Niniejsza tabela przedstawia porównanie podstawowych parametrów obiektywów klasy 1.4/85, które są dostępne z bagnetem Sony FE. Jak widać, Aurora jest tutaj jednym z lżejszych modeli, bo mniej waży od niej tylko Samyang. Jej rozmiary są dość typowe dla tej grupy obiektywów, ale ciekawe jest to, że ma ona najmniejsze mocowanie filtrów. Na tle konkurentów wyróżnia ją też aż 15 listków przysłony.

Na poniższym zdjęciu Sirui Aurora 85 mm f/1.4 stoi pomiędzy lustrzankowym Canonem EF 85 mm f/1.8 USM a Viltroksem AF 50 mm f/1.4 Pro na mocowaniu Nikon Z.

Testowany obiektyw rozpoczyna się metalowym bagnetem, w którym znajdziemy wejście USB-C, służące do komunikacji z komputerem, aktualizacji oprogramowania i programowania przycisków oraz oznaczenie mocowania (w naszym przypadku E-mount). Bagnet otacza styki i wykonaną z tworzywa sztucznego, czarną ramkę o rozmiarach 33x27 mm. Pod ramką znajduje się tuleja, wewnątrz której umieszczono tylną i nieruchomą soczewkę o średnicy 30 mm. Wszystko jest tutaj prawidłowo wyczernione i zmatowione.
----- R E K L A M A -----

Właściwy korpus obiektywu rozpoczyna się metalowym pierścieniem, który zwiększa swoją średnicę. Umiejscowiono na mim czerwoną kropkę ułatwiającą mocowanie instrumentu do aparatu oraz numer seryjny.

Kolejnym elementem jest pierścień do zmiany przysłony, który ma szerokość 17 mm. Jego górną część zajmuje metalowe karbowanie, a u dołu mamy znaczniki wartości przysłony od f/1.4 do f/16 z krokiem co 1/3 EV oraz wartość automatyczną A. Omawiany pierścień pracuje prawidłowo i z należytym oporem. Mamy tutaj możliwość wyboru pracy płynnej lub skokowej.

Następnie natrafimy na nieruchomą część obiektywu o szerokości 30 mm. Znajdziemy na niej napis z nazwą i parametrami obiektywu (swoją drogą wykonany farbą niezbyt dobrej jakości, bo już zaczyna się łuszczyć i odpadać), turkusową tabliczkę z logiem producenta oraz szereg przełączników. Patrząc z góry, po prawej stronie mamy CLICK ON/OF, służący do wyboru trybu pracy pierścienia przysłon. Natomiast po lewej mamy programowalny przycisk AFL oraz AF/MF pozwalający wybrać tryb pracy mechanizmu ustawiającego ostrość.

Idąc dalej, znajdziemy mający szerokość 23 mm pierścień do manualnego ustawiania ostrości. Jest on prawie w całości pokryty gumowanym karbowaniem i nie ma na nim żadnej skali głębi ostrości i odległości. Pracuje on z przełożeniem elektronicznym z niewielkim oporem, który wciąż jednak mieści się w granicach normy. Przebieg całego zakresu odległości, nawet przy szybkim kręceniu, wymaga obrotu nim o kąt. 530-540 stopni, co jest wartością bardzo dużą i pozwalającą na precyzyjne nastawy. Choć można też zauważyć, że dla osób filmujących tak duży kąt może być już przesadą. Operując takim pierścieniem trzeba kilka razy przekładać rękę, co brzydko wygląda w ostatecznym ujęciu, bo ostrość się przesuwa się nie płynnie, ale z przerwami.

Ostatnim elementem Sirui 1.4/85 jest metalowy pierścień zmniejszający swoją średnicę i zakończony bagnetem do mocowania osłony przeciwsłonecznej.

Przednia soczewka obiektywu jest lekko wypukła, ma średnicę 58 mm i umieszczono ją wewnątrz czarnego, karbowanego, małego tubusu. Otacza ją dodatkowo fragment obudowy z parametrami obiektywu oraz nierotujące mocowanie filtrów o średnicy 67 mm.

Jeśli chodzi o konstrukcję optyczną, mamy tutaj do czynienia z 14 soczewkami ustawionymi w 9 grupach. Imponuje liczba elementów specjalnych. W przedniej części układu użyto dwóch elementów wykonanych ze szkła o niskiej dyspersji (ED). Oprócz tego znajdziemy tam jeszcze trzy soczewki ze szkła o wysokim współczynniku załamania światła (HRI) oraz jeden element asferyczny. Wewnątrz natrafimy jeszcze na kołową przysłonę o aż 15 listkach, którą można maksymalnie domknąć do wartości f/16. Jak to jest w praktyce, przekonamy się w następnym rozdziale.

Jak na rozsądnie wyceniony instrument imponuje tutaj wyposażenie standardowe. Razem z obiektywem dostajemy bowiem oba dekielki, osłonę przeciwsłoneczną oraz całkiem solidny futerał. To obecnie rzadkość, bo większość producentów przestała oferować w zestawie dobrej jakości futerały i albo nie daje ich wcale, albo zamieniła je na szmatki o wątpliwych własnościach ochronnych.