Już przy pierwszym kontakcie z aparatem widać, że mamy do czynienia ze starannie i solidnie wykonanym korpusem, zbudowanym z dobrej klasy materiałów. Górny panel wyprodukowano z pojedynczego bloku aluminium, podobnie jak wiele innych elementów: rolki nastawcze, pokrętła czasów/ISO, kompensacji ekspozycji i proporcji zdjęć, a także pierścienie ostrości i przysłon. Oprócz tego ostatniego wymienione elementy mają wyraźnie pokarbowaną powierzchnię dla zapewnienia lepszej przyczepności, ale dodaje im to także pewnej elegancji. Co więcej, wszystkie napisy na metalowych powierzchniach zostały wygrawerowane, a nie namalowane.

GFX100RF jest naprawdę sporym aparatem — jego wymiary to 133.5×90.4×76.5 mm, przy masie 735 g (z akumulatorem i kartą pamięci). To o 236 g więcej od RX1R III, ale zaledwie 8 g mniej od Q3. Tak czy inaczej, testowany kompakt Fujifilm jest największy z tej trójki. Na poniższych zdjęciach można zobaczyć porównanie wizualne GFX100RF (z nakręconym adapterem i filtrem) oraz RX1R III.

----- R E K L A M A -----

Aparat został uszczelniony, czego nie oferuje np. Sony RX1R III. Warto natomiast pamiętać, że pełną szczelność uzyskamy dopiero po nakręceniu filtra ochronnego (Super EBC Fujinon Protector 49 mm), po uprzednim zamocowaniu odpowiedniego adaptera. Na tym ostatnim elemencie możemy umieścić osłonę przeciwsłoneczną. Wszystkie trzy wymienione wyżej akcesoria są obecne w pudełku z aparatem.

Główne cechy aparatu Fujifilm GFX100RF:

• średnioformatowa matryca BSI CMOS II o rozmiarze 43.8 mm×32.9 mm i rozdzielczości 102 megapikseli, wspierana przez procesor X-Processor 5,
• obiektyw o ogniskowej 35 mm (ekwiwalent 28 mm dla pełnej klatki) i światłosile f/4,
• dotykowy, uchylny ekran o przekątnej 3.15 cala i rozdzielczości 2.1 mln punktów,
• wizjer elektroniczny o rozdzielczości 5.76 miliona punktów i powiększeniu 0.84x,
• wbudowany filtr ND 4 EV,
• migawka mechaniczna centralna (do 1/4000 s) i elektroniczna (do 1/16000 s),
• tryb seryjny do 6 kl/s z migawką mechaniczną i do 3 kl/s z elektroniczną,
• obsługa Wi-Fi i Bluetooth.

Obiektyw

W GFX100RF zastosowano obiektyw Fujinon Super EBC GF o ogniskowej 35 mm (ekwiwalent 28 mm dla pełnej klatki) oraz światłosile f/4. Jest on zbudowany z 10 soczewek ułożonych w 8 grupach, w tym dwa elementy mają konstrukcję asferyczną, użyto także powłok Nano GI. Światłosiła tego obiektywu wynosi f/4, a maksymalnie domknąć go możemy do f/22. Przysłona ma 9 listków. Obiektyw jest też wyposażony we wbudowany filtr ND oraz centralną migawkę. W aparacie nie znajdziemy stabilizacji obrazu (sensora lub optycznej).

Przednią soczewkę chroni dekielek nasuwany na obiektyw. GFX100RF pozwala na stosowanie filtrów o średnicy 49 mm. Jak już wspominaliśmy wyżej, by go zamontować, należy najpierw nakręcić dołączony do aparatu adapter, a dopiero potem filtr. Producent obecnie nie oferuje żadnych konwerterów do GFX100RF.

