Aberracja chromatyczna

Współczesne obiektywy standardowe o świetle f/1.8-2.0 rzadko pokazują problemy z korygowaniem podłużnej aberracji chromatycznej. Viltrox AF 55 mm f/1.8 EVO nie jest tutaj wyjątkiem i, jak widać po poniższych zdjęciach, radzi sobie z omawianą wadą bardzo dobrze.

Nie ma tutaj żadnych istotnych różnic pomiędzy brzegiem matrycy APS-C/DX i brzegiem pełnej klatki. W obu przypadkach aberracja rośnie sukcesywnie od okolic 0.01% dla maksymalnego otworu względnego do 0.03-0.04% dla przysłon z przedziału od f/5.6 do f/16.

Trudno tutaj znaleźć jakikolwiek powód do niepokoju, bo wszystkie odnotowane przez nas wartości mieszczą się w zakresie poziomu uznawanego za bardzo mały. VIltrox znów zasłużył więc na pochwały!

Jeśli chodzi o porównanie z konkurencją, to tutaj jeszcze minimalnie lepsze osiągi pokazywał Nikkor Z 1.8/50, bardzo podobnie wypadały Sigma C 2/50 oraz Sonnar 1.8/55 FE, natomiast najsłabiej prezentował się Panasonic S 1.8/50.

A7R IIIa, RAW, f/1.8	A7R IIIa, RAW, f/8.0

Aberracja sferyczna

Na pierwszych zdjęciach z niniejszego rozdziału daje się dojrzeć niewielki efekt pływania ogniska. Wraz z przymykaniem przysłony głębia ostrości wydaje się przesuwać w kierunku większych odległości.

Pewien wpływ omawianej wady widać także w rozkładzie świata rozogniskowanych krążków uzyskanych przed i za ogniskiem. Oba krążki pokazują lekko zaakcentowaną obwódkę, z tym że w tym drugim przypadku ma ona trochę większą jasność.

Z drugiej strony Vilrox pokazuje świetną rozdzielczość już od maksymalnego otworu względnego i ani śladu spadku kontrastu oraz lekkiej mgiełki, które są typowe dla instrumentów ze źle skorygowaną aberracją sferyczną. Ostatecznie możemy więc stwierdzić, że wpływ omawianej wady na osiągi testowanego obiektywu jest co najwyżej średni.

A7R V, f/1.8, przed	A7R V, f/1.8, za