Pole widzenia

Rektalinearny obiektyw o ogniskowej 35 mm powinien na matrycy pełnoklatkowej dawać pole widzenia wynoszące 63.4 stopnia. Producent Sigmy A 35 mm f/1.4 DG II podaje w swojej specyfikacji dokładnie taką samą wartość. Zdecydowaliśmy się jednak sprawdzić, ile owo pole wynosi w rzeczywistości. W tym celu wykonaliśmy zdjęcia gwiaździstego nieba, fotografując je na nieskorygowanych plikach JPEG. Następnie dokonaliśmy transformacji układu pikseli (X,Y) do układu równikowego (rektascensja i deklinacja) opisującego położenia gwiazd na niebie. Dzięki temu mogliśmy bardzo dokładnie wyznaczyć pole widzenia obiektywu, i to tak jak należy, czyli dla promieni padających z nieskończoności. Transformacja została oparta o położenia 173 gwiazd równomiernie rozłożonych na całym obrazku. Średni błąd dopasowania siatki współrzędnych wyniósł 32 sekundy łuku.

Uzyskany przez nas wynik to 62.95 stopnia z błędem na poziomie 0.04 stopnia, czyli jest on odrobinę niższy, niż podaje specyfikacja i niż wynikający z samej wartości ogniskowej. Różnice są tutaj jednak niewielkie i oznaczają, że wynikowy kąt widzenia odpowiada pozbawionej dystorsji ogniskowej o wartości 35.3 mm.

Dystorsja

Pracując na mniejszej matrycy APS-C, nie musimy zaprzątać sobie głowy dystorsją, bo jest tam ona bardzo mała. Nasze pomiary pokazały obecność niewielkich zniekształceń beczkowych, których poziom określiliśmy na -0.65%.

Po przejściu na pełną klatkę uzyskany wynik jest trochę większy i sięga -1.10%. Biorąc jednak pod uwagę parametry testowanego obiektywu, a w szczególności jego kąt widzenia, można powiedzieć, że naprawdę dobrze radzi sobie on z korygowaniem dystorsji. Co ważne, skutecznie walczy z nią poprzez optykę obiektywu i nie zrzuca tego zadania na oprogramowanie aparatu, a jednocześnie nie wprowadza zauważalnych zniekształceń falistych.

Sigma wypada tutaj lepiej do Nikkora (-5.31%) i Samyanga (-1.47%), ale ciut gorzej od Sony (+0.73%).

Sony A7R IIIa, 35 mm, APS-C

Sony A7R IIIa, 35 mm, FF