Z7, APS-C/DX, JPEG, f/1.4	Z7, APS-C/DX, JPEG, f/2.0

Na maksymalnym otworze względnym winietowanie daje się zauważyć, bo sięga tam ono 29% (−1.00 EV). Na szczęście, nie jest to efekt duży. Na f/2.0 i f/2.8 omawiana wada zmniejsza się do znikomego poziomu odpowiednio 14% (−0.45 EV) i 8% (−0.23 EV). Na plikach RAW, w przypadku których nie ma skorygowanej dystorsji, wyniki są 2-3% wyższe.

Sprawdźmy teraz jak sytuacja wygląda na pełnej klatce. W tym przypadku musimy jednak pokazać zdjęcia zarówno dla plików JPEG oraz RAW. Korygowanie winietowania można wyłączyć w obu przypadkach, ale JPEG-i są automatycznie korygowane na dystorsję i przycinane. A ponieważ owa dystorsja jest duża, a więc także przycięcie obrazu jest spore.

Z7, FX, JPEG, f/1.4	Z7, FX, RAW, f/1.4
Z7, FX, JPEG, f/2.0	Z7, FX, RAW, f/2.0
Z7, FX, JPEG, f/2.8	Z7, FX, RAW, f/2.8

Na JPEGach, na maksymalnym otworze względnym, musimy liczyć się z ubytkiem światła w rogach kadru sięgającym aż 58% (-2.51 EV). Wartość ta zmniejsza się do 39% (-1.41 EV) po przymknięciu przysłony do f/2.0 oraz do 32% (-1.11 EV) po zastosowaniu otworu względnego f/2.8.

Na przysłonie f/4.0 winietowanie wynosi 26% (-0.86 EV), natomiast na f/5.6 spada do wartości 21% (-0.67 EV). Problem marginalizuje się dla przysłon f/8.0 i f/11.0, gdzie uzyskaliśmy wyniki odpowiednio 17% (-0.54 EV) i 14% (-0.44 EV).

Na RAW-ach owe problemy są jeszcze większe. Tutaj, na f/1.4, winietowanie sięga bardzo dużego poziomu 62% (-2.77 EV) i zmniejsza się do 47% (-1.86 EV), po przymknięciu przysłony do f/2.0. Dalsze przymknięcie, tym razem do f/2.8, sprowadza omawianą wadę do wartości 42% (-1.57 EV). Z wciąż zauważalnym poziomem mamy do czynienia na przysłonach f/4.0 i f/5.6, gdzie uzyskaliśmy rezultaty odpowiednio: 38% (-1.39 EV) oraz 35% (-1.27 EV). Winietowanie daje się we znaki nawet na f/8.0 i f/11.0, gdzie sięga 32% (-1.14 EV) oraz 25% (-0.83 EV).

Nikon Z7, RAW, 35 mm, f/1.4