Przetwarzanie danych osobowych

Nasza witryna korzysta z plików cookies

Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie, a także do prawidłowego działania i wygodniejszej obsługi. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Partnerzy mogą połączyć te informacje z innymi danymi otrzymanymi od Ciebie lub uzyskanymi podczas korzystania z ich usług i innych witryn.

Masz możliwość zmiany preferencji dotyczących ciasteczek w swojej przeglądarce internetowej. Jeśli więc nie wyrażasz zgody na zapisywanie przez nas plików cookies w twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki, lub opuść naszą witrynę.

Jeżeli nie zmienisz tych ustawień i będziesz nadal korzystał z naszej witryny, będziemy przetwarzać Twoje dane zgodnie z naszą Polityką Prywatności. W dokumencie tym znajdziesz też więcej informacji na temat ustawień przeglądarki i sposobu przetwarzania twoich danych przez naszych partnerów społecznościowych, reklamowych i analitycznych.

Zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies możesz cofnąć w dowolnym momencie.

Optyczne.pl

Partnerzy








Poradniki

Światło w fotografii - przypadek znikającego szkła

8 października 2009
Fil Hunter, Steven Biver,  Paul Fuqua Komentarze: 18

5. Dwie atrakcyjne skrajności

Możemy uniknąć prawie wszystkich problemów związanych z zarysem krawędzi, stosując jedną z dwóch podstawowych aranżacji oświetlenia, które zostaną przedstawione poniżej. Nazywamy je metodami jasnego tła i ciemnego tła. Możemy je także nazywać ciemne na jasnym i jasne na ciemnym. Rezultaty zastosowania tych dwóch podejść, jak można się domyślić, są przeciwne, ale zasady rządzące nimi – takie same. Obie metody prowadzą do wytworzenia silnego zróżnicowania tonalnego między fotografowanym przedmiotem a tłem, zróżnicowania, które podkreśla krawędzie i określa kształt wyrobów szklanych.

W związku z faktem, że możemy opublikować jedynie 10% zawartości książki, ograniczymy się do zaprezentowania tylko jednej aranżacji oświetlenia - metody jasnego tła. - red.

Oświetlenie metodą jasnego tła

Zdjęcie 7.2 jest przykładem zastosowania metody jasnego tła do oświetlenia szkła. W tych metodach właśnie tło dyktuje podejście do oświetlenia szklanych przedmiotów. Aby szkło na białym tle było widoczne, musimy je odwzorować ciemno.

----- R E K L A M A -----

Jeśli zapoznałeś się już z rozdziałem 2 i następnymi, zapewne domyślasz się, że metoda jasnego tła wymaga wyeliminowania prawie całego odbicia bezpośredniego z krawędzi powierzchni szkła. Zapewne też domyślasz się, dlaczego powinniśmy rozpocząć od określenia rodziny kątów, pod którą może utworzyć się odbicie bezpośrednie od tego szczególnego przedmiotu.

Spójrzmy na ilustrację 7.3 przedstawiającą rzut tej właśnie rodziny kątów, pod którą mogą tworzyć się odbicia bezpośrednie od okrągłego wyrobu szklanego. Możemy wykreślić podobny do powyższego schemat dla każdego wyrobu szklanego, znajdującego się na stanowiącym przykład planie zdjęciowym, zilustrowanym na prezentowanych zdjęciach.

Światło w fotografii - przypadek znikającego szkła - Dwie atrakcyjne skrajności
7.3 Granice rodziny kątów na tym schemacie są oznaczone dużymi literami L. Światło padające z tych dwóch punktów określa wygląd krawędzi szkła na zdjęciu.

Rodzina kątów przedstawiona na tym schemacie jest podobna do rodziny kątów, określonej przez okrągły przedmiot metalowy z poprzedniego rozdziału. Tym razem zajmiemy się tylko niewielką częścią tej rodziny. Będziemy dbać tylko o skrajną część tej rodziny, oznaczoną na schemacie dużymi literami L. Światło padające pod tymi dwoma kątami określa wygląd krawędzi szkła. Te skrajne punkty muszą pozostać jasne, aby krawędzie szkła były jasne na zdjęciu, lub przeciwnie, muszą być ciemne, jeśli krawędzie szkła mają być na zdjęciu ciemne. Ponieważ w metodzie jasnego tła nie chcemy, aby krawędzie szkła były jasne na zdjęciu, wzdłuż linii oznaczonych na schemacie dużą literą L nie powinno padać światło.

