Autofokus

Testowany obiektyw został wyposażony w silnik Hyper VCM, dzięki czemu ustawianie ostrości ma być ciche i szybkie. Jeśli chodzi o głośność pracy, to faktycznie nie można tutaj mieć żadnych zastrzeżeń, bo podczas ustawiania ostrości obiektyw nie wydaje praktycznie żadnych dźwięków. W przypadku tempa pracy nie możemy tutaj mówić o jakimś demonie prędkości, ale uzyskiwane wyniki są naprawdę rozsądne, bo typowy czas przebiegu całego zakresu odległości i potwierdzenie ostrości zajmowało zwykle około 0.5 sekundy. Czas ten był bardzo podobny na obu korpusach użytych w teście, czyli Nikonie Z7 oraz Nikonie Z8.

Celność autofokusa była dobra, ale nie wybitna. Pomyłki zdarzały się zarówno podczas pracy w studio, jak i w plenerze, a ich liczba trzymała się poziomu 5-10%.

Jeśli chodzi o tendencję do ustawiania ostrości przed lub za właściwym obiektem, nie zauważyliśmy jej na żadnym korpusie użytym w teście.

Nikon Z8, f/1.4

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

Porównując jedynie skrajne pozycje ostrości, moglibyśmy ogłosić, że testowany obiektyw wykazuje się zerowym, idealnie skorygowanym oddychaniem. Tak jednak nie jest, bowiem wada ta zachowuje się nieliniowo – przy przejściu od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania obraz najpierw zmniejsza się o około 1%, a potem wraca do początkowej szerokości i wysokości kadru.

Jest to dziwne zachowanie, ale póki w wartościach bezwzględnych oscyluje ono w okolicy 1% (czy nawet 2%, jeśli zsumować ruch w obu kierunkach), to nadal mówimy tu o pomijalnych poziomach oddychania. W praktycznych sytuacjach wada ta nie powinna zatem stanowić najmniejszego problemu, nawet w swojej trochę niecodziennej postaci.