Test obiektywu

Tamron SP AF 17-50 mm f/2.8 XR Di II LD Aspherical (IF)

8. Winietowanie

Jeśli chodzi o winietowanie, Tamron 17-50 mm wydaje się być typowym przedstawicielem swojej klasy. Pociemnienie w rogach kadru jest widoczne praktycznie dla każdej ogniskowej i okolic maksymalnego otworu względnego. To chyba cena za małe rozmiary połączone z dobrym światłem.

I tak dla 17 mm i f/2.8 spadek jasności w rogach kadru wynosi 38% (-1.4 wartości przysłony). Dla porównania u Sigm 17-70 i 18-50 mm jest to 40%, u Canona 17-55 mm 41%, a u Nikkora 18-70 mm aż 50%. Przymknięcie Tamrona do f/4.0 powoduje spadek winietowania do 22%, a przy f/5.6 do 18%. Dopiero w okolicach f/11 sięgamy akceptowalnego poziomu 10%.

W środku zakresu ogniskowych jest wyraźnie lepiej. Dla f/2.8 spadek jasności wynosi 28% (-0.94 wartości przysłony), a dla f/4.0 zmniejsza się do 12%. Począwszy od f/5.6 winietowanie jest praktycznie niezauważalne.

Na końcu zakresu, czyli dla ogniskowej 50 mm i maksymalnego otworu względnego winietowanie wynosi 33%. Spada jednak bardzo szybko wraz z przymykaniem obiektywu, bo dla f/4.0 osiąga poziom już 14%, a dla f/5.6 tylko 8%.

Można powiedzieć, że tutaj Tamron wypada podobnie lub nieznacznie lepiej od swojej konkurencji.