• L – 7008×4672 pix,
• M – 4608×3072 pix,
• S – 3504×2336 pix.

Wygląd zdjęć zapisywanych jako JPEG można regulować pod względem kontrastu, świateł, cieni, wygaszania, nasycenia i wyostrzenia (siła, zakres ostrości, przejrzystość). W testowanej Alphie opcje te odnajdziemy np. w menu Fn pod pozycją „Twórczy wygląd”. Można za jej pomocą wybrać jeden z 12 zdefiniowanych trybów obrazu (Standard, Portret, Neutralny, Żywy itd.) W każdym z trybów natomiast mamy dodatkowo możliwość regulacji wspomnianych wcześniej parametrów w dość szerokim zakresie. Ponadto do wyboru jest 6 pozycji, pod które można przypisać wybrane ustawienie (spośród wymienionych przed chwilą), które można niezależnie modyfikować.

W przeciwieństwie do wielu starszych aparatów Sony Alpha, w A7 V nie znajdziemy funkcji efektów wizualnych, czyli filtrów cyfrowych.

Standardowe porównanie jakości JPEG-ów

Poniżej przedstawiamy fragmenty zdjęć scenki w formacie JPEG przy ustawieniach neutralnych i minimalnym wyostrzeniu. Dla porównania prezentujemy zdjęcia wykonane za pomocą Canona EOS-a R6 Mark III oraz Panasonika S1 II. Na rozwijanej liście znajdują się także inne modele dostępne aktualnie w naszej bazie.

Odwzorowanie detali na niskich czułościach w A7 V jest bardzo dobre. Widać, że wyostrzanie na najniższym poziomie nie działa tak intensywnie, jak w Lumiksie, a jednocześnie mocniej niż w EOS-ie. Na wyższych czułościach, podobnie jak u poprzednika, trochę rzucają się w oczy delikatne zielono-żółte plamy, widoczne głównie na prawym wycinku. W nowszym modelu mają jednak nieco większą intensywność. Poziom szumu też wydaje się ciut większy w A7 V niż w A7 IV. Nie polecamy korzystać z wyższych nastaw ISO niż 6400, przy czym dla tego progu naszym zdaniem trochę lepiej prezentuje się obraz z EOS-a.

Wyostrzanie

Poniżej prezentujemy wynik działania funkcji wyostrzania zaimplementowanej w testowanym aparacie. Poza najniższym poziomem wyostrzania (ustawionym na 0) pokazujemy również wycinki zdjęć zrobionych na wyostrzaniu średnim +5 oraz maksymalnie wyostrzone na +9.

Sony A7 V, ISO 100
wyostrzenie 0
wyostrzenie 5
wyostrzenie 9

Przy środkowym stopniu wyostrzania („5”) obraz wydaje się już nieco zbyt mocno uwydatniony, dlatego naszym zdaniem warto korzystać z ustawień z zakresu pomiędzy 0 do 5.

Format HEIF

Podobnie jak Sony A1 czy A7R V, także A7 V wspiera format HEIF (High Efficiency Image Format). Po jego wybraniu zastępuje on JPEG-i, nadal można natomiast zapisywać RAW-y. Pliki HIF mają 10-bitową głębię kolorów (a zatem lepsze przejścia tonalne niż dla JPEG-ów), a aparat pozwala rejestrować je w dwóch opcjach próbkowania: 4:2:0 lub 4:2:2. Oprócz tego możemy wybrać jakość: bardzo wysoką, wysoką, standard oraz mały rozmiar. W najwyższej jakości objętość HIF-ów jest ok. dwukrotnie mniejsza niż JPEG-ów (X.FINE).

Dodatkowo, po wybraniu formatu HEIF możemy jeszcze włączyć zdjęcia HLG (w standardzie BT.2020), a więc takie o poszerzonej rozpiętości tonalnej. Należy jednak pamiętać, że da nam to wymierne korzyści wyłącznie wtedy, gdy korzystamy z kompatybilnego ekranu (monitora, telewizora) HDR.

Optymalizator D-Range

Podobnie jak w innych aparatach systemowych tego producenta, Sony zaimplementowało w A7 V funkcję DRO, czyli Dynamic Range Optimizer. Bazuje ona na modyfikacji krzywej tonalnej i sprowadza się do rozjaśniania ciemnych obszarów, ma natomiast znikomy wpływ na te jasne. DRO oferuje 5 stopni intensywności oraz ustawienie automatyczne.

Zdjęcia przykładowe z zastosowaniem tej funkcji można zobaczyć poniżej:

DRO wyłączone

DRO Auto

DRO Level 1

DRO Level 3

DRO Level 5