Przetwarzanie danych osobowych

Nasza witryna korzysta z plików cookies

Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie, a także do prawidłowego działania i wygodniejszej obsługi. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Partnerzy mogą połączyć te informacje z innymi danymi otrzymanymi od Ciebie lub uzyskanymi podczas korzystania z ich usług i innych witryn.

Masz możliwość zmiany preferencji dotyczących ciasteczek w swojej przeglądarce internetowej. Jeśli więc nie wyrażasz zgody na zapisywanie przez nas plików cookies w twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki, lub opuść naszą witrynę.

Jeżeli nie zmienisz tych ustawień i będziesz nadal korzystał z naszej witryny, będziemy przetwarzać Twoje dane zgodnie z naszą Polityką Prywatności. W dokumencie tym znajdziesz też więcej informacji na temat ustawień przeglądarki i sposobu przetwarzania twoich danych przez naszych partnerów społecznościowych, reklamowych i analitycznych.

Zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies możesz cofnąć w dowolnym momencie.

Optyczne.pl

Test obiektywu

Sigma 70-200 mm f/2.8 EX DG APO OS HSM - test obiektywu

6 września 2010

5. Aberracja chromatyczna

Testowany niedawno Nikkor 70–200 mm VR II postawił w tej kategorii poprzeczkę bardzo wysoko. W jego przypadku aberracja chromatyczna w żadnej kombinacji ogniskowej i wartości przysłony nie przekroczyła poziomu 0.1% i to zarówno na brzegu APS-C/DX jak i pełnej klatki. Jak w tym świetle wypadnie Sigma? Spójrzmy najpierw jak, w przypadku tego obiektywu, poprzeczna aberracja chromatyczna wygląda na mniejszej matrycy.

Sigma 70-200 mm f/2.8 EX DG APO OS HSM - Aberracja chromatyczna


Na ogniskowej 70 mm problemów z tą wadą nie ma żadnych. Dla dłuższych ogniskowych bardzo dobra sytuacja panuje dla najczęściej używanych w tego typu obiektywach przysłonach f/2.8 i f/4.0. Od f/5.6 aberracja zaczyna być zauważalna, a przy f/8.0 podchodzi pod poziom duży.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - R E K L A M A - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Troszkę lepsza sytuacja panuje na brzegu matrycy pełnoklatkowej, co ilustruje poniższy wykres.

Sigma 70-200 mm f/2.8 EX DG APO OS HSM - Aberracja chromatyczna


Wbrew pozorom nie jest to paradoks. Wcale nie jest powiedziane, że aberracja musi rosnąć przy przechodzeniu do brzegu kadru. W ogólności przebieg poziomu tej wady może być dużo bardziej skomplikowany – szczególnie w zaawansowanych optycznie zoomach, do jakich należy przecież testowana Sigma. Dodatkowo swój wpływ na wynik ma rodzaj przyjętych jednostek pomiarowych. Gdyby wyrazić aberrację w pikselach, pokrzywdzone byłyby aparaty o mniejszych komórkach. Nasza metoda polega więc na podawaniu wartości procentowych uzyskiwanych poprzez podzielenie wyniku pomiaru aberracji w pikselach przez rozmiar kadru wyrażony także w pikselach. To pozwala na uniezależnienie się od wielkości pikseli, ale powoduje także, że pomiary na pełnej klatce są dzielone przez większą liczbę, a więc w efekcie dają mniejszy wynik wyrażony w procentach.

Wracając więc do tematu, na pełnej klatce aberracja chromatyczna Sigmy nigdzie nie przekracza 0.1%, a więc nie jest to wada, która będzie nam mocno przeszkadzać. Trochę inaczej wygląda sprawa po zastosowaniu konwertera. Na przysłonach f/4.0 i f/5.6 jest jeszcze przyzwoicie, bo tam aberracja nie przekracza 0.1% zarówno na brzegu matrycy APS-C jak i FF. Dalsze przymykanie powoduje jednak „wybuch” tej wady do poziomu nawet bardzo dużego. Ot urok konwerterów…

Warto jeszcze nadmienić, że testowana tutaj Sigma, pomimo stosunkowo dużej jasności, nie ma poważniejszych problemów z korygowaniem podłużnej aberracji chromatycznej. Widać to dobrze na zdjęciach tablicy celności autofokusa zaprezentowanych w rozdziale 10.


Sigma 70-200 mm f/2.8 EX DG APO OS HSM - Aberracja chromatyczna