Aparat posiada natomiast opcję cyfrowego telekonwertera, po włączeniu którego obraz jest przycinany tak, by efektywny kąt widzenia odpowiadał obiektywom GF 45, 63 i 80 mm, będących ekwiwalentami pełnoklatkowych wartości (odpowiednio): 36, 50 i 63 mm. Poniżej zamieszczamy przykładowe zdjęcia prezentujące kąt widzenia obiektywu przy pełnym pokryciu kadru oraz z trzema wartościami nastaw telekonwertera.

Ogniskowa 35 mm (ekwiwalent 28 mm dla pełnej klatki)

Ekwiwalent 36 mm FF (cyfrowy telekonwerter x1.3)

Ekwiwalent 50 mm FF (cyfrowy telekonwerter x1.8)

Ekwiwalent 63 mm FF (cyfrowy telekonwerter x2.3)

Fujifilm GFX100RF pozwala robić zdjęcia z odległości 20 cm od przedniej soczewki. Na podstawie zdjęcia pięciozłotówki oszacowaliśmy skalę odwzorowania na 1:5.2. Gdy weźmiemy pod uwagę mnożnik ogniskowej dla matrycy MF równy 0.79x, powiększenie obrazu odniesione do formatu małoobrazkowego wyniesie 1:6.5. To bardzo niewielka wartość, także o fotografii zbliżeniowej możemy w zasadzie zapomnieć.

Elementy sterowania

Opis elementów sterujących, jakie mamy w Fujifilm GFX100RF, zaczniemy od przedniej ścianki.

Najważniejszym elementem przedniej ścianki jest oczywiście obiektyw otoczony pierścieniem przysłony (z dwiema wypustkami dla lepszego chwytu) oraz drugim pierścieniem odpowiadającym za regulację ostrości w trybie manualnym. Korzystając z autofokusa, użytkownik może jednak nadać mu inną funkcję i regulować:

• balans bieli,
• symulację filmu.

Na lewo od obiektywu mamy dźwignię sterującą, która pozwala na zaprogramowanie czterech funkcji. Domyślnie działa ona następująco:

• odchylenie w prawo (z punktu widzenia osoby fotografującej) - zmienia tryb wyświetlania docelowego kadru, w sytuacji, gdy korzystamy z cyfrowego telekonwertera lub innych niż 4:3 proporcji obrazu:
  • zaczernienie nieaktywnego obszaru, przy czym dla cyfrowego telekonwertera wybrane powiększenie zostanie wyświetlone pełnoekranowo,
  • wyszarzenie nieaktywnego obszaru, który nadal jednak pozostaje częściowo widoczny,
  • zaznaczenie wybranego widoku białą ramką, podczas gdy pozostała część obrazu z matrycy jest nadal w pełni widoczna,
• odchylenie w prawo i przytrzymanie – aktywuje filtr ND,
• odchylenie w lewo — zmienia wyświetlanie obrazu pomiędzy ekranem i wizjerem, także z wykorzystaniem czujnika oka,
• odchylenie w lewo i przytrzymanie – pozwala wybrać funkcję pierścienia na obiektywie (zmiana balansu bieli, symulacji filmu lub wyłączony), co zadziała tylko przy wykorzystaniu autofokusa.

Pośrodku niej mamy jeszcze jeden przycisk funkcyjny.

Idąc dalej w lewo, znajdziemy w sumie cztery manipulatory, tworzące swoisty „walec”. Na jego szczycie znajduje się przycisk spustu migawki aparatu, a otacza go włącznik urządzenia. Pod nimi mamy przednią rolkę sterującą (pokarbowaną), a na samym dole — dźwignię zoomu cyfrowego (telekonwertera).

W prawym górnym rogu mamy jeszcze diodę (LED) wspomagania autofokusa i wskazującą pracę samowyzwalacza.

Spójrzmy teraz na górną ściankę.

