Autofokus

Sigma C 20-200 mm f/3.5-6.3 DG wyposażona została w liniowy napęd HLA (High-Response Linear Actuator), dzięki czemu autofokus ma pracować błyskawicznie i bardzo cicho.

Mechanizm ustawiania ostrości nie stwarzał też żadnych problemów pod względem celności. Pracowaliśmy z tym obiektywem bardzo dużo, w studio głównie z Sony A7R IIIa, natomiast w plenerze z Sony A7R V, gdzie do wykonania mieliśmy ogromną liczbę ujęć, bo chcieliśmy pokazać zachowanie na różnych przysłonach i ogniskowych, zarówno dla plików nieskorygowanych, jak i tych poddanych korekcie. We wszystkich okolicznościach autofokus pracował prawidłowo i nie dawał nam powodów do narzekań.

Poniższe zdjęcia pokazują, że, niezależnie od użytej ogniskowej, Sigma C 20-200 mm f/3.5-6.3 DG nie miała tendencji do ustawiania ostrości przed lub za właściwym obiektem.

A7R V, 50 mm, f/5.0

A7R V, 100 mm, f/6.3

A7R V, 200 mm, f/6.3

Oddychanie

Testy oddychania obiektywu, czyli zmiany zawartości filmowanego kadru przy przeostrzaniu, przeprowadzamy przeostrzając manualnie przy domkniętej przysłonie od nieskończoności do minimalnej odległości ogniskowania i sprawdzając, na ile zmieniło się wskutek tego procesu pole widzenia obiektywu.

Zmianę kadru w zakresie od 0 do 5% uważamy za małą. Między 5 a 10% mówimy o poziomie średnim. Zazwyczaj są to też maksymalne wartości, z jakimi są w stanie poradzić sobie algorytmy kompensacji oddychania obecne w niektórych korpusach. Między 10 a 15% będziemy mówić o poziomie dużym, a powyżej 15% o bardzo dużym.

Tak prezentuje się nagranie testowe dla omawianego instrumentu:

W oparciu o powyższe nagranie, porównując stopklatki przed i po przeostrzeniu, możemy oszacować, że oddychanie testowanego obiektywu wynosi około 4% dla najkrótszej ogniskowej i ok. 1% dla 200 mm. W obu przypadkach mamy zatem do czynienia z niewielkim poziomem tej wady, za co przy zoomie o takim zakresie konstruktorom zdecydowanie należą się pochwały.