Aberracja chromatyczna

W konstrukcji optycznej Viltroksa AF 50 mm f/1.4 Pro użyto aż trzech soczewek wykonanych z niskodyspersyjnego szkła ED oraz ośmiu elementów ze szkła o wysokim współczynniku załamania światła. Nie podejrzewaliśmy więc testowanego obiektywu o problemy z korygowaniem podłużnej aberracji chromatycznej. Poniższe zdjęcia wyraźnie pokazują, że mieliśmy rację.

Sprawdźmy teraz, jak Viltrox AF 50 mm f/1.4 Pro koryguje poprzeczną aberrację chromatyczną. Odpowiedni wykres znajduje się poniżej.

Tutaj osiągi też są godne uznania. W bliskich okolicach maksymalnego otworu względnego mamy do czynienia z wartościami leżącymi w zakresie 0.04-0.05%, a więc położonymi na granicy poziomu bardzo małego i małego. Mocniejsze przymknięcie przysłony powoduje, że poziom ten robi się już wyłącznie bardzo mały. Brawo!

Warto jednak zaznaczyć, że w tej kategorii poprzeczka była przez konkurentów zawieszona bardzo wysoko, bo tylko Nikkor Z 50 mm f/1.4 i Samyang AF 50 mm f/1.4 FE II poczynały sobie tutaj trochę gorzej. Panasonic Lumix S Pro 50 mm f/1.4, Sigma A 50 mm f/1.4 DG DN oraz Sony FE 50 mm f/1.4 GM pokazywały rezultaty równie dobre lub nawet lepsze niż Viltrox.

Z8, RAW, f/1.4	Z8, RAW, f/11.0

Aberracja sferyczna

Na pierwszych zdjęciach z niniejszego rozdziału jesteśmy w stanie dojrzeć efekt pływania ogniska. Co ciekawe, jest on praktycznie niezauważalny przy przejściu od f/1.4 do f/2.0 i robi się wyraźnie większy po dalszym przymknięciu przysłony do f/2.8.

Problemy z aberracją sferyczną są też lekko widoczne w wyglądzie rozogniskowanych krążków światła uzyskanych przed i za ogniskiem. Pierwszy z krążków pokazuje normalne brzegi, a drugi troszkę jaśniejszą obwódkę. To właśnie klasyczny objaw nieskorygowanej do końca aberracji sferycznej.

Świetne wyniki pod względem rozdzielczości, jakie zobaczyliśmy w centrum kadru oraz brak charakterystycznego "zamglenia" obrazu w okolicach maksymalnego otworu względnego wskazują jednak, że aberracja sferyczna nie może być duża.

Z8, f/1.4, przed	Z8, f/1.4, za