Górny panel to miejsce, w którym producent umieścił stopkę lampy błyskowej, w której otoczeniu dostrzeżemy otwory stereofonicznego mikrofonu. Idąc w prawo, w dolnej części dostrzeżemy pokrętło proporcji boków kadru. Do dyspozycji mamy dziewięć nastaw: 4:3 (pełne pokrycie matrycy), 3:2, 16:9, 17:6, 65:24, 1:1, 3:4, 5:4 i 7:6.  Dalej widzimy duże koło nastawy czasów otwarcia migawki i czułości (regulacja ISO wymaga podniesienia pierścienia), mniejsze koło korekcji ekspozycji oraz kolejny guzik funkcyjny (domyślnie aktywuje wykrywanie twarzy/oczu).

W górnej części mamy wspomniane już dwa elementy: przycisk spustu migawki otoczony włącznikiem zasilania. Góra aparatu to także strona, z której najlepiej widać skalę i oznaczenia pierścienia przysłony. Podziałka jest opisana co 1 EV, ale sam pierścień pozwala na zmiany z krokiem 1/3 EV. Nastawa A to automatyczny dobór wartości przysłony.

Spójrzmy teraz na tylną ściankę aparatu.

Po lewej stronie okienka wizjera znajduje się pokrętło regulacji dioptrażu, a na dole prawej czujnik zbliżeniowy. Idąc dalej w prawo, natrafiamy na przełącznik trybu ustawiania ostrości: pojedynczy (S), ciągły (C) oraz manualny (M). Po drugiej stronie pokrętła proporcji boków zdjęcia widzimy przycisk AEL / AFL, a następnie tylną (wciskaną) rolkę regulacyjną. Na prawej krawędzi aparatu umieszczono maleńki guzik Q, otwierający menu podręczne. Jego mikre rozmiary, słaba wyczuwalność pod palcem oraz drobny skok powodują, że jego bezwzrokowa obsługa jest naprawdę trudna.

Kolejne elementy sterujące rozmieszczono wzdłuż prawej krawędzi LCD. Na samej górze ulokowano joystick służący do wyboru pola AF i nawigacji po menu. Pod nim mamy cztery przyciski:

• MENU / OK - otwiera główne menu i potwierdza wybraną nastawę,
• DISP / BACK - zmienia tryb wyświetlania oraz cofa w menu,
• PLAY - uruchamia tryb odtwarzania zdjęć,
• DRIVE / DELETE - otwiera listę trybów pracy migawki (zdjęcia pojedyncze, seryjne, bracketing, filmowanie) i pozwala kasować zdjęcia i filmy w trybie odtwarzania.

Aparat ma całkiem rozbudowane opcje mapowania przycisków, co można zobaczyć na poniższym filmie.

Gwint statywowy leży w niezbyt dużej odległości klapki akumulatora, w związku z czym najprawdopodobniej nie wszystkie złączki statywowe przykręcone do GFX100RF pozwolą na dostęp do ogniwa.

Zasilanie i złącza

Fujifilm GFX100RF zasilany jest litowo-jonowym akumulatorem o oznaczeniu NP-W235, pojemności 2200 mAh i napięciu 7.2 V. Według specyfikacji bateria powinna wystarczyć na wykonanie 530 zdjęć w trybie „boost” lub 680 w normalnym przy wykorzystaniu wizjera. Przy użyciu wyświetlacza wartości te rosną do odpowiednio 680 i 820 zdjęć. Przy naszym użytkowaniu i kadrowaniu zarówno przez wizjer, jak i ekran, bateria pozwalała wykonać 400-450 zdjęć. Komorę akumulatora umieszczono pod klapką znajdującą się na dole aparatu. Producent nie dołączył do aparatu ładowarki, więc aby naładować akumulator, musimy samodzielnie zaopatrzyć się w takową.

