Cofnijmy się na chwilę do wiosny roku 1977 – wówczas na rynek trafił jeszcze jeden mały teleobiektyw Nikona o ogniskowej 300 mm. Było to niezmiernie rzadko obecnie spotykany i poszukiwany przez kolekcjonerów Nikkor*ED 300/4.5 „K”. Obiektyw wyprodukowano w liczbie zaledwie 900 sztuk i był to pierwszy obiektyw Nikona adresowany do amatorów, który wyposażony był w niskodyspersyjne szkło optyczne ED.

Na początku lat 70-tych trzy japońskie firmy: Nikon, Canon i Takahashi, rozpoczęły pracę nad opracowaniem metod produkcji materiału optycznego o możliwie jak najniższej dyspersji widmowej. Dlaczego napisałem „materiału optycznego” a nie po prostu „szkła”? Dlatego, że Canon razem z Takahashi wspólnie postanowili opracować technologię produkcji soczewek fluorytowych, a więc ściśle pisząc wykonanych z monokryształów fluorytu, a nie szkła. Nikon zaś postawił na szkło optyczne, ale o bardzo małej różnicy współczynników refrakcji dla różnych długości fal świetlnych. Dzięki zastosowaniu tego specjalnego gatunku szkła, Nikonowi udało się zaprojektować doskonały optycznie obiektyw, złożony zaledwie z 4 grup optycznych! Sześć soczewek wystarczyło, by zapewnić świetną korekcję aberracji chromatycznej, a przy tym mała liczba grup pozwalała spodziewać się bardzo dużej transmisji, wysokiego kontrastu i dobrej pracy „pod światło”. O doskonałości korekcji chromatycznej w całym zakresie (nie tylko widzialnym) doskonale świadczy fakt, że przy indeksie skali ostrości w ogóle nie umieszczono czerwonej kropki, wskazującej przeogniskowanie dla zdjęć w podczerwieni.

Magiczne NIKKOR*ED i złoty pierścień zapowiadały doskonałe osiągi optyki i skutecznie obniżały stan konta. Ta wersja to „tajna broń” do zdjęć w podczerwieni i astrofotografii.

Nową optykę upakowano w mechanice znanej ze zwykłej wersji „K” i pod tym względem oba obiektywy są dokładnie identyczne. Jeden mały, acz istotny detal pojawił się w mechanice ustawiania ostrości. Aby umożliwić bardzo precyzyjne ogniskowanie w nieskończoności, pierścień ostrości w wersji „ED” umożliwia „przejechanie” symbolem nieskończoności poza indeks skali. Pozwala to skompensować położenie ogniska z racji rozszerzalności termicznej oraz pozbyć się głębi ostrości z przodu, gdy fotografujemy po mocnym przymknięciu przysłony. Warto wspomnieć, że wersja ED z masą 1140 g jest nieco lżejsza od „K”. Z zewnątrz obiektyw można rozpoznać po złotym pierścieniu umieszczonym między pierścieniem ostrości a osłoną przeciwsłoneczną. Nazwa wszystkich wczesnych nikonowskich obiektywów ze szkłem niskodyspersyjnym podawana była jako NIKKOR*ED – ten napis w latach 70-tych z pewnością doprowadził do rozbicia niejednej świnki-skarbonki. Przy okazji: osoby, które chciałyby poznać historię innych konstrukcji z tego okresu, mogą być pewne, że ciąg dalszy nastąpi, już niebawem… Ale wracajmy do egzotycznej 300-tki ED; jest to najrzadsza ze wszystkich małych „trzysetek” Nikona. Jesienią roku 1977 obiektyw przeszedł delikatny facelifting, polegający jedynie na dopasowaniu go do nowo wprowadzonego systemu AI. Nowa wersja teleobiektywu AI Nikkor*ED 300/4.5 pozostawała w ofercie także bardzo krótko, bo po wyprodukowaniu zaledwie 970 sztuk produkcję wstrzymano już w roku 1979.

----- R E K L A M A -----

Z zewnątrz niemal identyczny z serią „K” i AI, Nikkor*ED 300/4.5 to jeden z bardziej unikalnych teleobiektywów Nikona.