Autofokus

W przypadku obu korpusów użytych w naszym teście (Sony A7R IIIa i Sony A7R V) autofokus Samyanga 24-60 mm pracował bezgłośnie i bardzo szybko. Przebieg całego zakresu odległości i potwierdzenie ostrości typowo zajmowało mniej niż 0.5 sekundy, co jest wynikiem dobrym. Czasami jednak mechanizmowi zdarzały się zawahania, podczas których wykonywane było kilka szybkich oscylacji wokół właściwego położenia - to oczywiście wydłużało czas pracy.

Problemy te całkowicie znikały, gdy przestawialiśmy tryb autofokusa na AF-C. W tym przypadku zawahań nie było praktycznie wcale, a czas ustawiania ostrości skrócał się do tylko 0.3 sekundy, co jest już wynikiem świetnym.

Celność mechanizmu ustawiającego ostrość Samyanga 24-60 mm jest dość daleka od tego, czego oczekujemy od obiektywu o parametrach reporterskich. Tutaj pomyłki zdarzały się zarówno podczas pracy w studio, jak i w plenerze, a ich liczba trzymała się poziomu 5-10%.

Poniższe zdjęcia pokazują, że Samyang 24-60 mm nie miał problemów z tendencją do ustawiania ostrości przed lub za właściwym obiektem. Dotyczyło to obu korpusów użytych w teście.

A7R IIIa, 40 mm, f/2.8

A7R IIIa, 60 mm, f/2.8

A7R V, 40 mm, f/2.8

A7R V, 60 mm, f/2.8

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 6% na szerokim końcu i ok. 2% dla ogniskowej 60 mm. Mamy zatem do czynienia odpowiednio z poziomem średnim bliskim granicy z małymi wartościami tej wady oraz z oddychaniem, które po prostu uznajemy za małe. Sumarycznie możemy zatem konstruktorów Samyanga pochwalić za przyzwoicie wykonaną pracę, nawet jeśli do ideału nieco zabrakło.