W A7 V przewidziano możliwość wyłączenia odszumiania dla plików JPEG, choć jak widać wyżej, tylko teoretycznie. Oprócz tego w menu dostępne są jeszcze dwie opcje intensywności tego procesu: niska i normalna. Na poniższych wycinkach prezentujemy wyniki działania wszystkich trzech ustawień odszumiania dla ISO 6400 i 12800.

ISO 6400
Odszumianie wyłączone
Odszumianie niskie
Odszumianie normalne
ISO 12800
Odszumianie wyłączone
Odszumianie niskie
Odszumianie normalne

Różnice pomiędzy kolejnymi stopniami odszumiania zostały dobrane całkiem rozsądnie. Najlepiej naszym zdaniem wypada ustawienie „niskie”, zapewniając korzystny kompromis między poziomem szumu i szczegółowością.

Przyjrzyjmy się teraz zdjęciom zapisanym w surowym formacie. RAW-y z A7 V wywołaliśmy programem dcraw i zapisaliśmy jako 24-bitowe TIFF-y. Podobnie jak w poprzednim rozdziale, dla porównania prezentujemy również wycinki zdjęć z Canona R6 Mark III oraz Panasonika S1 II. Na rozwijanej liście znajdują się także inne modele dostępne aktualnie w naszej bazie.

Na niskich nastawach ISO wycinki z A7 V i R6 Mark III okazują się na tyle do siebie podobne, że w zasadzie trudno je rozróżnić. W Panasoniku z kolei najmocniej uwidoczniła się mora, obecna na strukturze druku rastrowego etykiety (prawy wycinek). Pod względem zaszumienia obrazu Sony niestety musi uznać pewną wyższość konkurentów. Większy poziom zakłóceń widać nieco lepiej na wycinkach z tablicy Kodaka, niż samej scenki. W powyższym porównaniu najlepiej wypadł Lumix S1 II. Z pewnością nie warto przekraczać ISO 6400 w A7 V, a najlepiej stosować maksymalnie ISO 3200.

Sprawdźmy teraz wyniki pomiarów poziomu szumu, jakie przeprowadziliśmy na surowych plikach. Dzięki nim będziemy mogli zweryfikować poczynione przed chwilą obserwacje.

Szum narasta wykładniczo aż do czułości ISO 51200. Dla nastaw rozszerzonych (102400 i 204800) wzrost nie jest naturalny i zachodzi tu pewna redukcja sygnału.

Dla uproszczenia porównań poziomu szumu pomiędzy omawianymi aparatami pokazujemy także wykres z wartościami składowej luminancji.

A7 V generuje najwyższy poziom szumu w naszym zestawieniu. Dla nastawy ISO 6400 jest on wyższy o prawie 2/3 EV niż w R6 Mark III i trochę ponad 2/3 EV od Z6 III. Najwyższa różnica występuje względem Lumiksa S1 II – nieco ponad 1 EV.

Tradycyjnie prezentujemy również wykres przedstawiający pomiary przeprowadzone na RAW-ach przekonwertowanych do 48-bitowych TIFF-ów.

Darki

Standardowo zdjęcia w tym teście wykonujemy w formacie RAW. Wywołujemy je programem dcraw do postaci czarno-białej bez interpolacji. Uzyskane w ten sposób pliki TIFF konwertujemy do formatu GIF, dobierając zakres w taki sposób, aby najlepiej zobrazować generujący się na matrycy szum. W A7 V na najniższych czułościach średni poziom sygnału utrzymuje się na poziomie ok. 512. W poniższych przykładach ograniczyliśmy sygnał do przedziału 254–767. Identyczny zakres został również odłożony na poziomej osi histogramów. Maksymalne wartości na osi pionowej wynoszą 400 000 zliczeń.

RAW
ISO	Dark Frame	Crop	Histogram
50
100
200
400
800
1600
3200
6400
12800
25600
51200
102400
204800

Histogramy dla nastaw ISO 50–12800 nie budzą większych zastrzeżeń, swoim kształtem przypominają bowiem rozkład Poissona. Dopiero dla wyższych nastaw zaczynają się mocno wypłaszczać. Przy dwóch rozszerzonych nastawach widzimy zupełnie inną charakterystykę, spowodowaną najprawdopodobniej ok. dwukrotnym zwiększeniem biasu, a także odszumianiem.

Wygląd samych darków możemy pochwalić. Nierównomierności w rozkładzie szumu są nieduże i nie powinny przeszkadzać.

Dla porządku prezentujemy również darki w formacie JPEG.

JPEG
ISO	Dark Frame	Crop
50
100
200
400
800
1600
3200
6400
12800
25600
51200
102400
204800