Rozdzielczość

Zacznijmy od wyników otrzymanych dla plików RAW.

Maksimum dla kompaktu GFX100RF przypada dla przysłony f/5.6 i wynosi 4240 LW/PH (linii na wysokość kadru). Inny testowany przez nas aparat, wyposażony w sensor o tej samej rozdzielczości — bezlusterkowiec GFX100 — uzyskał znacznie więcej, bo 6284 LW/PH (z obiektywem GF 110 mm f/2 R LM WR). Widać zatem, że osiągi GFX100RF w tej kategorii nie są szczególnie imponujące, co zapewne wynika z kompromisowej konstrukcji stosunkowo kompaktowego obiektywu.

Dysproporcja pomiędzy centrum a brzegiem kadru jest wyraźnie widoczna. Niemniej, sytuacja i wygląda korzystniej niż np. w Sony RX1R III. Przymykając przysłonę, warto pamiętać, że od f/7.1 jakość zaczyna ograniczać już dyfrakcja, choć jeszcze przy f/16 uzyskamy całkiem dobre wyniki.

Spójrzmy jeszcze na przebiegi funkcji MTF dla składowych poziomej i pionowej dla plików RAW.

Przebiegi nie wykazują cech wyostrzania, co jest oczywiście dobrą informacją. Wartości odpowiedzi w częstości Nyquista dla obu składowych są jednak nieco za niskie jak na aparat pozbawiony filtra antyaliasingowego. Naszym zdaniem to efekt ograniczonej jakości optycznej obiektywu, który nie pozwala wykorzystać potencjału sensora.

Spójrzmy jeszcze na porównanie rozdzielczości zanotowanych przez testowany aparat Fujifilm oraz dwa modele konkurencji: Leikę Q3 i Sony RX1R III. Wykres pokazujący wyniki dla centrum kadru wspomnianych aparatów prezentujemy poniżej.

Wprawdzie łatwo zauważyć przewagę aparatu Fujifilm w MTF-ach, jednak nie jest ona szczególnie wysoka. Patrząc tylko na maksymalne osiągi, GFX100RF wypada o ok. 8% lepiej od Q3 i 18% względem RX1R III. Widać też, że konkurenci swoje maksima uzyskują dla f/4, natomiast GFX100RF dla f/5.6.

Poniżej zamieszczamy wyniki pomiaru rozdzielczości przeprowadzonego na plikach JPEG z wyostrzaniem ustawionym na minimalną wartość.

Zarówno w centrum kadru, jak i na jego brzegu, wyniki stoją na wyższym poziomie, niż w przypadku RAW-ów. Musi zatem zachodzić wyostrzanie JPEG-ów, co zresztą widać na poniższych wykresach. Ma ono jednak ograniczoną intensywność. W profilach na granicy czerni i bieli zauważamy drobne lokalne ekstrema, a w wykresach funkcji MTF są obecne delikatne wybrzuszenia. Tutaj także widać sporą różnicę pomiędzy wynikami dla składowej poziomej i pionowej.

Poniżej prezentujemy nieco pomniejszone wycinki zdjęć tablicy testowej (w formacie JPEG) z okolic centrum kadru dla maksymalnej i minimalnej rozdzielczości. Kliknięcie obrazka otworzy wycinek w skali 1:1.

35 mm f/5.6

35 mm f/22

Aberracja chromatyczna

Przypomnijmy, że w naszej ocenie wartości aberracji wykraczające ponad 0.15% są uznawane za bardzo silne i widoczne na zdjęciach. Wyniki w przedziale 0.08–0.14% uznajemy za umiarkowane, a te z zakresu 0.04–0.07% za nieznaczące. Poniżej 0.04% możemy potraktować aberrację jako niezauważalną.

Powyższy wykres pokazuje wyraźnie, że poziom aberracji chromatycznej jest minimalny i w formacie JPEG nie warto sobie zaprzątać głowy tą wadą.

Zobaczmy teraz, jak prezentują się wyniki analizy plików RAW.

Omawiana wada lekko wzrosła, ale nawet nie zbliża się do poziomu „niskiego”. Można zatem uznać, że została ona skutecznie skorygowana dzięki odpowiedniej konstrukcji optycznej. Brawo!

W tabeli poniżej prezentujemy nieco pomniejszone wycinki zdjęć tablicy testowej przestawiające krawędzie czerni i bieli z najwyższym i najniższym poziomem aberracji chromatycznej według wyników otrzymanych dla surowych plików wywołanych programem dcraw. Kliknięcie obrazka otworzy wycinek w skali 1:1.

35 mm f/22	35 mm f/5.6

Dystorsja

Poziom dystorsji dla pliku JPEG został oszacowany na wartość −1.53%, co oznacza dość niewielkie zniekształcenie beczkowe. Nie powinno ono sprawiać żadnych problemów fotografującym, zakrzywienia linii nie wpływają bowiem zbytnio na postrzeganie obrazu.

35 mm, JPEG

35 mm, RAW

Koma i astygmatyzm

Obraz diody w rogu kadru jest nieco powiększony i zniekształcony, a dla f/4 widać dodatkowo niewielkie „skrzydła”. Koma jest zatem korygowana raczej przeciętnie.

Centrum	Róg
35 mm, f/4
35 mm, f/5.6

Astygmatyzm nie przekroczył 5-6%, co oznacza poziom mały i zasługujący na pochwałę.

Winietowanie

Spójrzmy na wyniki pomiarów winietowania:

W formacie JPEG trudno będzie dostrzec jakiekolwiek winietowanie. Nawet dla w pełni otwartej przysłony jego wpływ jest w zasadzie minimalny.

Dopiero po wywołaniu RAW-ów neutralnym oprogramowaniem (np. dcraw) zobaczymy prawdziwy wymiar tej wady. Dla f/4 dochodzi ona do 54.9% (-2.3 EV), a to dużo, co zresztą świetnie widać na miniaturce. Poziom winietowania na szczęście szybko spada i dla f/5.6 wynosi już 40% (−1.48 EV). Od f/8 natomiast, przymykanie przysłony nie ma już mierzalnego wpływu na tę wadę, a ubytek światła nie przekracza 34.1% (−1.2 EV).

JPEG	RAW
35 mm
f/4	f/4
f/5.6	f/5.6
f/8	f/8
f/11	f/11
f/16	f/16
f/22	f/22

Odblaski

Przypomnijmy, że obiektyw GFX100RF składa się z 10 soczewek ustawionych w 8 grupach, a zatem posiada aż 16 granic powietrze-szkło, czyli powierzchni potencjalnie powodujących odblaski na wynikowej fotografii. Najgorzej sytuacja wygląda, gdy mocno domkniemy przysłonę. Zobaczymy wówczas mnóstwo kolorowych artefaktów i pomniejsze flary. Dla maksymalnego otworu względnego intensywność odblasków jest najniższa, choć nadal trudno ich nie zauważyć. W tej kategorii postawimy zatem ocenę dostateczną z plusem – za brak globalnego spadku kontrastu na zdjęciach.