Autofokus

Autofokus APO-Summicrona 2/35 w połączeniu z aparatem Panasonic Lumix S1R II pracuje cicho. Do naszych uszu dochodzi tylko cichutki odgłos przesuwanych grup soczewek.

Tempo pracy nie rzuca na kolana, bo przebieg całego zakresu odległości i potwierdzenie ostrości zajmuje około 0.6-0.7 sekundy. Wartość ta bardzo słabo zależy od kierunku pracy oraz od warunków świetlnych.

Na pochwałę zasługuje za to celność mechanizmu DSD. Obiektyw nie notował prawie żadnych pomyłek i to niezależnie od tego, czy używaliśmy go w studio, czy w terenie. Tutaj mamy więc zachowanie godne reporterskich parametrów.

Nie zauważyliśmy także problemów z tendencją do ustawiania ostrości przed lub za właściwym obiektem.

Panasonic S1R II, 35 mm, f/2.0

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, w jakim stopniu zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 4%. Mieści się ono zatem w przedziale poziomów, które uważamy za niewielkie i niedoskwierające w praktycznych sytuacjach.

Mamy tutaj dość ciekawą sytuację, w której Leica w swojej serii APO-Summicronów-SL jest bardzo niekonsekwentna. Od tak dużych i skomplikowanych konstrukcji oczekiwalibyśmy poprawnego skorygowania oddychania i testowany model 2/35 to właśnie robi. Niestety nie uczynił tego jego brat o parametrach 2/75, gdzie oddychanie przekraczało 20%.