Test obiektywu

Sigma 30 mm f/1.4 EX DC HSM

9. Odblaski i transmisja

Ilość niechcianych odblasków, generowanych przy pracy pod ostre światło, zależy w głównej mierze od jakości powłok antyodbiciowych oraz samej konstrukcji optycznej i mechanicznej obiektywu. Gdyby tylko te czynniki miały wpływ, nie powinniśmy oczekiwać specjalnych różnic pomiędzy Sigmami na odmiennych mocowaniach. Jak się za chwilę przekonamy różnice są, a winą za nie można obarczyć kilka czynników. Wpływ może tutaj mieć rodzaj filtra umieszczonego nad matrycą aparatu, jakość mikrosoczewek matrycy, a także zmienna, od bagnetu do bagnetu, odległość tylnej soczewki od samej matrycy.

Zacznijmy jednak od wykresu transmisji światła w zależności od długości fali, który pokazujemy na poniższym rysunku.

Widać, że notowane wartości są naprawdę wysokie. Biorąc pod uwagę, że mamy tutaj 7 grup soczewek, czyli 14 granic powietrze-szkło do pokrycia warstwami, osiągi są naprawę dobre. W części czerwonej dochodzimy do bardzo wysokiego poziomu 97%, w środku zakresu widzialnego jesteśmy na poziomie 94-95% i tylko w niebieskiej części widma możemy mieć lekkie zastrzeżenia, bo tam transmisja spada poniżej 90%. Ogólny obraz jest jednak jak najbardziej pozytywny.

Zachowanie Sigmy, przy pracy pod ostre światło, jest bardzo dobre lub nawet świetne. W przypadku Canona, Nikona, Pentaxa i Sony nie udało nam się "złapać" żadnych poważnych artefaktów, bez względu na to czy źródłem światła było Słońce czy też silne światło latarni miejskich i bez względu na to, czy obiektyw pracował na pełnym otworze, czy też był mocno przymknięty.

Efekt przyszedł dopiero o podłączeniu Sigmy na mocowaniu Olympusa i zauważalnym jej przymknięciu. Umieszczenie Słońca w rogu kadru, powodowało wtedy powstanie dorodnego i zielonego odblasku, takiego jak na zdjęciu zaprezentowanym poniżej.