Ilustracja 7.4 przedstawia sprawdzony schemat oświetlenia zdjęcia szkła właśnie tą metodą. Nie jest to jedyny sposób, ale sugerujemy przećwiczenie tego właśnie podejścia, o ile go jeszcze nie znacie. Spójrzmy – krok po kroku – jak zachowuje się światło. Umożliwi to łatwiejsze przewidywanie skuteczności i nieskuteczności waszych przyszłych rozwiązań oświetleniowych.

Światło w fotografii - przypadek znikającego szkła - Dwie atrakcyjne skrajności
7.4 Jeden ze sposobów ustawienia oświetlenia w metodzie jasnego tła, zastosowanej do wykonania zdjęcia 7.2. Bardzo rzadko stosuje się oba źródła światΠa równocześnie. Każde z tych ustawień oświetlenia jest skuteczne, w zależności od rodzaju tła.

Zwróćmy uwagę, że ustawiamy fotografowany przedmiot na planie zdjęciowym tuż przed samym końcem przygotowań do wykonania zdjęcia. Proponowana przez nas sekwencja kroków jest następująca:

1.Wybór tła. Rozpoczynamy od wybrania jasnego tła. Może to być praktycznie jakikolwiek materiał znajdujący się pod ręką. Możemy wypróbować kalkę techniczną, przezroczystą tkaninę, plastikową folię lub inny przezroczysty materiał.W tej metodzie można także zastosować nieprzezroczyste powierzchnie, takie jak jasna ściana, karton lub pianka.

2. Ustawienie źródła światła. Źródło światła ustawiamy tak, aby oświetlało równomiernie tło. Na ilustracji 7.4 zaprezentowano dwa sposoby ustawienia źródeł światła, oba dające identyczne rezultaty. Zazwyczaj stosuje się jedno ustawienie, czyli jedno źródło światła, znacznie rzadziej – dwa źródła światła. Podczas wykonywania zdjęcia 7.2 źródło światła było ustawione za ekranem z półprzezroczystego papieru. Jest to szczególnie dogodne ustawienie, gdyż pozostawia sporo wolnego miejsca zarówno wokół aparatu, jak i wokół fotografowanego przedmiotu. W charakterze tła możemy użyć także jakiejkolwiek nieprzezroczystej powierzchni, na przykład ściany. W tym przypadku należy tak ustawić źródło światła, aby oświetlało ono tło, nie odbijając się w szkle, a także aby nie było ono widoczne w kadrze. Dobrym rozwiązaniem jest ustawienie źródła światła na niskim statywie nieco obok i pod szklanym przedmiotem.

3. Ustawienie aparatu. Kolejnym krokiem jest takie ustawienie aparatu, aby tło dokładnie wypełniało jego pole widzenia. Ten krok jest bardzo ważny, ponieważ odległość aparatu od tła wyznacza efektywne rozmiary tła. Efektywne rozmiary tła są najważniejszym parametrem tej techniki. Aby to ćwiczenie się udało, tło musi dokładnie wypełniać pole widzenia aparatu, nie powinno być mniejsze ani większe.

Zbyt małe tło stanowi oczywisty problem– po prostu nie wypełni kadru. Zbyt duże tło stwarza bardziej subtelny problem, mianowicie rozciągnie się ono na rodzinę kątów, pod którą może padać światło tworzące odbicie bezpośrednie od krawędzi szkła. Światło padające z tych punktów wyeliminuje zatem ciemny obrys potrzebny do zdefiniowania krawędzi szkła. Jeśli powierzchnia tła jest tak duża, że nie możemy ustawić jej w taki sposób, by nie wykraczała poza granice wyznaczone wizjerem aparatu (np. jest to ściana studia), możemy zmniejszyć jej efektywne rozmiary przez oświetlenie tylko niewielkiej części tego tła albo zamaskowanie części za pomocą arkuszy czarnego papieru.

