Autofokus

Autofokus nowej Sigmy wykorzystuje podwójny system HLA (High-response Linear Actuator), który napędza dużą i ciężką grupę ogniskującą. Mechanizm pracuje praktycznie bezgłośnie i szybko. W trybie AF-S przebieg całego zakresu odległości i potwierdzenie ostrości zajmowało zwykle około 0.3-0.4 sekundy, ale momentami widać było tam minimalne zawahania. Liczba tych zawahań spadała praktycznie do zera, gdy przechodziliśmy na tryb AF-C. Powodowało to dodatkowe przyspieszenie pracy i opisywany czas nie przekraczał wtedy 0.3 sekundy. To naprawdę bardzo dobre osiągi.

W podobnym tonie możemy wypowiadać się o celności autofokusa, która była znakomita. Nie zauważyliśmy tutaj żadnych problemów i to niezależnie od tego, czy pracowaliśmy w studio, czy w plenerze. Nie było tutaj także istotnych różnic pomiędzy oboma aparatami używanymi w naszym teście.

Jeśli chodzi o tendencję do ustawiania ostrości przed lub za właściwym obiektem, nie zauważyliśmy jej na żadnym korpusie.

A7R IIIa, f/1.4

A7R V, f/1.4

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 2%. Mamy zatem do czynienia z małym poziomem tej wady, a za jej skorygowanie możemy inżynierów Sigmy z czystym sumieniem pochwalić.