Aberracja chromatyczna

W przypadku ogniskowej 85 mm za jasne uznajemy modele o świetle f/1.2-1.4. Otwór względny wynoszący f/2.0 nie jest więc aż tak trudny do skorygowania pod względem podłużnej aberracji chromatycznej. VIltrox nie miał więc tutaj poprzeczki postawionej bardzo wysoko, ale i tak dobrze przygotował się do jej przeskoczenia, bo w swojej konstrukcji optycznej użył dwóch soczewek wykonanych ze szkła o niskiej dyspersji. Zupełnie nie dziwi nas więc fakt, że testowany obiektyw nie pokazał żadnych istotnych problemów z korygowaniem omawianej wady.

Poniższe zdjęcia pokazują, że bardzo nieznaczne zabarwienie obrazów w dalekich nieostrościach daje się dojrzeć w zasadzie tylko na maksymalnym otworze względnym. Nawet tam jest ono jednak na tyle niewielkie, że trudno uznać iż będzie ono przeszkadzać na zdjęciach z życia wziętych.

Od razu widać, że uzyskane wyniki są po prostu świetne. Aberracja słabo zależy od wartości przysłony i wielkości użytego detektora. W zasadzie wszystkie rezultaty trzymają się okolic 0.02-0.03%, a więc są zawsze bardzo małe. Brawo!

A7R IIIa, RAW, f/2.0	A7R IIIa, RAW, f/11.0

Aberracja sferyczna

Na pierwszych zdjęciach z niniejszego rozdziału można dojrzeć niewielki efekt pływania ogniska, bo głębia ostrości, wraz z przymykaniem przysłony, zaczyna obejmować coraz więcej obszarów znajdujących się za ogniskiem. Efekt jest jednak na tyle nieduży, że właściwy cel cały czas znajduje się w obszarze ostrości.

Brak poważniejszych problemów z aberracją sferyczną potwierdza wygląd rozogniskowanych krążków światłą uzyskanych przed i za ogniskiem. Prezentują się one bardzo podobnie do siebie. Jeśli dołożymy do tego wysoką rozdzielczość, jaką Viltrox uzyskuje już od maksymalnego otworu względnego, możemy ocenić, że aberracja sferyczna jest przez niego trzymana na wodzy, a jej nieznaczna ilość mogła zostać pozostawiona z premedytacją, tak aby zagwarantować ładniejszy wygląd obrazów pozaogniskowych.

A7R V, f/2.0, przed	A7R V, f/2.0, za