Aberracja chromatyczna

Skomplikowana konstrukcja optyczna Aurory 1.4/35, na dodatek mocno naszpikowana elementami specjalnymi, dawała powody, aby sądzić, że nie będzie tutaj żadnych nieprzyjemnych niespodzianek związanych z korygowaniem aberracji chromatycznej. I faktycznie ich nie ma. Poniższe zdjęcia bardzo wyraźnie pokazują, że podłużny wariant tej wady jest trzymany na wodzy i to już od maksymalnego otworu względnego począwszy.

W przypadku matrycy APS-C/DX większość wyników znajduje się w przedziale, który określamy mianem bardzo małego. Natomiast w okolicach maksymalnego otworu względnego mamy rezultaty, które uznajemy za małe. Jeśli zaś chodzi o brzeg pełnej klatki, to tutaj cały zakres osiągów mieści się na poziomie małym. Testowany obiektyw można więc tutaj pochwalić, choć dla równowagi warto wspomnieć, że znaczna większość konkurentów wypadała tutaj lepiej. Niechlubnym wyjątkiem, który wyraźnie przegrał pojedynek z Sirui był tylko Nikkor Z 1.4/35.

A7R IIIa, RAW, f/1.4	A7R IIIa, RAW, f/8.0

Aberracja sferyczna

Na pierwszych zdjęciach z niniejszego rozdziału daje się dojrzeć lekkie pływanie ogniska. Wraz z przymykaniem przysłony głębia ostrości przesuwa się nieznacznie w kierunku większych odległości.

Problemy z aberracją sferyczną są także widoczne w wyglądzie rozogniskowanych krążków światła uzyskanych przed i za ogniskiem. Pierwszy z krążków pokazuje miękkie brzegi, a drugi jaśniejszą obwódkę.

Z drugiej strony, rozdzielczość obrazu w przedziale przysłon od f/1.4 do f/2.8 jest bardzo dobra, nie widać tam charakterystycznego zamglenia, którego obecność jest związana ze źle skorygowaną aberracją sferyczną. To pozwala nam sądzić, że, w ogólności, omawiana wada nie może być bardzo duża.

A7R V, f/1.4, przed	A7R V, f/1.4, za