Aberracja chromatyczna

Literki "Apo" w nazwie obiektywu do czegoś zobowiązują, nic więc dziwnego, że nasze oczekiwania odnośnie korygowania aberracji chromatycznej były wysokie. Jeśli chodzi o podłużny wariant tej wady, testowany obiektyw nas nie zawiódł, bo wszystko tutaj jest w jak najlepszym porządku. Poniższe wycinki wyraźnie pokazują, że problemów nie ma praktycznie żadnych, a zachowanie jest prawidłowe nawet na maksymalnym otworze względnym.

W tym przypadku w samych superlatywach możemy wypowiadać się o zachowaniu na brzegu pełnej klatki, gdzie wyniki nigdzie nie przekraczają wartości 0.04%, a to oznacza, że zawsze znajdują się na poziomie bardzo małym. Trochę więcej problemów widać na brzegu matrycy APS-C, gdzie aberracja rośnie wraz z przymykaniem przysłony od 0.05% dla f/2.0 do prawie 0.07% po mocniejszym przymknięciu. Cały osiągany tutaj zakres wartości wciąż mieści się jednak w obrębie poziomu małego, więc tutaj też nie możemy mieć prawie żadnych zastrzeżeń.

Ponownie, porównanie do Sony 2/28 wypada tutaj na korzyść Voigtlandera, bo Sony na brzegu matrycy APS-C potrafił docierać do dużego poziomu ponad 0.15%, a na brzegu pełnej klatki do prawie 0.09%.

A7R IIIa, RAW, f/2.0	A7R IIIa, RAW, f/8.0

Aberracja sferyczna

Na pierwszych zdjęciach z niniejszego rozdziału trudno dojrzeć efekt pływania ogniska, co sugeruje, że Apo Lanthar 2/28 dobrze radzi sobie z aberracją sferyczną.

Pewien wpływ tej wady daje się jednak dojrzeć w wyglądzie rozogniskowanych krążków światła uzyskanych przed i za ogniskiem. W tym pierwszym przypadku widać miękką krawędź krążka, a w drugim obserwujemy lekko rozjaśnioną obwódkę. Nie są to jednak efekty duże.

Brak pływania ogniska oraz bardzo wysoka rozdzielczość obrazu uzyskiwana już od maksymalnego otworu względnego bardzo silnie wskazują jednak, że ewentualne problemy z aberracją sferyczną są małe i nie mają istotnego wpływu na osiągi testowanego instrumentu.

A7R V, f/2.0, przed	A7R V, f/2.0, za