Autofokus

Testowany obiektyw został wyposażony w silnik STM, dzięki czemu ustawianie ostrości ma być ciche i szybkie. Jeśli chodzi o głośność pracy, to faktycznie nie można tutaj mieć żadnych zastrzeżeń, bo podczas ustawiania ostrości obiektyw nie wydaje praktycznie żadnych dźwięków. W przypadku tempa pracy, nie możemy tutaj mówić o jakimś demonie prędkości, ale uzyskiwane wyniki są naprawdę rozsądne, bo typowy czas przebiegu całego zakresu odległości i potwierdzenie ostrości zajmowało około 0.5-0.6 sekundy. Czas ten był bardzo podobny na obu korpusach użytych w teście czyli Sony A7R IIIa oraz Sony A7R V.

Jednocześnie pochwalić możemy celność autofokusa. Nie dawał on żadnych istotnych powodów do narzekań, niezależnie od użytego korpusu i od tego, czy pracowaliśmy w terenie, czy w studio.

Nie zauważyliśmy także problemów z tendencją do ustawiania ostrości przed lub za właściwym obiektem.

A7R IIIa, f/2.0

A7R V, f/2.0

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 15%. Znajdujemy się zatem na granicy poziomu dużego oraz bardzo dużego i tym samym nie możemy uznać tej wady za wystarczająco skorygowanej przez projektantów Viltroxa.