4. Ustawienie fotografowanego przedmiotu i nastawienie na ostrość. Z kolei ustawiamy fotografowany przedmiot na planie zdjęciowym i przesuwamy go do przodu i do tyłu między aparatem a tłem, aż osiągnie odpowiednią wielkość w wizjerze aparatu.

Poruszając przedmiotem, zauważymy, że im bliżej aparatu się on znajduje, tym wyraźniej zarysowane są jego krawędzie. Poprawa obrysu krawędzi nie uwzględnia prostej regu- ły, która mówi, że większe detale są lepiej widoczne. Raczej jest to spowodowane tym, że w miarę odsuwania przedmiotu od oświetlonego tła mniej światła odbija się od jego krawędzi. Im bliżej tła znajduje się fotografowany przedmiot, tym więcej jasnego tła wpada w rodzinę kątów tworzącą odbicie bezpośrednie, zacierające te krawędzie.

Kolejnym krokiem jest ustawienie ostrości. Zmiana nastawienia ostrości nieco zwiększa efektywne rozmiary tła, ale powiększenie tła nie jest zazwyczaj na tyle duże, aby stwarzało kolejny problem.

5. Wykonanie zdjęcia. Kolejnym krokiem jest określenie ekspozycji za pomocą światłomierza do pomiaru światła odbitego (światłomierz wbudowany w aparat na ogół wystarcza) na podstawie odczytu światła odbitego od fragmentu tła, znajdującego się bezpośrednio za fotografowanym przedmiotem. Oświetlenie metodą jasnego tła nie wymaga idealnie białego tła. Wystarczy, aby tło było zdecydowanie jaśniejsze od krawędzi szkła, tak aby szkło było dostatecznie widoczne. Jeśli szkło jest jedynym przedmiotem, którym się zajmujemy, to możemy regulować jasność tła, interpretując w następujący sposób wskazania światłomierza:

  • Jeśli chcemy, aby tło zostało odwzorowane jako średnio szare (18%), stosujemy ekspozycję zgodną ze wskazaniami światłomierza.
  • Jeśli chcemy, aby tło zostało odwzorowane jako jasnoszare lub nawet prawie białe, zwiększamy ekspozycję o mniej więcej dwie przesłony w stosunku do wskazań światłomierza.
  • Jeśli chcemy, aby tło zostało odwzorowane jako ciemne, zmniejszamy ekspozycję o mniej więcej dwie przesłony w stosunku do wskazań światłomierza. Taka ekspozycja da w rezultacie bardzo ciemne tło.
Jak widać, w przypadku tej sceny nie istnieje nic takiego, jak „poprawna” ekspozycja. Jedyną poprawną ekspozycją jest właśnie ta, która nam odpowiada. Możemy umieścić tło gdziekolwiek na skali szarości z wyjątkiem czerni. (Jeśli krawędź szkła i tło będą czarne, nie pozostanie nic do zarejestrowania!). W praktyce im jaśniejsze tło, tym wyraźniej będą zarysowane krawędzie szkła.

Jeśli naświetlimy zdjęcie tak, aby tło było jasne, nie będziemy musieli już się martwić o niepożądane odbicia od przedniej powierzchni szkła. Jakiekolwiek odbicia będą prawie zawsze zbyt ciemne, aby być widoczne na tak jasnym tle. Jeśli jednak zdecydujemy się na średnio szare lub ciemnoszare tło, to otaczające przedmioty mogą odbijać się wyraźnie w powierzchni szkła.

Niniejszy artykuł stanowi fragment książki pt. "Światło w fotografii: magia i nauka", której autorami są: Fil Hunter, Steven Biver, Paul Fuqua wydanej przez wydawnictwo i księgarnię internetową Galaktyka — red.

Światło w fotografii - przypadek znikającego szkła - Dwie atrakcyjne skrajności
Światło w fotografii - przypadek znikającego szkła - Dwie atrakcyjne skrajności

Światło w fotografii: magia i nauka

Autorzy: Fil Hunter, Steven Biver, Paul Fuqua
Tytuł oryginału: Light: science & magic
Format: 17x24 cm
Ilość stron: 344
Oprawa: miękka
Papier: kreda
Rok wydania: 2009
Wydanie: 1
Kod EAN: 9788375790719
ISBN: 978-83-7579-071-9
Cena: 49.50 zł
Kup w księgarni Galaktyka