Aberracja chromatyczna

Wiedząc, że w konstrukcji optycznej testowanego obiektywu użyto aż pięciu soczewek wykonanych ze szkła o niskiej dyspersji, można było oczekiwać dobrego skorygowania podłużnej aberracji chromatycznej. I tak faktycznie się stało, co jasno pokazują poniższe wycinki.

Obserwowane tutaj osiągi są bardzo ciekawe. Na brzegu matrycy APS-C/DX aberracja najpierw bardzo szybko spada, by od przysłony f/2.8 utrzymywać się na stałym i znikomym poziomie 0.01%. Natomiast na brzegu pełnej klatki też mamy pierwotny spadek z minimalną wartością osiąganą na f/2.0, ale potem aberracja zaczyna sukcesywnie i konsekwentnie rosnąć. Nawet po mocnym przymknięciu przysłony dociera jednak tylko do okolic 0.03%, a więc wciąż jest bardzo mała.

W ogólności, pomimo dość nietypowych przebiegów, osiągane tutaj rezultaty są godne uznania, bo prawie wszystkie uzyskane wyniki są bardzo małe, a na poziom mały obiektyw wchodzi tylko w okolicach maksymalnego otworu względnego i brzegu matrycy APS-C/DX.

A7R IIIa, RAW, f/2.0	A7R IIIa, RAW, f/11.0

Aberracja sferyczna

Pierwsze zdjęcia z niniejszego rozdziału nie pokazują najmniejszych śladów pływania ogniska. Natomiast rozogniskowane krążki światła sugerują, że aberracja sferyczna nie została skorygowana idealnie. Krążek uzyskany przed ogniskiem ma bowiem miękkie brzegi, a ten za ogniskiem pokazuje lekko zaakcentowaną otoczkę. Nie jest to jednak efekt duży.

A7R V, f/1.2, przed	A7R V, f/1.2, za

Warto jeszcze pamiętać, że świetna jakość obrazu uzyskiwana w okolicach maksymalnego otworu względnego oraz brak charakterystycznego zamglenia obrazu, które pojawia się w jasnych obiektywach o słabo skorygowanej aberracji sferycznej, świadczy o tym, że testowany Viltrox nie ma tutaj istotnych problemów. Co więcej, lekki poziom tej wady mógł zostać pozostawiony z premedytacją, aby zagwarantować ładniejszy wygląd nieostrości.