Zdjęcia i filmy zapisywane są na dwóch kartach SD/SDHC/SDXC (UHS-II). Funkcje dotyczące zapisu zdjęć na karty oferują możliwość wybrania karty podstawowej i pomocniczej. Dodatkowe opcje obejmują:

• zapis na kartę podstawową i automatyczne przełączanie na kartę pomocniczą w przypadku przepełnienia,
• zapis na obu kartach jednocześnie (kopia zapasowa na karcie pomocniczej),
• zapis RAW-ów na karcie podstawowej i JPEG-ów/HEIF-ów na pomocniczej.

Gniazdo kart pamięci zlokalizowano na prawej ściance aparatu i zabezpieczono plastikową klapką.

Wszystkie gniazda i porty w testowanym aparacie umieszczono na lewym boku, pod ochronną klapką. Znajdziemy tam:

• port mikrofonu stereo lub wężyka zdalnego wyzwalania migawki (minijack 3.5 mm),
• wyjście słuchawkowe stereo (minijack 3.5 mm),
• gniazdo USB 3.2 gen 2×1 typu C (10 Gb/s), służące do podłączania aparatu do komputera, zasilania go i ładowania baterii,
• wyjście HDMI (wtyk mikro HDMI typu D).

Wyświetlacz

Fujifilm GFX100RF został wyposażony wyświetlacz LCD o przekątnej 3.15-cala i rozdzielczości 2.1 miliona punktów. Możemy go odchylać w jednej płaszczyźnie, a po złożeniu, powierzchnia ekranu jest estetycznie zlicowana z tylną ścianką aparatu. Obraz wyświetlacza cechuje dobry kontrast i wierne odwzorowanie kolorów, a w słoneczny dzień – oczywiście po rozjaśnieniu LCD – odbicia nie są bardzo uciążliwe. W menu aparatu możemy regulować kolorystykę oraz jasność ekranu w skali ±5 jednostek na osiach R-B. A gdy fotografujemy w naprawdę ciemnym miejscu, możemy go też przestawić na tryb „słabe oświetlenie otoczenia”, który obniża jasność i zmienia kolor menu na czerwony.

Dotykowy interfejs pozwala obsługiwać tryb przeglądania wraz z powiększaniem zdjęć palcami i przewijaniem kinetycznym. Palcem da się także zmienić punkt AF podczas kadrowania przez wizjer. Oprócz tego, standardowo, mamy możliwość wskazania położenia ramki ostrości. Można to połączyć z automatycznym ustawieniem ostrości, ale bez wyzwolenia migawki. Ekran dotykowy pozwala także na zaprogramowanie czterech gestów, działających jak przyciski funkcyjne. Nie jest natomiast możliwe nawigowanie po głównym menu, a jedynie po podręcznym Q. Zasadniczo, działanie tego interfejsu oceniamy pozytywnie – ekran jest responsywny i precyzyjny.

Wizjer

Wizjer elektroniczny ma powiększenie 0.84x (ekwiwalent dla pełnej klatki) i rozdzielczość 5.76 mln punktów. Punkt oczny wynosi 24 mm, a korekcji dioptrażu można dokonać w zakresie od −5 do +3 m^-1. Oglądany obraz jest oczywiście przetworzonym obrazem z matrycy – oznacza to, że możemy ocenić jakość wynikowej fotografii, w tym kolorystykę (użyty program balansu bieli czy cyfrowy filtr). Po ustawieniu aparatu w pozycji portretowej wyświetlane w wizjerze informacje obrócą się i będą w pełni czytelne.

Ogólnie rzecz biorąc, jakość prezentowanego obrazu jest świetna, a duże powiększenie zapewnia odpowiedni komfort kadrowania. W menu mamy opcję ustawienia priorytetu rozdzielczości lub odświeżania wizjera. I faktycznie, przy pierwszej nastawie mamy nieco lepszą szczegółowość, a dla drugiej – płynniejsze odświeżanie.

Szkoda tylko, że muszla oczna pozostaje skromna, gdyż w niewielkim stopniu izoluje ona od otaczającego światła.