Voigtlander Apo Lanthar 2/28 to obiektyw manualny, więc ostrość ustawia się specjalnym pierścieniem, który ma szerokość 23 mm. Jego środkową część zajmuje spore karbowanie z bardzo drobną teksturą, które na dodatek jest zauważalnie wypukłe, więc gdy chwytami palcami ten fragment obiektywu, od razu jesteśmy w stanie wyczuć pierścień. Pod karbowaniem znajdziemy skalę odległości wyrażoną w stopach i w metrach. Pierścień pracuje równo i z należytym oporem. Przebieg całej skali wymaga obrotu nim o kąt około 140 stopni. To spora wartość pozwalająca na komfortową pracę.

Praktyka pokazuje, że praca z Voigtlanderem jest przyjemna i osoba zaznajomiona z obiektywami manualnymi nie powinna mieć tutaj żadnych problemów. Oczywiście pomaga tutaj zauważalna głębia ostrości, którą uzyskujemy przy tym kącie widzenia oraz obecność styków, co zapewnia komunikację z korpusem i automatyczne powiększanie obrazu, gdy poruszymy pierścieniem ostrości.

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 10.5%. Znajdujemy się zatem na granicy wartości średnich i dużych omawianej wady. Trudno uznać to za tragiczną wpadkę, ale pochwalić testowanego Voigtlandera również w tej kategorii nie możemy.