profil obrazu: S-Log 3, tryb APS-C / Super 35, ISO 6400 (bazowa czułość ISO 4000),
• film 10 – 459 MB, H.264, 4:2:2, 10-bit, 3840×2160, 50 kl/s, profil obrazu Hybrid Log Gamma, tryb 4.5K FFc (crop 1.1x), ISO 25600.

W testach wykorzystujemy studyjne lampy błyskowe i światła stałego firm Godox oraz Quadralite dostarczone przez sklep Foto-Tip.pl