Niniejsza tabela przedstawia porównanie testowanego Apo Lanthara 2/28 do innych obiektywów o takich samych parametrach, które są przeznaczone do współpracy z pełnoklatkowymi bezlusterkowcami.

Jak widać, grupa ta nie jest duża, ale naprawdę różnorodna. Obok tak małych i zgrabnych konstrukcji jak oba Voigtlandery oraz model Sony mamy tak duży i potężny instrument jak Leica APO-Summicron-SL 28 mm f/2 ASPH.

Apo Lanthar wyróżnia się na plus liczbą listków przysłony, natomiast na minus minimalnym dystansem ustawiania ostrości.

----- R E K L A M A -----

Na poniższym zdjęciu Voigtlander Apo Lanthar 28 mm f/2 Aspherical stoi pomiędzy lustrzankowym Canonem EF 35 mm f/2 USM oraz Apo Lantharem o parametrach 2/50. Ciekawe jest to, że model 2/28, dając najszerszy kąt widzenia przy tym samym świetle, jest tutaj instrumentem najmniejszym.

Testowany obiektyw rozpoczyna się metalowym bagnetem, który otacza styki i tylną soczewkę o średnicy 20 mm. Na metalowym obramowaniu bagnetu znajdziemy numer seryjny obiektywu i napis „COSINA CO., LTD.”. Tylna soczewka jest otoczona czarnym i dobrze zmatowionym materiałem. Gdy ostrość jest ustawiona na nieskończoność, znajduje się ona kilka milimetrów poniżej poziomu styków, a gdy przechodzimy do minimalnego dystansu ustawiania ostrości, chowa się na troszkę ponad 1 cm.

Właściwy korpus obiektywu jest metalowy i rozpoczyna się nieruchomym pierścieniem o szerokości 10 mm. Znajdziemy na nim skalę głębi ostrości ze znacznikami dla f/16, f/11, f/8, f/5.6 i f/4.0 (przy czym znacznik dla f/5.6, ze względu na brak miejsca, nie jest podpisany). Na całym obwodzie tego pierścienia mamy wąskie karbowanie mające ułatwić uchwyt. Nad nim znajdziemy liczbę 28 oznaczającą ogniskową obiektywu, białą kropkę ułatwiająca mocowanie obiektywu do aparatu i napis „E-mount”, a dalej kolejny napis „Lens made in Japan”.

Największą częścią obiektywu jest pierścień do manualnego ustawiania ostrości, który ma szerokość 23 mm. Jego środkową część zajmuje spore karbowanie z bardzo drobną teksturą. Pod nim znajdziemy skalę odległości wyrażoną w stopach i w metrach. Pierścień pracuje równo i z należytym oporem. Przebieg całej skali wymaga obrotu nim o kąt około 140 stopni. To spora wartość pozwalająca na komfortową pracę.

Ruch pierścieniem do manualnego ustawiania ostrości powoduje ruch całego układu optycznego, przez co cała przednia część obiektywu wraz z przednią soczewką wysuwa się do przodu.

Kolejny element to pierścień do zmiany przysłony, który ma szerokość 14 mm. Znajduje się na nim drobne karbowanie ułatwiające uchwyt. Pierścień ten pracuje z krokiem 1/3 EV.

Obiektyw kończy się nieruchomym fragmentem obudowy, który nie zawiera typowego bagnetu do mocowania osłony przeciwsłonecznej, bo w tym przypadku ową osłonę wkręca się na gwint.

Przednia soczewka ma średnicę 24 mm i jest lekko wypukła. Otacza ją fragment obudowy z napisami zawierającymi nazwę i parametry obiektywu, a także nierotujące mocowanie filtrów o średnicy 49 mm.

Testowanego obiektywu miałem okazję używać podczas fali największych mrozów, które mieliśmy w Polsce na przełomie stycznia i lutego 2026 roku. Temperatura powietrza spadała wtedy poniżej -15 stopni C, a odczuwalna poniżej -20 stopni. Obiektyw w tych warunkach spisywał się wzorowo - oba pierścienie pracowały płynnie i nie zauważyłem żadnych istotnych zmian w porównaniu z funkcjonowaniem w studio. Na pewno potencjalnym problemem byłoby operowanie wąskim pierścieniem przysłon w grubych rękawiczkach. Moje były jednak stosunkowo cienkie i nie powodowały wyraźniejszych utrudnień.

Jeśli chodzi o konstrukcję optyczną, mamy tutaj do czynienia z 12 soczewkami ustawionymi w 8 grupach. Sześć elementów wykonano ze szkła o anomalnej dyspersji, natomiast dwa są obustronnie asferyczne. Wewnątrz znajdziemy jeszcze przysłonę o aż 12 listkach, którą możemy domknąć maksymalnie do wartości f/16.

Kupujący dostaje w zestawie metalową osłonę przeciwsłoneczną oraz oba dekielki.